George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Media

Het duizelt ons. Europa draait, wacht en raakt verstrikt. Is dat erg?

with one comment

LunaPark01

Het duizelt ons. We denken dat het erger is dan ooit. We menen dat politieke leiders nog nooit zo achter de feiten aanliepen als nu. Niet in 1814, 1848, 1914, 1939 of 1989. De politieke klasse van Europa die als ‘middelmatig’ gezien wordt krijgt geen grip op de economie en lijkt met een streng bezuinigingsprogramma de economie eerder verzwakt dan versterkt te hebben. In Nederland zijn de boekhouders aan de macht, maar weten de critici van de boekhouders evenmin een oplossing te geven. De voorwaarden voor het handelen van de politiek worden buiten de politiek bepaald in de bestuurskamers van multinationals, grote landen (China. VS) en supranationale organisaties (IMF, ECB). Politiek is niet alleen geëconomiseerd, maar overgenomen door grutters die meel, bonen en erwten afwegen om zich een houding te geven. Alleen daar zijn ze bedreven in.

Over de voortdurende tragedie in Griekenland bereiken ons gemengde signalen over de schuldvraag. Doorzien we het niet omdat de schuld gedeeld is in 1/3 onvermogen van de Griekse regering om te concurreren en te moderniseren, 1/3 opportunisme van de Griekse bevolking om geld aan de eigen economie te onttrekken en 1/3 onvermogen van de Europese en supranationale instellingen om een bodemloze put te dempen met leningen die steeds vernieuwd worden? Met de oorlog in Oekraïne die woedt met Rusland weet Europa zich geen raad. Het spreekt Oekraïne aan op verplichtingen terwijl het Rusland dat het meest de gemaakte afspraken schendt onbereikbaar heeft gemaakt. Europa kijkt weg omdat het niet weet door te pakken, en in dat vacuüm maakt Shell afspraken met Gazprom en wordt een conflict nodeloos gerekt en vertraagd.

Het duizelt ons. Terwijl de meesten van ons het nog nooit zo goed hebben gehad laten we ons door de steeds sneller draaiende spin van nieuwsmedia en sociale media opjagen. Tot op de rand van een maatschappelijke zenuwinzinking. Het is echter geen rot die tot de kern is doorgedrongen, maar een levensstijl van cynisme. Die houding nemen we aan uit zelfbescherming omdat we de feiten niet meer op een rijtje krijgen. De politici overkomt hetzelfde. Ze draaien mee in hun onvermogen omdat ook zij nergens meer vaste voet aan de grond krijgen. Europa lijdt aan een anti-historische mentaliteit en kan de eigen tijd niet meer op waarde schatten.

Foto: Luna Park, Melbourne, 1912. Credits: The National Film and Sound Archive of Australia (NFSA).

Omroep Brabant veroordeelt op rechterstoel verdachte pedofiel

with one comment

Omroep Brabant gaat er vanuit dat een opgepakte verdachte van seksueel misbruik van kinderen in Udenhout ook schuldig is. In de media hebben moslimradicalen, pedofielen, PvdA’ers, bankiers of Dikke Ikken niet op enige compassie te rekenen. Ze zijn in de media veroordeeld voordat de rechter gesproken heeft. Zoals dit voorbeeld leert worden ze zelfs door de media veroordeeld. Maar daar is de journalistiek niet voor bedoeld. Media moeten verslag doen door de feiten te geven en de achtergronden en omstandigheden te schetsen.

Verslaggeefster Marieke Boerefijn redeneert vanuit de emotie en de uitkomst: ‘En nu blijkt het allemaal waar te zijn, althans, hè, hij zit vast, hij is opgepakt, ze hebben allemaal gezien met hoeveel machtsvertoon dat ging, politie met getrokken wapens, heel zijn huis werd leeggehaald. USB sticks, computers, alles kwam d’r uit. Ja, mensen zijn ongelofelijk geschrokken.’ Suggereert ze hiermee dat het massaal optreden van de politie, het met getrokken wapen arresteren van iemand die verdacht wordt van seksueel misbruik, de schuld aantoont?

Pedofilie roept terecht emoties op bij betrokkenen. Als verdachte Gijs N. straks door de rechter schuldig wordt bevonden, dan moet hij zijn straf uitzitten. Maar in Nederland is niemand schuldig voordat-ie veroordeeld is. Dat vergeten deze journalisten die in verontwaardiging niet achter willen blijven bij de stem van het volk. Dat is echter niet hun rol. Berichtgeving over pedofilie tekent als een lakmoestest de zorgvuldigheid van de media.

Ewald Engelen voelt zich monddood gemaakt in het publieke debat

with 3 comments

Sociaal-geograaf Ewald Engelen heeft gelijk over Europese integratie, scherpere begrotingstekortcontrole van de Europese Commissie, het bezuinigings- en lastenverzwaringsbeleid van Nederlandse regeringen, het aanpakken van de bancaire sector en de huizenzeepbel. Maar krijgt het niet. Zo meent hij in een persoonlijk gesprek op 10 maart 2015 met WeAreChangeRotterdam. Terugkijkend op zijn eigen opereren in de media leidde dat er de afgelopen twee jaar toe dat hij steeds feller en scherper werd in het publieke debat. En gefrustreerder omdat hij monddood werd gemaakt. Engelen werd er rond het uitkomen van zijn boek De Schaduwelite in oktober 2014 overspannen van. Nu neemt hij meer afstand tot sociale media en journalistiek.

Engelen legt uit hoe hij in zijn boek uiteenzette hoe de Nederlandse financiële elite voor de crisis bereikte dat Nederlandse banken geen strobreed in de weg werd gelegd. Maar na de crisis werd de rekening van vele miljarden euro’s van wat er was misgegaan met goedvinden van een meerderheid van de politiek eenzijdig bij de belastingbetaler gelegd. Engelen merkt op dat het de bancaire sector goed uitkomt dat zijn kritische stem in het publieke debat feitelijk niet meer klinkt. Hij weet niet of het bewuste strategie was om hem pootje te lichten, maar hij kan zich goed voorstellen dat het links laten liggen van hem de financiële sector wel uitkomt.

Engelen is door de ontvangst van zijn boek erg negatief geworden over de Nederlandse journalistiek die hem afviel over een schaduwlijst (‘ledenlijst’) van hoofdrolspelers die onderdeel uitmaakte van zijn boek. NCRV’s Altijd Wat liet hem in de val lopen, zo denkt hij achteraf. Voorheen zag hij de pers als een noodzakelijke tegenmacht die vanuit maatschappelijk belang namens de burgers in het democratische proces sprak. In deze visie is het de functie voor wetenschappers en journalisten om achter de macht te kijken met het doel om de belangen en het wangedrag van machthebbers te openbaren. Nu suggereert Ewald Engelen dat journalistiek een instrument van de macht is dat niet de intentie heeft om de macht bloot te leggen en te openbaren, maar juist te bevestigen. De argumenten uit zijn boek ziet hij door de gevestigde media zo goed als genegeerd.

Omroep Brabant vindt weigering gesprek Wilders nieuwswaardig

leave a comment »

Radioverslaggeefster Femke de Jong van Omroep Brabant breekt in in een gesprek van Geert Wilders (PVV) met omstanders op een markt, meent dat doodnormaal en toelaatbaar te vinden, maar krijgt nul op het rekest van Wilders. Ze sputtert nog wat tegen: ‘Het is live radio’ alsof dat indruk maakt en haar een bijzondere positie zou moeten geven. Tegelijkertijd staat er een cameraman van Omroep Brabant naast die alles in beeld brengt.

Dus het is meer dan radio alleen. Nou staat de PVV niet bekend om een soepele omgang met de media. Maar de media van hun kant staan bekend om eigenwaan, zelfoverschatting en gebrek aan zelfkritiek over het eigen handelen. Die twee aspecten botsen hier. Een eigenzinnige Wilders tegenover een arrogante De Jong.

Voorzover is er niks bijzonder aan de hand. Dat wordt het wel door plaatsing van dit filmpje van 12 seconden op het YouTube-kanaal van Omroep Brabant met het commentaar: ‘Geert Wilders weigert live gesprek met Omroep Brabant-verslaggever Femke de Jong‘. Nou, nou, dat hakt er flink in daar in Noord-Brabant. Het betekent dat Omroep Brabant deze botsing nieuwswaardig vindt en er iets mee wil zeggen. Maar wat? Omroep Brabant suggereert door plaatsing van dit item door Wilders onterecht afgewezen te zijn. De opstelling van Omroep Brabant wordt er nog onbegrijpelijker op doordat De Jong vlak na deze botsing gewoon een gesprek heeft met Wilders. Waarom vindt Omroep Brabant dit item van 12 seconden in hemelsnaam nieuwswaardig?

Vice News: Russen sterven voor het moederland in Oekraïne. In een oorlog die niet genoemd mag worden

with one comment

‘Is het land nu opgesplitst in een grote groep patriotten en een kleine groep verstandige mensen?’, vraagt de oom van een Russische militair die in de Russisch-Oekraïense oorlog beide benen verloren heeft zich af. Op een subtiele manier geeft hij aan wat er op dit moment in Rusland aan de hand is. Nationalisme voert de boventoon. Hij geeft te kennen dat de meerderheid van de bevolking niet meer bij zijn volle verstand is.

Lucy Kafanov van Vice News reist door Rusland om antwoord te krijgen op de vraag wat er waar is over de in Oekraïne gestorven of verdwenen Russische militairen. Het Kremlin ontkent militairen in Oekraïne in te zetten, maar Westerse regeringen, de VN, de OSCE, Russische soldatenmoeders, nabestaanden van militairen, Russische oppositieleiders, Westerse, Oekraïense en onafhankelijke Russische media beweren het tegendeel.

In de derde aflevering (van een serie van drie) bezoekt Kafanov St. Petersburg en Moskou. Ze probeert in St. Petersburg een militair hospitaal binnen te komen waar gewonden van de strijd in Oekraïne worden verpleegd. In de taxi maakt ze uit een telefoongesprek op dat het ministerie van Binnenlandse Zaken de chauffeur naar haar en haar cameraman vraagt. Chauffeur Ruslan is razendsnel opgespoord. Ze beseft dat ze nog beter op haar hoede moet zijn. In Moskou benadert ze de autoriteiten om commentaar over de doden en gewonden in Oekraïne. Het Kremlin negeert haar verzoek. Oppositioneel parlementariër in de Duma Dmitry Gudkov zegt dat niemand het verhaal gelooft dat niet het reguliere leger, maar Russische ‘vrijwilligers’ in Oekraïne vechten. In een spookoorlog die officieel niet bestaat. Maar die voor naasten en nabestaanden akelige werkelijkheid is.

Humor van John Oliver over Rusland, Putin en Nemtsov

with one comment

Humor schept afstand en is het beste medicijn tegen fatalisme, verbittering of overgave. Schouderophalen en lachen is een beter antwoord dan fanatisme omdat de beschouwer zich niet met z’n hele hebben en houwen in de strijd gooit. Dus voor zichzelf een marge inbouwt en toch een standpunt inneemt. De Brits-Amerikaanse John Oliver vermengt op HBO in Last Week Tonight op een slimme manier serieuze en niet-serieuze kritiek. Alles wat hij zegt over het Rusland van Putin klopt. Maar hij dikt aan. Wat nu gebeurt met een land dat afglijdt naar despotisme is vanwege de historische voorbeelden hoe dat eindigt welbeschouwd te erg om te beseffen.

Humor grenst aan absurdisme. De kijk op de wereld van de buitenstaander die de realiteit als een haperend, hikkend en nihilistisch horloge ziet. De conformist vult het vacuüm dat resteert als antwoord op de vraag wat de zin van het leven is met zingeving die volgt uit religie, kunst of maatschappelijke betrokkenheid. De non-conformist berust, aanvaardt of benadrukt zelfs de zinloosheid en probeert die niet kunstmatig op te vullen.

De ontmoeting van conformisme en non-conformisme zorgt voor de scherpste humor. Dan onthult zich een andere wereld achter de gebruikelijke die komisch en tragisch is. Met het perspectief van de buitenstaander.

Харьк.наб.л.8_Д.Хармс_VizuIMG_3678

Foto: Daniil Kharms in graffiti, Charkov 2008. Zie Wikipedia voor het leven van Kharms.

Vice News: Overlijden en bekentenis. Russische leger in Oekraïne

with 5 comments

Lucy Kafanov van Vice News reist door Rusland om antwoord te krijgen op de vraag wat er waar is over de in Oekraïne gestorven of verdwenen Russische militairen. Het Kremlin ontkent militairen in Oekraïne in te zetten, maar Westerse regeringen, de VN, de OSCE, Russische soldatenmoeders, nabestaanden van militairen, Russische oppositieleiders, Westerse, Oekraïense en onafhankelijke Russische media beweren het tegendeel.

De tweede aflevering (van een serie van drie) begint Kafanov met een bezoek aan de provincie Samara, zo’n duizend kilometer ten oosten van Moskou. Daar spreekt ze met Natasha Andrianova die probeert uit te vinden wat er met haar zoon Sergei is gebeurd. Hij zat in het leger en is in augustus 2014 overleden. Maar niemand wil haar zeggen onder welke omstandigheden. Dat zwijgen omschrijft zij als een overheidsgeheim. Eigenlijk vindt Natasha het nog eerder een misdaad van de Russische overheid. Waarom haar zoon is gestorven begrijpt ze nog het minst. Het gebeurde in elk geval in het buitenland, want aan het officiële overlijdenscertificaat is een document toegevoegd voor het vervoer van zijn stoffelijk overschot over de grens.

In St. Petersburg bezoekt Lucy Kafanov soldatenmoeder Ella Polyakova. Zij bevestigt dat de organisatie waarvoor zij werkt door de Russische overheid wordt tegengewerkt. Er zijn sterke aanwijzingen dat families met een zwaargewonde of in Oekraïne gestorven zoon onder druk worden gezet door de overheid om zich niet in het openbaar uit te spreken. Ook als ze dat eerder deden. Ze zijn doodsbang om zich uit te spreken omdat ze niet weten wat de gevolgen kunnen zijn voor henzelf of hun zoon.

Site Lostivan.com is een door een Oekraïense programmeur begonnen database om in Oekraïne verdwenen Russische militairen op te sporen. Dood of levend. Zoals Peter Khokhlov. In Saratov praat Kafanov met diens broer Sergei die vermoedt dat zijn broer krijgsgevangen is genomen in Oekraïne. Het officiële verhaal dat hij van de militaire autoriteiten te horen krijgt is dat Peter is gedeserteerd. Maar dat gelooft Sergei niet. Hij denkt dat zijn broer onder druk is gezet om een verklaring te lezen en blijft als enige familielid zijn broer zoeken.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 274 andere volgers