George Knight

Debat tussen links en rechts

Reactie op een opinie die het handelen van Britse regering billijkt: ‘Boris Johnson is de verkeerde man op de verkeerde plaats’

with 3 comments

Op de FB-pagina van Het Parool plaatste ik onderstaande reactie bij het opinieartikelBoris Johnson is de juiste man op de juiste plaats’ van Maurits Bredius van 11 september 2019. Het lijkt in strijd met de logica:

Na een aanloop met een min of meer objectieve schets van de recente geschiedenis ontspoort het betoog als Bredius op normatieve wijze stelt: ‘Een volstrekt onaanvaardbare uittredingsovereenkomst met een ‘backstop’- clausule, die Noord-Ierland voor onbeperkte tijd binnen de EU zou houden en een harde grens in de Ierse Zee zou betekenen.’ Bredius maakt in zijn betoog op geen enkele manier duidelijk waarom de uittredingsovereenkomst tussen de EU en de toenmalige regering May ‘volstrekt onaanvaardbaar’ is. De ‘backstop’- clausule is de logische voorwaarde om de belangrijke interne markt die een van de pilaren van de EU is te beschermen.

Hij gaat ook voorbij aan het feit dat de Britse politiek verdeeld is over zowel de gewenstheid om de EU te verlaten als de manier van uittreding. Ofwel, voor geen enkel voorstel voor uittreding was in het Lagerhuis in de afgelopen twee jaar een meerderheid te vinden. De uittredingsovereenkomst van toenmalig premier May met de EU is niet minder onaanvaardbaar dan andere manieren van uittreding.

Het is zo dat parlementsleden die tot nu toe (tot drie keer toe) tegen de uittredingsovereenkomst stemden in de afgelopen week hebben aangegeven deze keer voor te stemmen om niet alleen een No Deal uittreding als het geweld dat de regering Johnson de democratie en de rechtsstaat aandoet te stoppen. Ze aanvaarden dan de volgens Bredius ‘volstrekt onaanvaardbare’ backstop. Af te wachten valt of een meerderheid van het Lagerhuis straks eieren voor haar geld kiest en een onaantrekkelijke uittredingsovereenkomst met de EU aantrekkelijker vindt dan het schrikbeeld van een om zich heen slaande premier Johnson die doel en middelen verwart. Het is vergezocht om te veronderstellen dat Boris Johnson die altijd zo graag premier wilde worden zich nu alsnog voor het landsbelang opoffert.

Voor de duidelijkheid, het waren de harde Brexiteers (de ERG factie binnen de Conservatieve partij) die het hardste oppositie voerden tegen de deal van May met de EU. Ook Boris Johnson stemde met de ERG mee tegen May en EU. Schrijnend is dat de meerderheid van de 21 ‘gematigde’ Conservatieven die door Johnson vorige week uit de fractie zijn gezet wel voor de uittredingsovereenkomst van May met de EU stemde. Dat feit alleen al weerlegt Bredius’ suggestie dat de oppositie het VK ‘het liefste binnen de EU ziet blijven’. De oppositie is daarover verdeeld.

Bredius maakt het er niet helderder op als hij suggereert dat de opschorting van vijf weken van het Lagerhuis, dat vandaag door het hoogste Schotse hof in een uitspraak als onwettig wordt gekenmerkt, de democratie dient en niet beschadigt. Volgens hem dient het opschorten van de democratie de democratie. Als het kind met het badwater wordt weggegooid, dan viert Bredius het badwater als het kind.

Bredius komt opnieuw met een raadselachtige uitspraak als hij zegt: ‘Daarom besloot de oppositie om vervroegde verkiezingen pas goed te keuren als het te laat zou zijn voor Johnson om het Verenigd Koninkrijk zonder akkoord uit de EU te leiden. Met dit standpunt geeft de oppositie blijk van weinig vertrouwen in de wijsheid van het Britse volk.’ Nee, de wijsheid van het Britse volk heeft er niks mee te maken en Bredius moet weten dat hij dit er aan de haren bijsleept. Prominenten van onder meer Labour, SNP en LibDems hebben aangegeven dat ze Johnson (en zijn strateeg Dominic Cummings) niet vertrouwen en daarom eerst het blokkeren van een No Deal uittreding per wet wilden voorkomen voordat er afspraken over verkiezingen zouden worden gemaakt. Overigens is de verwachting dat LibDems en SNP flinke winst zullen behalen in deze verkiezingen, dus zij hebben er geen belang bij om het uitschrijven van nieuwe verkiezingen te verhinderen.

Een ander misverstand is overigens dat er zoiets als een No Deal uittreding bestaat. Die bestaat in de praktijk niet omdat ook zonder de uittreding van het VK uit de EU er nog talloze afspraken over economie, handel, transport, nationale veiligheid en allerlei sectoren waardoor het VK en de EU-lidstaten samenhangen tussen het VK en de EU moeten worden gemaakt. Een No Deal uittreding van het VK uit de EU is dus hooguit tijdelijk een No Deal.

Aan de verklaring waarom de Brexit zo is ontspoord waagt Bredius zich niet. Hij keert zich te eenzijdig tegen de oppositie en de EU en verliest zo het perspectief uit het oog. Dat heeft niet zozeer te maken met het opereren van de EU, maar met de aard en het karakter van de Engelse politiek en de samenleving die leidde tot een dubbelhartige relatie tot de EU. Een kleine meerderheid van het nationalistische VK heeft zich nooit echt lid van de EU gevoeld en altijd afstand gehouden tot het ‘continent’, slechts het economisch profijt trok het VK aan. Onderschat evenmin het zelfbeeld van de Etoniaanse elite (Boris Johnson, Jacob Rees-Mogg, David Cameron) die in het land der blinden liever éénoog koning is, dan tweede viool in de grotere EU die door Frankrijk en Duitsland wordt gedomineerd.

Het tweede referendum van 2016 was met een nipte meerderheid van 51,9% een herroeping van het referendum van 1975 dat met een ruime meerderheid van 67,2% besloot voor toetreding tot (de voorloper van) de EU. Dat was een vertaling van dat Engelse sentiment. Het geeft aan hoe innerlijk verdeeld het VK is. Sociaal, regionaal en politiek. Dat de politiek zich aan het een en het ander niet kan onttrekken is de logica van de Brexit.

Foto: Schermafbeelding van deel artikelBoris Johnson is de juiste man op de juiste plaats’ van Maurits Bredius in Het Parool, 11 september 2019.

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Knap van je dat je de moeite neemt om op zo een opiniestuk te reageren.

    Marko

    12 september 2019 at 09:46

  2. @George,
    Het doet er niet toe of de meerderheid bij het Brexit referendum klein was. Er was een meerderheid en het referendum was bindend. De regering van het VK kan er niet om heen. Het wordt dus een Brexit met of zonder deal. De enige manier om her Brexit onderuit te halen is uitstel aanvragen in Brussel voor onbepaalde tijd maar of men dit in Brussel of de andere EU landen zal accepteren is twijfelachtig. De uitslag van het referendum staat. Er had natuurlijk nooit een referendum mogen zijn maar de regering van het VK besloot er nu eenmaal toe. het is heel betreurenswaardig dat de regering die het referendum uitschreef geen Brexit strategie had terwijl dit een mogelijke uitkomst was van het referendum. Misschien is het maar beter om referenda en dergelijke te verbieden via Europese Wetgeving. De praktijk wijst uit dat nu net als in het Interbellum referenda en dergelijk voornamelijk worden gebruikt om de Parlementaire Democratie onderuit te halen en een semi-dictatuur in het leven te roepen.

    Raymond Horstman

    12 september 2019 at 12:06

  3. @Raymond
    Het referendum van 2016 is wettelijk niet bindend, maar is dat in de campagne door toenmalig premier David Cameron politiek bindend gemaakt. Ik stel de geldigheid van het referendum niet ter discussie (hoewel er vele onregelmatigheden inzake de financiering zijn die onderzocht zouden moeten worden en van invloed zouden kunnen zijn op de geldigheid van het referendum), maar maak de kanttekening dat de meerderheid minimaal was. Ofwel, in een democratie behoort ook het recht van een minderheid van 48% behartigd te worden. Dat is er bij ingeschoten.

    Daarnaast is er in het referendum van 2016 niet gevraagd wat voor soort Brexit er moest komen. De Brexiteers hebben sinds 2016 hun standpunten herhaaldelijk bijgesteld. Dat begon met tamelijk softe standpunten en eindigde in een radicale opstelling. Vorige week werden zelfs gematigde Conservatieven daartoe door partijleider Johnson uit de fractie verwijderd.

    Wat ik probeer te betogen is dat er geen steekhoudende redenen zijn om het tweede referendum van 2016 dat volgde op het eerste referendum van 1975 niet te laten volgen door een derde referendum. De Brexiteers verwerpen zo’n derde referendum, die een optie bevat om artikel 50 over de relatie met de EU te herroepen, onder het mom dat het niet democratisch zou zijn. Maar de vraag is of zij in hun nauwe perspectief van een partij binnen een partij de democratie beter representeren dan een teruggaan naar het volk voor een derde referendum zou doen.

    Een referendum biedt in tijden van nepnieuws en manipulatie van het nieuws op dit moment te veel nadelen in een campagne. De verwachting is dat dat er in de nabije toekomst alleen maar erger op wordt (deepfake manipulatie). Ik denk dat de juiste invalshoek is om te pleiten voor het referendum, maar strenge voorwaarden te stellen aan de voorwaarden waaronder campagnes plaatsvinden. Zolang de tech giganten als Facebook en Twitter hun zaakjes niet op orde hebben en zich van de domme blijven houden zonder hun journalistieke verantwoordelijkheid te nemen is het in een open democratie als de Nederlandse naar mijn idee onmogelijk om op een min of meer eerlijke wijze een referendum te houden.

    George Knight

    12 september 2019 at 12:27


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: