George Knight

Debat tussen links en rechts

Journalistiek zonder ruggengraat: Demmink en Huisjes

with 17 comments

Vandaag gaat Joris Demmink met pensioen. Met een afscheidsreceptie. De hoogste ambtenaar van Veiligheid en Justitie wordt al lange tijd met pedofilie in verband gebracht. Mogelijk geeft de koningin Demmink een lintje. Voor bewezen diensten. Volgens Henk Rijkers van het Katholiek Nieuwsblad weigert Justitie daarover de media te informeren. De relatie tussen de media en de macht roept vele vragen op. Een voorbeeld.

Gisteren besteedde De Avondspits van WNL met presentator Joost Eerdmans op Radio 1 aandacht aan de kwestie Demmink. In het programma kunnen luisteraars hun mening geven. Dat deed ook de hoofdredacteur van Omroep WNL Bert Huisjes (na 21′ 55”). Hij zorgt meteen voor afleiding en vraagt wie advocaat Adèle van der Plas betaalt die ook in de uitzending reageert. Als zij desgevraagd antwoordt dat zij alles uit eigen zak betaalt, dan wil Huisjes dit niet voetstoots aannemen. Hij twijfelt aan de woorden van Van der Plas dat zij niet uitgaat van een complottheorie, maar zich baseert op feiten en omstandigheden die zij zelf onderzocht heeft.

Van der Plas is niet het onderwerp. Omdat ze steeds bereid is om inzicht te geven in zowel haar handelen als motivatie in de zaak Demmink past haar niet het cynisme van Huisjes. Van een journalist zou je verwachten dat-ie de macht controleert. In dit geval minister Opstelten en de top van het ministerie van Veiligheid en Justitie. Maar Huisjes valt degene aan die de macht wil corrigeren. Welk mechanisme is hier werkzaam?

Huisjes is onderdanig aan de zittende macht. Of dat PVV, VVD, CDA of PvdA is. Het gaat types als Huisjes niet om onderhorigheid aan partijen, maar om onderdanigheid. Kruipend, levert-ie op voorhand zijn journalistieke nieuwsgierigheid en codes in ter verdediging van de macht van het moment. Huisjes staat niet op zichzelf. Zijn onderdanigheid aan de gevestigde macht tekent de vooringenomenheid van de media. De schandaligheid is dat-ie een integere advocate als Van de Plas het nadeel van de twijfel geeft, en een regent als Opstelten het voordeel. Huisjes staat voor wat fout is aan de gevestigde media van Nederland die niks boven water krijgen.

Foto: Circussen. Vier clowns van Circus Hagenbeck. Scheveningen, Nederland, 1912-1920. Credits: Spaarnestad.

Advertenties

17 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ik voel me ook heel triest.

    Ellen

    27 oktober 2012 at 01:01

  2. @George: oppassen dat je niet in dezelfde val stapt. “Keep your eye on the ball”,

    Natuurlijk is v.d.Plas niet het onderwerp, maar dat is Huisjes nog minder.

    Eigenlijk is zelfs het aandacht besteden aan het falen van de reguliere journalistiek in deze al een afleidingsmanoeuvre, ander onderwerp of in ieder geval in dit geval een zijpad dat je ook gemakkelijk het grote boze bos van verdwalingen in kan leiden.

    Het primaire onderwerp zijn de immorele en strafbare handelingen waarvan een bepaald persoon – in dit geval Demmink hij – wordt verdacht en moet dat blijven.
    Het direct daar aan verwante– en in mijn ogen een ander, maar ook primair – onderwerp is wat mij betreft, machtsmisbruik binnen justitionele instanties.

    Vervolgens zijn er vermoedelijk nog wel een hele rits belangrijke onderwerpen aan te merken voordat we uitkomen bij secundaire en tertiaire onderwerpen als falende journalistiek en uiteindelijk het probleem van de kleine zetbaasjes die daar hun boterham in verdienen. Deze slaven, charlatans of Narcisten {vanwege je bijbehorende plaatje laat ik clowns buiten de opsomming : -) }vind je immers ten alle tijden op markten, spreekkoren, buurthuizen of andere openbare plekken waar ze de aandacht op zichzelf kunnen vestigen. Hoewel het natuurlijk ook van belang is dat deze figuren als zodanig worden ontmaskerd.

    jackpastoorj

    27 oktober 2012 at 09:26

  3. Een opsomming van verschillende tekortkomingen die samenkomen en waarvan politici én ambtenaren dankbaar gebruik van maken. Menigmaal bekruipt mij het gevoel dat de Nederlandse gevestigde media net zo innig getrouwd zijn met de overheid en politici als de gretige financiele markten.
    Het is speculatie, maar het verloop van de kwestie ‘Demmink’ en bijvoorbeeld ‘Chipshol’ had in Duitsland nimmer zo’n wending kunnen krijgen.
    Niet alleen triest, diep triest, maar eufemistisch geschreven, verontrustend.

    King Billy

    27 oktober 2012 at 10:37

  4. @Ellen
    Oh….

    @Jack
    Het gaat niet om Huisjes, maar om het mechanisme van de journalistiek om onderdanig te zijn aan de macht. Huisjes is een voorbeeld om dat te onderstrepen. Het onderwerp van het stukje was niet Demmink of de dwalingen van justitie, maar de journalistiek. Terwijl in het praatprogramma van Joost Eerdmans wel Demmink centraal stond. Da’s het verschil. Huisjes zocht een afleiding van dat onderwerp, ik niet.

    Het gaat er evenmin om journalisten de maat te nemen. Hoe narcistisch, belangrijk, eigengereid, weinig reflectief ze ook zijn. Het gaat om het signaleren van de wetmatigheid dat ze bij voorbaat hun scherpe pen inleveren als ze in aanraking met de macht komen. In ruil voor kleine privileges. Zodat ze elk kritisch vermogen verliezen en zich niet op onderzoek concentreren om de macht te controleren, maar meegaan in de agenda van de macht. Dat memoreer ik hier. Maar het is geen nieuw onderwerp.

    Omdat bovengenoemd mechanisme bij Huisjes erg onverbloemd optrad, en hij zich in zekere zin bloot gaf, leek het me zinvol om er de aandacht op te vestigen. Demmink was de aanleiding, niet het onderwerp.

    @King Billy
    Ja, verontrustend. Veelzeggend is ook dat Henk Rijkers in het online Katholiek Nieuwsblad schrijft dat de aanklacht van Demmink tegen het AD daar nog niet ontvangen is. Dat wijst op een grote schijnvertoning van een aangekondigde bodemprocedure die niet eens gevoerd wordt. Het haalt de gevestigde media niet eens. Ze kunnen het weten, maar prikken het niet door.

    Over Duitsland gesproken. Ik weet niet of je de documentaire ‘Panopticon, een onheilspellende documentaire over privacy‘ hebt gezien waar ik in het vorige stukje aandacht aan besteedde. Door de vergelijking tussen Nederland en Duitsland ook zeer de moeite waard. De zogenaamde vrijgevochten, anarchistische Nederlanders bestaan helemaal niet als het om hun burgerrechten gaat. Duitsers zijn veel alerter en standvastiger in hun houding tegenover de overheid. Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat precies hetzelfde ook het verschil verklaart tussen de Duitse en Nederlandse journalistiek. Nederlandse journalisten kicken op een opgeklopt zelfbeeld en nemen daarmee genoegen, Duitse journalisten doen gewoon hun werk goed.

    George Knight

    27 oktober 2012 at 11:13

  5. @George: dat had ik geloof ik wel begrepen George, maar ik denk dat jij en ik blijkbaar van mening verschillen hoe dit het best benaderd of aangepakt kan worden. Hoewel ik hier wel ambivalent in ben. Ik bedoel dat ook ik vind dat we slechte of ongeïnformeerde, enz. journalistiek niet over onze (democratische maatschappij) kant kunnen laten gaan. Ik bedoel dan ook absoluut niet onverschillig te zijn hierin.

    Voor mij is echter het feit dat je constateert dan er iets in de journalistiek fundamenteel fout zit, het inschoppen van een open deur. Alleen zie ik het denk ik meer als een menselijke zwakte of een algemeen maatschappelijk gegeven. Het gezegde “wiens brood men eet, wiens woord en spreekt “ is oud en een alom geaccepteerde volkswaarheid. Het maakt in mijn ogen alle journalistiek min of meer – van een klein beetje tot veel – verdacht. Vooral vanwege het feit dat niet alleen geld, maar ook andere belangen – zoals persoonlijke ideologie, mens en maatschappijbeelden, politieke voorkeuren enz, enz. – vaak (altijd?) een grote rol spelen. Dit geldt zowel voor de burgerjournalistiek – zoals blogs – alsook de reacties – zoals bijv. deze van mij.

    Ik denk dat ik meer van het type ben dat “likes to pick his battles”. Ik kan – en wil – niet op teveel fronten tegelijkertijd strijd voeren. In mijn ogen heb jij hier bijvoorbeeld (ook) de strijd (aangebonden en) aanmerkelijk verbreed door relatief onbelangrijke pionnen – die een eigen frontje hebben geopend, in mijn ogen een afleiding – bij de strijd te betrekken.

    Maar, zoals ik al schreef, ik ben daar tweeslachtig in. Een pion is uiteindelijk toch ook een belangrijk stuk in een schaalspel en moet als zodanig vaak wel worden uitgeschakeld voordat het een échte bedreiging wordt.

    Dus – een heel klein beetje – sorry I spoke: -))

    jackpastoorj

    27 oktober 2012 at 11:53

  6. @Jack
    Dan ben je nog cynischer over de journalistiek dan ik. Maar dan zit het goed fout met de pretentie van de Nederlandse journalistiek. Dan zou het niet langer moeten pretenderen naar de waarheid op zoek te zijn. Laatst had ik hier een aanvaring met de ombudsman van de NRC over de berichtgeving over de VS en Obama. Zijn verweer was dat de krant het vakmatig aanpakte. Mijn verwijt was dat de krant het verhaal gekleurd en halfslachtig gaf. Waarschijnlijk hadden we alle twee gelijk. Het verschil in perspectief over ambitie en de rol van de media. Tussen een organisatie met eigenbelang en een kritische lezer. Zo werkt het over de hele linie vrees ik. Maar ik ben ook al zo cynisch om dat als gegeven aan te nemen en alleen op zoek te gaan naar enormiteiten. Zoals in mijn ogen die Bert Huisjes.

    Wat je verder zegt over het kiezen van mijn onderwerpen kan ik niet volgen. Naar mijn idee ben ik tamelijk consistent en rechtlijnig in de selectie. Steeds weer vraag ik me af of ze prikkelen en zinvol zijn, voor iets groters staan en binnen het profiel van dit blog passen. Wie of wat onbelangrijke pionnen zouden zijn ontgaat me. En je weet het, een pion kan promoveren als-ie op de achterste lijn komt.

    George Knight

    27 oktober 2012 at 12:14

  7. @George: ik ben bang dat je gelijk hebt en mijn insteek mbt journalistiek behoorlijk vergiftigd is door mijn cynisme. Ik zie dat als een zwakte en ook gemis. Ik heb onder mijn persoonlijke vrienden een échte vriend die hoofdredacteur is geweest van een groot Nederlands dagblad. Wat mij in onze onderlinge discussies altijd verbaasde was zijn totale gebrek aan het WERKELIJK openstaan voor kritiek over verslaggeving. Het was altijd een verdedigen, meebuigen en ‘lip service’, maar nooit een volledig toegeven van mankementen. Een houding die in mijn ogen duidelijk herleidbaar was naar zijn positie. Het doet me pijn om dit op te schrijven, want de man is werkelijk één van mijn – kleine en zeer intieme cirkel –beste vrienden. Hij is een ethisch hoogstaand mens, maar had daar nmm gewoon een dode hoek.

    Wat betreft je tweede deel van je reactie, daar wreekt zich het geschreven woord. Je bent ook in mijn ogen consistent en rechtlijnig in de selectie van je onderwerpen en je verdere verantwoording past daar naadloos bij. Laat ik het dan anders zeggen, voor een erudiet mens is alles met elkaar verbonden en is belangrijkheid of breedte van onderwerpen geen probleem om rekening mee te houden. Voor mensen die echter zich direct actief inzetten voor een zaak is dat te ruim

    (dit is een andere discussie die gaat over de scheiding tussen activisme en verbalisme. Hoe jij daar in staat weet ik natuurlijk niet. We kennen elkaar niet.).

    Activisten kiezen eerder (of liever) voor een belangengroep benadering. Iets wat een erudiet mens overigens over het algemeen weer afwijst omdat het de zaken vaak te veel vereenvoudigd. Als je belangenverstrengeling, kindermisbruik, klassenjustitie of nemport welk onderwerp dan ook wil aanpakken dan is een behoorlijke dosis van verbalisme noodzakelijk, maar in de eindstrijd heeft activisme – dmv een belangengroep – de grootste kans op succes. Een groep die zonder zich te verliezen in bijzaken zich concentreert op hun doel.

    De Amerikanen zijn daar een voorbeeld van en je hebt – in mijn ogen terecht – daar een blog aan gespendeerd om je afwijzing van die benadering duidelijk te maken. De zaak Demmink is zover ik het kan inschatten in de fase van activisme gekomen. Verbalisme heeft niet – of onvoldoende – gewerkt.

    En wat die pion betreft, het zal niet de eerste keer zijn dat die een koning schaakmat zet : -)

    jackpastoorj

    27 oktober 2012 at 13:14

  8. @Jack
    De mooiste promotie vind ik het paard. Niet om Richard III die zijn koninkrijk voor een paard gaf, maar gewoon op het bord omdat het geen logische promotie is.

    Triest wat je zegt over je vriend de oud-hoofdredacteur. Wat je zegt, een dode hoek. En ik vraag me of of die hoek groter is dan in andere landen. Feit dat het instituut Ombudsman in Nederlandse media nauwelijks serieus doordringt is een teken aan de wand. We herinneren ons nog wat Thom Meens bij de Volkskrant overkwam.
    http://www.nrc.nl/rechtenbestuur/2011/03/11/rechter-verbiedt-ontslag-ombudsman-de-volkskrant-hoofdredactie-terecht-gewezen/

    Als blogger ben ik geen activist. Hoewel ik me hier soms activistisch opstel. De enige uitzondering was dat ik lid werd van de Piratenpartij. En me nog steeds verbaas over m’n eigen stap. Tegelijk zette dat weer een reactie in werking om afstand te nemen en de grens op te zoeken waar kritiek nog net welwillend is. Dat woord ‘verbalisme’ doet me om een of andere manier denken aan het woord ‘tribalisme’.

    George Knight

    27 oktober 2012 at 13:54

  9. @George: in dit kader is het interessant dat je de door William Shakespeare de wereld in geslingerde kreet = een koninkrijk voor een paard = aanhaalt. We weten niet of R-III dat werkelijk heeft geroepen, maar hoogstwaarschijnlijk niet. We weten wel dat dhr. Shakespeare Richard niet gunstig gezind was en waarschijnlijk gebruikmakend van zijn artistieke vrijheden schaamteloos aan geschiedvervalsing heeft gedaan of in ieder geval de man onrecht heeft aangedaan. Volgens mij een perfect voorbeeld van de door mij aangehaalde gezegde van “wiens brood men eet …..”.

    Leuk om dat hier aan te halen als onderwerp van correcte journalistiek (en de waarschijnlijk permanente gevolgen van in dit geval ongeveer 400 jaar oude laster).

    jackpastoorj

    27 oktober 2012 at 15:06

  10. @Jack
    Of het verschil tussen een autonoom kunstwerk en ‘dienende’ journalistiek. Soms wordt achteraf het eerste voor het laatste gehouden. Zonder dat de kunstenaar dat bedoelde. Bekend voorbeeld is Sergei Eisensteins bestorming van het winterpaleis uit ‘Oktober‘ dat-ie 10 jaar na de revolutie van 1917 maakte. Sinds die tijd duikt het op in documentaires als authentieke beelden. Hetzelfde met ‘De Slag om Algiers‘ van Gillo Pontecorvo uit 1966 dat het hoogtepunt van 1957 verbeeldt.

    George Knight

    27 oktober 2012 at 15:25

  11. @jackpastoorj

    Als er één specifiek gevecht gekozen moet worden, dan juist dat tegen de falende journalistiek. Immers, wanneer justitie en politiek falen, rest nog slechts de journalistiek. Die laatste is in wezen de laatste verdedgingslinie. Wanneer de jurnalistiek niet functioneert, is er geen controle op justitie en politiek, die daardoor kunnen falen, waardoor alles en iedereen kan falen.
    Kortom, niet “pick your battles”, maar “choose your battles wisely”.

    Anne

    27 oktober 2012 at 17:05

  12. @Anne
    Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Dus: graag mee eens.

    George Knight

    27 oktober 2012 at 17:18

  13. @George: Mag ik Anne beantwoorden op jouw blog? Ik ga ervan uit dat dit een probleem is, maar als je er moeite mee hebt laat mij het dan even weten.

    @Anne: mijn dank voor je verbetering. Dat is inderdaad veel beter en ik geloof dat jouw quote ook correcter is.

    Uiteraard ben ik het met je eens, alleen heb ik het gevoel dat bijv. de onderzoeksjournalistiek al ter zielen is. Volgens verschillende kennissen van mij wordt daar nauwelijks of geen geld meer voor gealloceerd. En dat het veel geld kost is lijkt mij ook duidelijk. Al jaren spreken veel journalisten (ook buitenlandse correspondenten) elkaar na, ook omdat het zelf controleren en uitzoeken van de feiten erg veel geld kost.
    Ik ken ook verschillende journalisten die werkten voor de wereldomroep en die nu sinds kort thuis zitten en zich gaan omscholen omdat hun arbeidsperspectief als journalist vrij grimmig is. Er moet toch brood op de plank.

    Als een linie is genomen dan kan je je dat nmm maar beter onder ogen zien en je terugtrekken naar een voorlopig tactisch en later strategisch beter verdedigbare positie. In ieder geval is dit in mijn ogen een gevecht waar anderen (in de beroepsgroep zelf, via burgerjournalistiek bijv.) beter voor zijn toegerust dan ik.

    Daarnaast ben ik ervan overtuigt dat bij justitie en de politiek instrumenten in plaats kunnen worden gezet die de beroepsgroep zelf controleert. Journalistiek kan daar uiteraard wel behulpzaam bij zijn, maar zijn wellicht niet strikt noodzakelijk. De (vaak) onderlinge haat en nijd tussen de verschillende justitionele en politieke partijen maakt wel dat men elkaar onder een vergrootglas in de gaten houdt. Concurrerende collega’s zijn een goed instrument om elkaar in de gaten te houden. Dat dit een maatschappij is waar ik niet naar toe wil mag duidelijk zijn, maar we zijn daarmee al een eind op weg, waardoor ik vaak het gevoel krijg steeds minder tot deze wereld te behoren.

    Anne, mooie naam trouwens. Mijn dierbare moeder en lieve dochter heten ook zo : -)

    jackpastoorj

    27 oktober 2012 at 17:40

  14. @Jack
    Natuurlijk kun en mag je anderen hier antwoorden. Graag zelfs, daarom is het hier ook een forum.

    Ik meng me verder niet in de discussie, maar kan toch niet nalaten om op te merken dat de pretentie van de journalistiek stoort. Dat verschil tussen schijn en wezen. Journalistiek is verder niets bijzonders. Zoals je ook al opmerkt steeds meer onderdeel van het amusement. Best, maar geef dat dan volmondig toe en scherm niet met grote woorden over de eigen rol. Waar het om onderzoeksjournalistiek gaat.

    Dat toegevend komt er ‘onderaan‘ wellicht ruimte voor echt journalistiek onderzoek dat gegrond is in de wetenschap, het hoger onderwijs, het internet of maatschappelijke groeperingen. Ondanks de media die door het ophouden van de schijn die alternatieve weg op dit moment blokkeren.

    George Knight

    27 oktober 2012 at 17:50

  15. Maar met die Huisjes komt het wel goed, die heeft immers laten zien uit welk ‘hout’ hij gesneden is!

    appie b. broek

    8 november 2012 at 11:36

  16. […] Ik lees de titel als: ‘En nu beginnen over Demmink’. Want de journalistiek heeft nog heel wat goed te maken wat het tot op de dag van vandaag heeft laten liggen. Hoe zit het met de bodemprocedure die de advocaat van Demmink aangekondigd had tegen het AD? Deze krant weet nog van niks. Zo loopt de berichtgeving over Demmink over van gestaakte pogingen, afleiding en misinformatie, en de vermenging van media en macht. Anders gezegd, de media hebben heel wat goed te maken. Zie: https://georgeknightlang.wordpress.com/2012/10/26/journalistiek-zonder-ruggengraat-demmink-en-huisjes… […]

    Joris Demmink – tibaert

    19 november 2013 at 01:52

  17. […] George Knight – oktober 27th, 2012 at 11:54 am Ik lees de titel als: ‘En nu beginnen over Demmink’. Want de journalistiek heeft nog heel wat goed te maken wat het tot op de dag van vandaag heeft laten liggen. Hoe zit het met de bodemprocedure die de advocaat van Demmink aangekondigd had tegen het AD? Deze krant weet nog van niks. Zo loopt de berichtgeving over Demmink over van gestaakte pogingen, afleiding en misinformatie, en de vermenging van media en macht. Anders gezegd, de media hebben heel wat goed te maken. Zie: https://georgeknightlang.wordpress.com/2012/10/26/journalistiek-zonder-ruggengraat-demmink-en-huisjes… […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: