Laat echte Manuela Schwesig opstaan. Wordt ze witgewassen om Duitsland te redden van de AfD?

Hoe kort is het historische geheugen van de journalistiek? In de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voorpommeren zijn vandaag verkiezingen en lijkt de strijd te gaan tussen de rechts-extremistische AfD en de sociaal-democratische SPD.

Die laatste partij wordt aangevoerd door premier Manuela Schwesig. Ze speelde een controversiële rol bij de aanleg van en lobby voor de omstreden gaspijplijn Nord Stream II die Russisch gas naar Europa bracht. En de energieafhankelijkheid van Russisch gas en de toenmalige Russische energiereus Gazprom ondanks waarschuwingen onaanvaardbaar groot maakte. Europa maakte zich met de aanleg chantabel voor Russische chicanes.

Schwesig handelde in tegen de brede oppositie van vooral Oost-Europese landen en de VS die de Nord Stream pijpleidingen een onaanvaardbaar strategisch geopolitiek risico vonden. Maar Schwesig, toenmalig kanselier Angela Merkel en het Duitse bedrijfsleven noemden het een economisch project.

De critici kregen in 2022 gelijk. Schwesig moest diep door het stof en toegeven dat ze met haar pro-Russische en anti-Amerikaanse houding naïef was geweest en de Russen jarenlang in de kaart had gespeeld. Haar toenmalige pro-Russische opstelling heeft als electoraal neveneffect dat ze in de campagne niet als Rusland-hater afgebeeld kon worden.

Schwesig uitte zich in de oprichting van een zogenaamde klimaatstichting die bedoeld was om Amerikaanse sancties bij de aanleg te omzeilen. De pro-Russische houding van Schwesig bleef haar ook na 2022 achtervolgen. Men zou ook kunnen zeggen haar opportunisme.

Moet zo iemand met zo’n belast verleden Duitsland redden van de AfD? Dat is kiezen tussen Mussert en Moskou. Bij winst van de SPD in Mecklenburg-Voorpommeren menen media zelfs dat ze voor haar partij kandidaat voor het kanselierschap kan zijn. Duitsland heeft zich in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd. Hoe kan het zich daar uit redden?

In februari 2021 schreef ik naar aanleiding van de aanleg van Nord Stream II die ik ongewenst achtte in het commentaar ‘Duitsland staat niet zozeer op gespannen voet met Nord Stream II of de Russische Federatie, maar met zichzelf’: ‘The conclusion of the Nord Stream II fuss is not that it is about Germany’s relationship with the Russian Federation, but essentially about Germany’s self-image. That is seriously distorted and clouded. Even 75 years after the war, German politics has not yet properly processed that war. Or as said, and what is even more false and poignant, it has processed that war, but deliberately misinterprets it for opportunistic reasons.’

Na 2022 is de Duitse politiek als een van de laatste landen in Europa tot het inzicht gekomen dat het Kremlin niet te vertrouwen valt. Dat idee leefde alleen bij de Grünen die om geopolitieke en ecologisch redenen tegen de Nord Stream pijpleidingen waren. Die in september 2022 door sabotage werden opgeblazen en sindsdien niet meer in gebruik zijn.

Duitsland steunt Oekraïne massaal in de strijd tegen de Russische invallers. Maar vragen blijven bij Duitse politici als Manuela Schwesig hoe diep haar overtuiging is. Gaat het hier om een veranderd inzicht over de ware bedoelingen van de Russische Federatie of is het politieke marketing om een nieuwe start in haar carrière te maken? Die vraag die door haar politieke opponenten wordt opgeroepen blijft kleven aan Schwesig. Hoewel zij een tweede kans gegund moet worden om haar verleden van zich af te schudden.

Het is gewenst dat de journalistiek niet aan hosanna-verering van Schwesig doet omdat zij de extremistische AfD een halt toe kan roepen, maar objectief haar pro-Russische houding in het recente verleden belicht die paradoxaal genoeg weinig verschilt van wat de AfD nu zegt, en haar duistere kanten niet onder het tapijt veegt.

Reactie internetconsultatie over nieuw wetsvoorstel ‘Wet hervorming landelijke publieke omroep’

Lisa Chickering (rechts) en Jeanne Porterfield (links) die onder meer de reisfilm ‘Caribbean Dutch Treat‘ (1963) maakten waar ik naar verwees in het commentaar ‘Pleidooi voor samenwerking tussen OCW, EYE Filmmuseum, universiteiten en publieke omroep om waardevol visueel cultureel erfgoed te ontsluiten en binnen bereik van Nederlands publiek te brengen‘.

Het wetsvoorstel voor de nieuwe omroepwet staat open voor reacties. Tot 23 oktober 2026 kan iedereen reageren in een internetconsultatie over het nieuwe wetsvoorstel ‘Wet hervorming landelijke publieke omroep‘. Omdat reacties langer dan 2500 tekens niet toegestaan zijn, heb ik twee reacties gestuurd vanuit twee verschillende e-mail accounts.

Hieronder mijn reactie die voornamelijk gebaseerd is op mijn commentaar ‘Pleidooi voor samenwerking tussen OCW, EYE Filmmuseum, universiteiten en publieke omroep om waardevol visueel cultureel erfgoed te ontsluiten en binnen bereik van Nederlands publiek te brengen’ van 12 november 2021.

In de laatste twee alinea’s heb ik het verbreed naar de beeldende kunst. De debilisering of veronachtzaming van de kijker door de publieke omroep laat ik onbenoemd, maar kan tussen de regels door in mijn reactie gelezen worden. De publieke omroep verricht in mijn ogen een wanprestatie wat programmering van kunst en visueel erfgoed betreft:

‘Film is ook cultureel erfgoed. Dat wordt door de Nederlandse publieke omroep niet beseft. Of in elk geval niet voldoende genoeg om in actie te komen en buiten vaste, gebruikelijke denkkaders te gaan. Dat moet anders en kan beter.

Het is merkwaardig dat er geen enkele publieke omroep is die een rubriek of kanaal heeft of om voor Nederland en een Nederlands publiek waardevolle films en televisieproducties te ontsluiten en uit te zenden. Cultureel erfgoed dus. Ook de NTR, VPRO en HUMAN doen dit niet, hebben dit gedaan of hebben de ambitie dit te gaan doen.

Het is ook geen makkelijke taak in verband met rechten, verdwenen of moeilijk te vinden films en vaak het ontbreken van kwalitatief goede producties. Maar het is ook uitdaging om die op te sporen. Het schrijnende is dat het door de Nederlandse publieke omroep niet eens wordt geprobeerd. De ambitie ontbreekt.

Zo laat de Nederlandse publieke omroep zich kennen als een organisatie zonder historisch geheugen en zonder wil om het publiek in aanraking te brengen met voor Nederlanders belangrijk filmerfgoed. Dat werkt door in een publiek dat onvoldoende op de hoogte wordt gehouden van het visuele culturele erfgoed van Nederland. Dat kunnen Nederlandse producties zijn of internationale producties over een Nederlands onderwerp. Maar ook algemene cinematografische producties die horen bij een Nederlandse publieke omroep die Bildung en beschaving belangrijk vindt.

Het lijkt niet dat de kennis ontbreekt. Bij Eye Filmmuseum en studierichtingen Filmerfgoed en digitale filmcultuur, Film- en televisiewetenschap/Media, Art and Performance Studies of Art and Visual Culture bij respectievelijk universiteiten in Amsterdam, Utrecht en Nijmegen is voldoende expertise aanwezig.

Dat er op dit gebied niets van de grond komt, komt omdat er geen samenwerking is en de opzet er niet op gericht is om voor Nederlanders waardevol filmerfgoed voor een breed publiek te ontsluiten. Waar het aan ontbreekt is coördinatie en een coördinator of intendant die de kar trekt.

Waar het aan ontbreekt is een programma waarin publieke omroep, Eye Filmmuseum en universiteiten met faculteiten die gericht zijn op of raken aan filmerfgoed samenwerken met als doel om gezamenlijk het voor Nederlanders belangrijke visuele culturele erfgoed te ontsluiten en binnen het bereik van een breed publiek te brengen. Het ministerie van OCW zou het voortouw moeten nemen en genoemde betrokkenen bij elkaar moeten roepen.

Omdat internationale zoektochten naar belangrijk visueel cultureel erfgoed lastig zijn en archieven niet altijd Engelstalig zijn zou er samenwerking gezocht kunnen worden met Russische, Chinese, Japanse of andere taal- en cultuurstudies aan Nederlandse universiteiten. Deze taalstudenten zouden in het kader van een stage inventariserend voorwerk kunnen verrichten door systematisch internationale digitale collecties door te pluizen.

Wat hierboven over film of filmerfgoed wordt gezegd geldt ook voor beeldende kunst. Er is geen overkoepelend programma binnen de Nederlandse publieke omroep – en in de nieuwe wet die nog minder ambitie heeft dan voorheen – dat de urgentie en de ambitie heeft om een Nederlands publiek op niveau, continu en in samenwerking met partners in het veld te informeren.

Dat is beschamend voor wie de culturele programmering van publieke omroepen als ARTE, ZDF, VRT en BBC ziet die deze ambitie en urgentie wel hebben, en in de praktijk waarmaken. Nederland kan wat omliggende landen ook kunnen. De omroeppraktijk van de laatste jaren leert dat een nieuwe omroepwet een en ander verplichtend moet omschrijven. Want zelfregulering van omroepen werkt niet omdat het niet tot het gewenste doel leidt.’

Advertentie Joop van den Ende hekelt dat er geen woord over kunst en cultuur in Troonrede staat

Schermafbeelding van paginagrote advertentie van Joop van den Ende in diverse kranten op 18 september 2026.

Omdat ik geen kranten meer lees en het nieuws over de Troonrede en de algemene politieke beschouwingen niet meer kan verteren door de stilstand en het gekissebis van de politieke lichtgewichten in de Tweede Kamer had ik de advertentie van Joop van den Ende gemist die hij vandaag in meerdere kranten plaatste.

Van den Ende merkt op dat er in de Troonrede geen woord staat over kunst en cultuur. Bijzonder is dat niet, want kunst en cultuur worden er zelden in genoemd. Daarom is de advertentie even opvallend als het feit dat de woorden kunst en cultuur normaliter de Troonrede niet halen.

De Nederlandse politiek vindt kunst nu eenmaal onbelangrijk en het negeren waard. Het is goed dat Van den Ende tegen de stroom ingaat. Hoewel het niks zal veranderen aan politiek en cultuurpolitiek.

Voor bijna alle politieke partijen zijn economie, geld, budget en koopkrachtplaatjes de hoofdzaak. Daar draaien de debatten over. Immateriële aspecten als natuur, kunst, democratische waarden of grondrechten komen af en toe aan bod, maar blijven bijzaak.

De VVD voert in de media een permanente campagne om de coalitiepartners en dan vooral D66 te ondermijnen. Dat is een campagne die door de partijtop van de VVD is opgezet en wordt goedgekeurd.

D66 waar nog een verouderd idee aan kleeft dat het opkomt voor kunst, natuur en rechtsstaat wordt door de advertentie het meest aangesproken. Dát kan niet de bedoeling van Van den Ende zijn. Wat beoogt hij met de advertentie die suggereert dat de coalitiepartijen inwisselbaar zijn en op één lijn zitten?

Acties op het spoor waren eerder sabotage dan terreur

Er bestaat nog veel onzekerheid over de acties op Prinsjesdag op het spoor. Hoewel berichten van boerengroepen op sociale media wijzen naar radicale boeren als dader is dat nog niet voor 100% zeker.

Hoewel onduidelijk is wie anders verantwoordelijk zou zijn voor de gecoördineerde actie op meer dan 30 plekken in voornamelijk Oost-Nederland waar buizen op het spoor werden gelast of gelegd. Klimaatactivisten of een door het Kremlin aangestuurde campagne is onwaarschijnlijk. Onderzoek zal dat definitief uit moeten wijzen.

Het is meer dan een semantische kwestie hoe een en ander genoemd moet worden. Het gaat er ook om hoe de politiek moet reageren en welke middelen het bereid is om in te zetten.

Voormalig leider van de PvdA Attje Kuiken meent in het fragment van WNL dat het om terreur gaat. Nederlandse media praatten op Prinsjesdag over sabotage. Een definitie daarvan is: ‘het opzettelijk beschadigen, verstoren of ondermijnen van iets, meestal in het geheim, om een doel of proces te dwarsbomen’.

Het verschil tussen sabotage en terreur is dat dat laatste een element heeft dat sabotage mist. Namelijk ‘zware intimidatie om mensen diep bang te maken en zo politieke, religieuze of maatschappelijke doelen te bereiken’.

Zijn mensen ‘diep bang’ geworden door de acties op het spoor op Prinsjesdag? Daar lijkt het niet op. Ze zijn er vooral chagrijnig en verontwaardigd over dat de treinenloop redelijk eenvoudig verstoord kon worden en het spoor blijkbaar slecht beveiligd is.

Als inderdaad radicale boeren verantwoordelijk zijn voor de sabotage waar aanwijzingen voor zijn, dan valt niet in te zien dat ze ermee hun doelen bereiken. Namelijk bijstelling van het stikstof- en natuurbeleid in hun voordeel.

Er bestaat min of meer politieke consensus over dat het stikstofbeleid, dat mede door de BBB werd vertraagd, nu aangepakt moet worden om Nederland van het stikstofslot te houden. Links wijst op de schade voor de natuur en rechts naar de economie die daaronder lijdt. Ook gematigde boerenbonden beseffen dat er iets moet veranderen om de bouw en de infrastructurele projecten weer van de grond te tillen.

Het is vooral een sociaal probleem. Vooral melkveeboeren zijn in de val gelopen van de banken en de agro-industrie die profiteren van intensieve landbouw waartoe de boeren gedwongen zijn. De oplossing kan niet komen van wanhoopsdaden als sabotage, maar van een goed sociaal plan.

Zoals eerder de mijnbouw, textielindustrie en scheepsbouw om economische redenen zo goed als verdwenen uit Nederland, zo wacht nu de agrarische sector zo’n soort hervorming die betrokkenen uiteraard koud op het dak valt.

De logica ontbreekt om het kleine Nederland een van de meest exporterende landbouwlanden ter wereld te laten zijn. Grond is te schaars geworden. Omdat de Nederlandse landbouw zo’n 70% van de productie exporteert, kan het volume makkelijk met de helft teruggebracht worden zonder dat de voedselveiligheid van Nederland in gevaar komt. Dat is een moeilijke, maar onvermijdelijke keuze. En zoals gezegd, sanering moeten samengaan met een goed sociaal plan voor de boeren die hun bedrijf moeten stopzetten of inkrimpen.

Nederlandse George Floyd heet Alfredo Goeloe

Schermafbeelding van deel artikel ‘Rotterdammer die overleed na arrestatie had gezochte fiets niet gestolen’ van de NOS, 15 september 2026.

Nederland wordt een volwassen, onaangenaam land. Het heeft nu ook haar eigen George Floyd. Om een futiele kwestie kwam in Rotterdam op 12 september 2026 de gekleurde Alfredo Goeloe van Dominicaanse afkomst door toedoen van twee witte politieagenten om het leven. Velen spreken over politiegeweld.

De twee agenten werkten Goeloe tegen de grond. Ze controleerden of hij een fiets had gestolen. Dat bleek achteraf niet zo te zijn.

Goeloe kon zich niet identificeren omdat hij geen ID bij zich had. Het bleek dat hij de straat op was gegaan om diabetesmedicijnen voor zichzelf te halen.

Net als Floyd riep Goeloe tijdens zijn aanhouding om hulp. Hij liet weten dat hij diabetes had. Maar de twee agenten lieten hem niet op adem komen. Goeloe verzette zich tijdens zijn aanhouding en werd onwel. Reanimatie mocht niet meer baten.

De agent die George Floyd tegen de grond werkte werd uiteindelijk veroordeeld voor moord en kreeg 22,5 jaar gevangenisstraf.

Bij dit soort kwesties kruipen leidinggevenden van de politie vaak in hun schulp, sluiten de rangen zich en wordt het geweld van de politie door de politie gekleineerd. Het is te hopen dat dat in dit geval niet gebeurt. Het is standaard dat de Rijksrecherche de zaak in onderzoek heeft.

Het zou wenselijk zijn als de twee agenten worden ontslagen en er een strafrechtelijk onderzoek tegen hen wordt gestart. Ook als voorbeeld voor andere agenten om aan te geven waar de grens van hun geweldsmonopolie ligt.

Het moet onderzocht worden of de twee agenten handelden vanuit een racistische overtuiging. Door hun toedoen is Goeloe om het leven gekomen.

Deze kwestie valt niet af te doen met ‘sorry’. Het is er een teken van dat delen van de politie slecht georganiseerd en opgeleid zijn en niet goed werken. Als daar in een pluriforme stad als Rotterdam met meer dan 170 nationaliteiten de verdenking van racisme bij agenten en onzorgvuldig handelen bijkomt, dan is het wachten op een ramp. Een aangekondigde ramp.

Conservatieve rechter Luttig waarschuwt: Trumps Republikeinse Partij is ‘grootste bedreiging’ voor Amerikaanse democratie

Koerst de VS op een constitutionele crisis af? Daar lijkt het sterk op. De conservatieve voormalige rechter J. Michael Luttig meent dat Donald Trump het grootste gevaar voor de Amerikaanse democratie is. In zijn artikel ‘January 3, 2027 – The Final Battle for America’s Democracy‘ dat in The New Republic werd geplaatst meent hij dat Amerikanen zich moeten bevrijden van Donald Trump en MAGA. Alleen dan kan het land gered worden. Hij geeft zijn commentaar op MS NOW.

Het ziet er echter niet naar uit dat de harde MAGA kern binnen en buiten het congres Trump in de steek zal laten. Nog steeds heeft de president in de peilingen zo’n 32% steun. De rest die het niet met hem oneens is doet er niet toe.

Ook als Democraten de tussentijdse verkiezingen van november 2026 winnen, dan kunnen volgens de grondwet de resultaten door de Republikeinen in het Huis naast zich neergelegd worden. Dan ontstaat chaos en een constitutionele crisis waar de tegenstanders van de VS hun vingers bij af kunnen likken.

Wat was rol Alexander Pechtold bij benoeming Robert van Langh als directeur Drents Museum?

Antwoord van AI-modus op de vraag ‘Handelde Alexander Pechtold solo bij de benoeming directeur Drents Museum?‘ gesteld op 11 september 2026.

We hebben allen getuige kunnen zijn van de soap bij het Drents Museum die in chaos en rechtszaken is ontaard. Media als RTV Drenthe en het Dagblad van het Noorden (DVHN) volgen verdienstelijk deze kwestie. Maar de focus wordt verkeerd gelegd.

Of liever gezegd, journalisten als Bram Hulzebos (DVHN) zoals uit onderstaand bericht op Facebook blijkt hebben de goede vragen gesteld, maar bijten uiteindelijk niet door. Krijgen ze hun verhaal niet rond of is er iets dat hen daarvan weerhoudt?

Ik heb het antwoord niet, maar zo lijkt de soap bij het Drents Museum als neveneffect een soap bij de media op te leveren. Journalisten kennen hun dossier, zitten op het goede spoor, maar vervolgens gaat het verhaal als een nachtkaars uit. En worden oorzaak (benoeming) en gevolg (nieuwe directeur) door elkaar gehaald.

Zeker wordt algemeen directeur Robert van Langh niet als ideaal gezien. Hij is door de nieuwe Raad van Toezicht met voorzitter Ineke van Gent op non-actief gesteld en vecht nu voor zijn carrière door in een kort geding te eisen dat hij weer aan het werk mag. Dat kort geding werd uiteindelijk uitgesteld. Museum en Van Langh geven elkaar tot ongeveer 13 september 2026 om tot een oplossing te komen. Intussen is Cees-Jan Groen als interim directeur aangesteld.

De meest tragische figuur in deze kwestie is niet Robert van Langh of zakelijk directeur Annelies Meuleman die in juni 2026 werd geschorst en na een kort geding een maand later weer aan het werk kon nadat de schorsing ingetrokken werd. Maar ze is nog steeds niet aan het werk. Ze wacht een cultuuronderzoek af dat begin september 2026 moet zijn afgerond.

De meest tragische figuur in deze soap lijkt voorzitter van de Raad van Toezicht Ineke van Gent die Alexander Pechtold op 1 maart 2026 opvolgde. En een dossier vol chaos en losse eindjes erfde van haar voorganger. Waarom Van Gent de sinds 2018 goed functionerende zakelijk directeur in juni 2026 schorste, die zich weliswaar ziek meldde ‘vanwege voortdurende conflicten met Van Langh’ maar die niet de oorzaak was van de conflicten, is onduidelijk.

Alexander Pechtold was dus als voorzitter van de Raad van Toezicht degene die Robert van Langh koos, aldus het DVHN. Deze zin moet men tweemaal lezen om goed te begrijpen. Bram Hulzebos van DVHN zegt niet dat de Raad van Toezicht de nieuwe directeur koos. Hij stelt dat de voorzitter van de Raad van Toezicht de nieuwe directeur koos.

Dat is merkwaardig. Dat vraagt om een afsluitend artikel om helder te krijgen hoe de selectieprocedure voor een nieuwe directeur precies verliep en wat de rol van Pechtold daarin was. Heeft hij collegeaal en op voet van gelijkheid overlegd met de andere leden van de toenmalige Raad van Toezicht of solo (en wellicht impulsief) gehandeld met het bekende gevolg van een Drents Museum dat bestuurlijk in chaos is gedompeld? DVHN suggereert het laatste.

Er zijn vragen die vanwege de vertrouwelijkheid van de selectieprocedure niet allemaal in de openbaarheid behandeld kunnen worden. Vermoedelijk zijn journalisten van RTV Drenthe en DVHN vertrouwelijk (off the record) geïnformeerd en kunnen ze niets doen met de vertrouwelijke kennis die ze hebben.

Daarnaast zijn er vragen die echter wel gesteld kunnen worden. Vooral aan Alexander Pechtold. Door zijn toedoen is het Drents Museum met chaos opgezadeld. Laat dat duidelijk zijn. Dat vraagt op zijn minst om zijn uitleg en die van de goed ingevoerde journalisten van RTV Drenthe en DVHN.

Schermafbeelding van bericht van DVHN op Facebook, 11 juli 2026.

Van der Plas en Ceder reageren op Tim Hofman die op Wout Weghorst reageert. Met God in de hoofdrol

Schermafbeelding van deel artikel ‘Caroline van der Plas haalt hard uit naar Tim Hofman na kritiek op geloofsuitingen Wout Weghorst‘ op Cvandaag, 10 september 2026.

Religiekritiek mag van sommigen niet. Ze verwarren kritisch commentaar met de afwijzing van een godsdienst. Maar godsdienst heeft kritiek nodig om niet te verstarren en bij de tijd te blijven. Gelovigen moeten blij zijn met religiekritiek. Maar de meesten ervaren dat niet zo.

Neem de reactie van twee politici op de reactie van programmamaker Tim Hofman (BNNVARA) op uitingen van voetballer Wout Weghorst die voor FC Twente speelt. Volgens een bericht op Cvandaag van 10 september 2026 zei Weghorst na een wedstrijd ‘dat hij tijdens de wedstrijd “hulp van boven” had ervaren. Ook zag hij het onweer voorafgaand aan de wedstrijd als een teken van God.‘

Tim Hofman noemde Weghorsts uitspraken volgens Cvandaag ‘volslagen krankzinnig’ en noemde de aandacht van de media daarvoor ‘journalistieke clownerij’. Ook sprak hij over ‘leipe betrekkingswaan‘. Daar reageerden als door een wesp gestoken twee kamerleden op: Don Ceder (CU) en Caroline van der Plas (BBB) die Hofman aanvielen en Weghorst verdedigden. Van der Plas vond de uitspraken van Hofman ‘echt schandalig‘.

Wat moeten we daar van vinden, van zo’n drieklapper in de polder? Waar gaat dit in hemelsnaam over? Weghorst mag uiteraard zeggen wat hij vindt en getuigen van hoe hij zijn geloof ervaart. Een voetballer moet goed kunnen voetballen en hoeft geen theoloog te zijn.

Hofman op zijn beurt mag zeggen wat hij vindt van Weghorsts uitspraken. Hiermee kwetst hij geen christenen, maar gaat hij in op wat Weghorst zegt. Als gelovigen theologisch enigszins onderlegd zijn, dan weten ze dat een onweer allang niet meer opgevat wordt als teken van God. Of dat voetballers tijdens een wedstrijd geen ‘hulp van boven krijgen‘. Zoals Harry Kuitert zei: ‘Al het spreken over boven komt van beneden, ook het spreken dat beweert van boven te komen.‘ Weghorst ontleent blijkbaar kracht aan hulp van boven die van beneden komt. Dat laatste is nog niet tot hem doorgedrongen.

Wout Weghorst praat ongeloofwaardig over zijn geloof. Of hij ‘volslagen krankzinnig‘ is valt te bezien. Er is wel iets gedateerd aan zijn Godsbeeld dat erg traditioneel toont.

De reflex die Van der Plas en Ceder hebben om op bijna elk berichtje dat het geloof relativeert of aanvalt te reageren toont overspannen. Het tekent hun opportunisme en scoringsdrift om in de nieuwscyclus opgemerkt te worden. Ook zij mogen zeggen wat ze vinden, maar hun religieus conservatisme en onwrikbaarheid worden er onderhand erg voorspelbaar op omdat het overduidelijk is gericht op marketing, hun politieke klantenbinding. De radicaal-rechtse Van der Plas probeert in te breken bij de religieuze Ceder.

In haar reactie haalt Van der Plas die met haar partij pleit voor een streng migratiebeleid voorspelbaar de islam erbij om Hofman te bashen als ze zegt: ‘Als je alleen christelijke uitspraken of rituelen belachelijk maakt en dit niet doet bij soortgelijke uitingen van moslimvoetballers ben je gewoon een lafaard‘.

Hofman maakt christelijke uitspraken en rituelen niet belachelijk en ook als hij andere geloven niet kritisch benadert dan is dat als programmamaker zijn legitieme keuze. Met zijn reactie op Weghorst reageert hij op een actualiteit. Ceder en Van der Plas hoeven zich in de publieke arena evenmin evenwichtig te uiten en dat doen ze doorgaans ook niet. Dat is Nederland.

Cultuurchristenen bestaan niet. Het is een verzinsel van radicaal-rechts

Bericht van De Telegraaf op Facebook, 9 september 2026.

Rechtse kringen zijn dol op het woord ‘cultuurchristen‘. Dat zouden zijn mensen die niet geloven in de leerstellingen van het christendom, maar wel enige verbondenheid voelen met de christelijke cultuur.

Rechtse kringen zetten de cultuurchristenen tegenover degenen van wie ze suggereren dat die de Nederlandse samenleving willen ondermijnen. Zoals volgens hen moslims, die trouwens hooguit 6% van de bevolking uitmaken. In dat proces maken ze het christendom belachelijk waarin ze niet geloven door dat tegenover moslims te zetten die een gevaar voor de samenleving zouden vormen.

Christelijke opinieleiders vertrouwen de rechtse kringen die de cultuurchristenen voor hun rechtse kruistocht niet omdat ze ver afstaan van de christelijke leerstellingen. Zoals het geloof dat Jezus Christus na zijn kruisiging lichamelijk uit de dood is opgestaan. Dat vinden die rechtse opinieleiders toch eerder voodoo. In zoiets moet je geloven, anders heb je er niks mee.

Vraag is wat de christelijke cultuur van Nederland is en hoe christelijk die eigenlijk is. De opinie van christelijke opinieleiders in reactie op radicaal-rechts is dat de cultuurchristenen christelijker zijn dan ze denken. Het valt echter te bezien of dat een oprechte inschatting is en niet bedoeld is om de invloed van het christendom belangrijker en groter te maken dan die is. Het is slim van de christelijke opinieleiders dat ze dit debat naar zich toe willen trekken.

Toegegeven, het christendom heeft tijdens eeuwen mede onze cultuur gevormd. Tegelijk heeft sinds de 17e eeuw de Verlichting ook het christendom diepgaand gevormd. Dat leidde tot modernisering van het christendom. Het is een wisselwerking. De Verlichting heeft de rede binnen het traditionele christendom gebracht wat leidde tot afname van de kerkelijke macht.

Het wordt er bedenkelijk op als christenen universele waarden inboeken als eenduidig christelijk. Dat klopt niet. Nogmaals, zonder de Verlichting had het christendom nooit een ontwikkeling doorgemaakt die resulteerde in de formulering van universele waarden.

Wat moeten we eigenlijk met dat debat over cultuurchristenen? In elk geval beseffen dat christenen het door rechts begonnen debat gebruiken om er zich belangrijker en groter mee te maken. Zo’n kans laat je niet liggen.

Ook door hun afwijzing van rechtse opinieleiders die op hun beurt het christendom voor hun karretje willen spannen zonder veel besef te hebben van wat het christendom in de kern is. Die rechtse kringen interesseren zich ook helemaal niet voor het christendom.

Wat moeten degenen die door rechtse kringen in het positieve en door christelijke kringen in het negatieve tegen hun zin in cultuurchristenen worden genoemd? Niks. Het is een onzinnig debat.

Zoals ook het debat dat door dezelfde radicaal-rechtse opinieleiders vanaf 2017 over cultuurmarxisten werd aangezwengeld een stille dood stierf. Omdat het projectie en fantasie was. Zo is het ook met dat debat over cultuurchristenen. Ze kunnen niet bestaan omdat de aannames over de christelijke cultuur niet kloppen en het is gevoelloos omdat het de meerderheid van de Nederlanders in een achterhaalde beweging als cultuurchristenen annexeert in het christendom.

Maakt V-V-V-test uit Best het oordeel over beeldende kunst genuanceerder?

Schermafbeelding van deel artikel ‘Best introduceert de V-V-V-test om kunst genuanceerder te beoordelen‘ van Wilma Vervoort in het ED, 7 september 2026.

Er wordt wat afgefröbeld door mensen die in de beeldende kunst werkzaam zijn als organisator, begeleider of consultant. Neem de drie bestuursleden van Kunstroute Best. Romy van Kessel, Johan van Esch en Jos Piek hebben de V-V-V-test ontwikkeld. Met de drie V’s bedoelen ze Verhaal, Verfijning en Vernieuwing. Het ED doet verslag in een artikel van 7 september 2026.

Een werk kan voor elke V maximaal tien punten verdienen. Als het totaal van de drie V’s meer dan 20 punten is, dan is het volgens hen kunst. ‘Scoort een werk boven de twintig, dan is het kunst. Althans, in jouw ogen‘, aldus een van de drie bestuursleden van Kunstroute Best.

Hoe werkt dat in de praktijk? Laten we als voorbeeld het Zwart Vierkant (1915) van Kazimir Malevitsj nemen. Het wordt ook wel het nulpunt van de beeldende kunst beschouwd omdat het brak met het naschilderen van de zichtbare werkelijkheid. Dat is het aloude idee.

Klopt dat? Wat als hier de nacht of de duisternis wordt afgebeeld? Daarvoor zijn aanwijzingen nadat door onderzoek een röntgenscan onthulde dat het Russische woord ‘негров’ onder de bovenlaag ‘bedoeld’ is. Dat woord ‘njegrov’ betekent negers. Malevitsj was trouwens Oekraïens en het Oekraïense woord voor negers is ‘негрів’ ofwel ‘nehriv’.

Het werk waar op een verborgen manier Malevitsj naar verwijst zou een prent zijn van een zwart doek ‘Combat de nègres dans une cave, pendant la nuit‘ (1882) van Paul Bilhaud. Historiek besteedde er in 2022 een artikel aan. Ook wordt het genoemd in De Encyclopedie van de Domheid van Matthijs van Boxsel dat de Bâtafysica, de Nederlandse vertegenwoordigers van de patafysica en de voorlopers van de parafysica eind 19de eeuw in vooral Parijs behandelt.

Wat is het Verhaal van een afbeelding van een gevecht van negers (zo werd dat toen genoemd) ’s nachts in een kelder? Of wat is het Verhaal van een Zwart Vierkant? Het is niet makkelijk om daar punten aan te geven. We weten niet eens zeker of de zichtbare werkelijkheid wordt afgebeeld of dat het conceptueel bedoeld is. Wat we vinden volgt niet zozeer uit wat we zien op het doek, maar welke kunsthistorische interpretatie we volgen.

Kan het Zwart Vierkant voor Vernieuwing tien punten krijgen en voor Verhaal nul punten? Of is het andersom en geven we nul punten voor Vernieuwing (omdat het het werk van Paul Bilhaud navolgt) en tien of iets minder punten voor Verhaal? Het kan allebei.

Wie ooit oog in oog met een van de versies van het Zwart Vierkant heeft gestaan, zoals ooit op een tentoonstelling in het Stedelijk Museum waar het hoog in een hoek hing, zal weten dat het doek ruw en weinig verfijnd is. Enfin, laten we het wat Verfijning betreft vijf punten geven.

Conclusie, Zwart Vierkant van Malevitsj krijgt volgens de V-V-V-test 15 of iets minder punten. Volgens de Kunstroute Best vindt iemand die het geen 20 punten geeft het geen kunst. Dus volgens de V-V-V-test is het Zwart Vierkant van Malevitsj geen kunst. Oei.

Wat zegt dit over de V-V-V-test die bedoeld is om kunst genuanceerder te beoordelen? Het is waar dat de test vragen oproept over de aard van een werk. Dat is winst. Niet in het laatst roept het ook vragen op over de V-V-V-test zelf. Iedereen mag het zelf beoordelen. De test is een aardig, maar weerspannig hulpmiddel of spel waarbij kennis, smaak, ervaring en de eigen maatstaf om de wereld de maat te nemen samenkomen. Dat is best.