George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Keurmerk

Petitie ‘doneerlijk’ vraagt meer inzicht in goede doelen sector

with 4 comments

don

De petitie ‘Doneerlijk‘ roept op tot meer transparantie in de goede doelen sector. De indieners constateren dat er ‘Weinig of geen inzicht in uiteindelijke verdeling giften/donaties aan goede doelen‘ is. Feitelijk stellen ze de situatie nog te rooskleurig voor. Het schort ‘m in de charitatieve sector namelijk niet alleen aan de verdeling en de verantwoording van het opgehaalde geld, maar ook aan de verwerving ervan. Tekenen kan hier.

Ondanks politieke initiatieven lukt het niet tot een sluitende verantwoording in deze sector te komen. Waarom voortgang ontbreekt is de vraag. Het heeft vermoedelijk te maken met de schijn van transparantie en weinig betekenisvolle keurmerken die echte transparantie buiten de deur houden. Een jaar geleden concludeerde ik: ‘Er is op meerdere niveau’s iets mis met de sector. De ‘namaak’ goede doelen dienen aangepakt te worden, want het zijn direct mail instellingen die alleen met marketing bezig zijn. Ze geven de sector een slechte naam en er lekt geld weg. Dit probleem is al meer dan 10 jaar bekend. In een gezonde sector waren ze allang aangepakt. Onbegrijpelijk is waarom dit via kwalitatieve certificering, betere accountantscontrole en een agressiever publiciteitsbeleid van het CBF en de VFI nog steeds niet is gelukt. Het simpele antwoord is dat de grotere goede doelen niets te winnen hebben bij transparantie. Ze spelen liever koninkje in hun eigen rijk.’

Foto: Schermafbeelding van petitie ‘doneerlijk’, 19 november 2013.

Advertenties

Goede doelen sector profiteert van ontbrekende transparantie

with 5 comments

Update 1 februari 2013: Lea Bouwmeester en Mei Li Vos (PvdA) stellen kamervragen aan staatssecretaris Fred Teeven van Veiligheid en Justitie. Een vervolg van de eerdere vragen uit oktober 2012. Het handelen van het CBF roept vragen op. De transparantie in de goede doelen sector lijkt eerder kleiner dan groter te worden. 

Lea Bouwmeester van de PvdA stelt kamervragen aan de staatssecretarissen Fred Teeven van Veiligheid en Jusititie en Frans Weekers van Financiën over goede doelen. Ze wil weten of de staatssecretarissen op de hoogte zijn van de zogenaamde ‘namaak’ goede doelen. Deze look-a-likes lijken als twee druppels water op bestaande fondsen. En trekken daar fondsen weg. Maar tegelijk heeft ze ook vragen over de transparantie en de betrouwbaarheid van de sector, en de juiste besteding van de fondsen. Argos Radio kaart het aan.

Het Centraal Bureau Fondsenwerving (CBF) is de Nederlandse toezichthouder waar goede doelen een keurmerk aanvragen. Vaak een voorwaarde om elders toegelaten te worden. Er is kritiek op het functioneren van het CBF dat als een logge, ambtelijke organisatie wordt gezien. Maar het neemt een sleutelpositie in. Bezwaren zijn dat de toetsing hoofdzakelijk kwantitatief is en de kosten voor kleinere organisaties hoog zijn. Een klein nieuw doel dat een Verklaring van Geen Bezwaar wil aanvragen is daarvoor 1355 euro kwijt. Elk goed doel mag volgens de CBF-reglementen niet meer dan 25% aan fondsenwerving uitgeven. Dat zegt echter niets of de uitgaven volgens de doelstelling worden besteed. En het verbiedt de hoge directeurssalarissen niet.

De Vereniging Fondsenwervende Instellingen (VFI) is de brancheorganisatie waarbij de belangrijkste goede doelen zijn aangesloten. Ze besturen met elkaar de sector en drukken hun stempel op de belangenbehartiging en publiciteit. Uitgerekend oud VFI-voorzitter Joop Daalmeijer heeft er kritiek op en zegt zijn vertrouwen in de sector te hebben verloren. Zwak punt is dat het de problemen met zelfregulering wil aanpakken. Maar zonder sancties en overheidstoezicht werkt dat onvoldoende. De verwijzing naar transparantie wordt zo een middel om de controle op transparantie aan het oog te onttrekken. De politiek op haar beurt laat het gebeuren.

Er is op meerdere niveau’s iets mis met de sector. De ‘namaak’ goede doelen dienen aangepakt te worden, want het zijn direct mail instellingen die alleen met marketing bezig zijn. Ze geven de sector een slechte naam en er lekt geld weg. Dit probleem is al meer dan 10 jaar bekend. In een gezonde sector waren ze allang aangepakt. Onbegrijpelijk is waarom dit via kwalitatieve certificering, betere accountantscontrole en een agressiever publiciteitsbeleid van het CBF en de VFI nog steeds niet is gelukt. Het simpele antwoord is dat de grotere goede doelen niets te winnen hebben bij transparantie. Ze spelen liever koninkje in hun eigen rijk.

Foto: De blinde bedelaar, 1640-64, maker onbekend.

Naar een keurmerk van burgerjournalistiek voor bloggers

with 9 comments

Frustratie van gedrukte media valt te begrijpen. De burgerjournalisten van Wikileaks halen met een klein team meer boven water dan alle gevestigde media wereldwijd. Weliswaar in samenwerking met prestigieuze gedrukte media. Maar dat gaat meer over de verspreiding dan het eigenlijke onderzoek. Overal verdwijnen kranten, het medium van een voorbije periode. Houdbaarheid van kranten is op zijn minst aan heroverweging toe. Vele steden kennen geen krant meer.

Vergelijk dat met de zogenaamde martelprimeur van De Volkskrant die in november 2006 zes dagen voor de verkiezingen naar buiten werd gebracht. Is het de taak van een nieuwsmedium om uit niets iets te maken en verkiezingen te beïnvloeden? Volgens De Volkskrant wel. Maar zelfs de kop bij het bericht volgde niet uit de inhoud. Daarbovenop komt de oude klacht dat journalisten niet tegen kritiek kunnen. Gewend als ze zijn aan eenrichtingsverkeer om anderen te bekritiseren, maar zelf van kritiek verschoond willen blijven.

Bloggers kunnen concurrenten worden voor journalisten. De blogger die op zijn best een burgerjournalist genoemd kan worden, opereert als columnist. In zijn domein hanteert-ie een eigen handschrift en verliest de journalistieke codes niet uit het oog. Ze staan omschreven in de Code van Bordeaux, die overigens niet in elk land hetzelfde geïnterpreteerd wordt. De columnist komt een grote mate van vrijheid toe.

Sommige bloggers nemen een loopje met journalistieke codes, anderen doen aan onderzoeksjournalistiek en leggen zichzelf ethische normen op. Zoals verwoord in A Bloggers’ Code of Ethics. Da’s een basis onder hun blog. Afwijzing door gevestigde media van blogs die lobbyen voor verhulde doelen of broddelwerk afleveren is begrijpelijk. Het afwijzen van samenwerking met serieuze burgerjournalisten is een gemiste kans.

Foto uit: Sweet Smell of Succes, 1957