George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Werkgever

Ondraaglijke zwakhoofdigheid en zelfoverschatting van Hans de Boer (VNO-NCW)

with 13 comments

hans-boer-nieuwe-voorzitter-vno-ncw

Voorzitter van werkgeversorganisatie VNO-NCW en CDA’er Hans de Boer doet gepeperde uitspraken in een interview met Frènk van der Linden voor De Volkskrant. Ze hebben stof doen opwaaien. Enkele citaten: ‘Even op z’n Fries, jongens, maar dat gelul wil ik niet meer horen. Brussel? Toedeledoki.’,’Al die labbekakken die hier in een uitkering zitten, díé moeten aan het werk.’ en ‘Voor mij is de MH17, hoe gruwelijk ook, een incident. Zo realistisch moet je zijn.’ Hans de Boer is de spookrijder die pocht dat hij aan de goede kant rijdt.

Van der Linden vraagt De Boer te reageren op kritiek op hem. Hij zou ‘een ongeleid projectiel’ zijn, ‘een man in de war’ en altijd goed ‘voor een paar van de pot gerukte uitspraken’ (volgens Sheila Sitalsing). Dat hoekige opportunisme van een omhooggevallen dorpsjongen maakt De Boer in het interview volledig waar. Hij staat haaks op de traditie van de polder die de verstandhouding, het compromis en het resultaat voorop zetten.

De Boer ontspoort niet in uitspraken over de bijstand, de zelfverrijking van topmanagers of de MH17 ‘als incident’ omdat hij daarvoor geen verantwoordelijkheid draagt. Hij denkt hardop als elke politieke amateur aan de borreltafel. Daarom moet niet te veel belang aan zijn uitspraken gehecht worden. De Boer is zo eerlijk om door te laten schemeren dat hij in de eerste plaats een belangenbehartiger is en voor eigen parochie preekt. Verder dan dit eendimensionale opereren strekken zijn meningen niet. Ze hebben geen meerwaarde.

De Boer ontspoort in arrogantie en zelfoverschatting. Wat opvalt is dat hij publiekelijk zegt niet naar politici te hoeven luisteren, maar dat politici vooral naar hem moeten luisteren. Als dat klopt -wat zeer te betwijfelen valt-, dan is het een verdere ontluistering van het politieke bestel als een politieke lobbyist als De Boer zonder politieke verantwoordelijkheid de lijnen van de Nederlandse politiek zou uitzetten. De Boer is een stoorzender in de polder die met onorthodoxe middelen de rol van idioot speelt om de VNO-NCW te profileren. Lukt dat? 

Foto: Hans de Boer, 2014. Credits: Hollandse Hoogte.

Advertenties

Nieuwe start voor bescherming persoonsgegevens gevraagd

leave a comment »

In 1989 werd de Wet persoonsregistratie van kracht. Het stelde regels aan het gebruik van persoonsgegevens door bedrijven of overheden. Principe was een opt-in systeem. Personen moesten toestemming geven voor gebruik van gegevens. In 2001 werd de wet vervangen door de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).

De uitleg over deze wet op Wikipedia roept een juridische werkelijkheid, wereldvreemdheid en onrealistische houding op die alleen al door de schaalgrootte achterhaald is: ‘De Wbp geeft de burger bepaalde rechten, zoals het recht om te weten wat er met zijn persoonsgegevens gebeurt. De burger mag zijn gegevens – tegen betaling conform het Besluit kostenvergoeding Wbp – te allen tijde inzien en mag ook verzoeken tot onder andere correctie van zijn gegevens en bezwaar maken tegen de verwerking van zijn persoonsgegevens’.

Hoe kan een burger weten in welke bestanden van gemeente, inlichtingen- en veiligheidsdienst, ziekenhuis, huisarts, belastingdienst, religieuze organisatie, politieke partij, supermarkt, werkgever, uitkeringsinstantie, provider, telecombedrijf, aanbieder van sociale media of mediabedrijf zijn of haar gegevens zijn verzameld?

Organisaties die persoonsgegevens verwerken hebben plichten. Ze moeten toestemming hebben van de betrokken burger, de gegevens voor omlijnde doelen gebruiken en de burger informeren over wat het doet met de gegevens. Koppelen zonder toestemming mag niet. De verwerking van gegevens moet bij het College Bescherming Persoonsgegevens CBP gemeld worden. Die neemt ze op in een openbaar register.

Naar aanleiding van de onthullingen door Edward Snowden dat inlichtingendiensten massaal data verzamelen worden burgers bezorgd over hun privacy. Er zijn bewijzen dat dit gebeurt. Zo verwerft de samenwerkende  NSO (Nationale Signal-intelligence Organisatie) van AIVD en MIVD ‘inlichtingen door de ether te verkennen en gericht en ongericht telecommunicatie te onderscheppen.‘ Let wel: ‘ongerichte’ onderschepping.

Nodig is een nieuwe start voor de nieuwe tijd waarin internet de standaard is. Een start die teruggaat naar de uitgangspunten van de Wet bescherming persoonsgegevens, maar beseft dat er een inhaalslag valt te maken.

De burger is ingehaald, om niet te zeggen overvallen door een nieuwe werkelijkheid. Nodig is een start die organisaties die data verzamelen er beter bewust van maakt wat toegestaan is. Een start die organisaties de kans geeft om als spijtoptant terug te komen op gemaakte keuzes, om data alsnog bij het CBP te melden. Een start die elke burger eenmalig voorziet van de namen van alle organisaties die persoonsgegevens van de betrokken burger in hun databases opgenomen hebben. Zoals blijkt uit de openbare registers van het CBP. Met die gegevens in de hand kan de burger voortaan besluiten hoe het met de eigen privacy wil omgaan.

Adrian Smith mag op Facebook tegen het homohuwelijk zijn

with 3 comments

De Britse christen Adrian Smith werd op z’n werk, de Trafford Housing Trust gedegradeerd nadat-ie zich op Facebook beleefd uitgesproken had tegen het homohuwelijk. Hij noemde dat ‘een gelijkheid te ver’. Nu is-ie vrijgesproken in een zaak voor de Hoge Raad die hij tegen zijn werkgever aanspande. Dat weegt niet op tegen het leed dat hem en z’n gezin is aangedaan. Of-ie zijn oude functie terugkrijgt is nog niet duidelijk.

Nick Cohen wijst in The Spectator op de rol van internet. De zaak had 30 jaar geleden niet kunnen gebeuren: ‘In democracies, and of course dictatorships, the Internet is proving that it is the friend of the censorious rather than a tool for emancipation. Adrian Smith could never have been hounded in this way 30 years ago. He would have expressed his opposition to gay marriage in his church.‘ Kritiek was binnenskamers gebleven.

Iedereen kan blij zijn met de uitslag. De werkgever eiste als niet-politieke en niet-confessionele organisatie dat werknemers ook in hun vrije tijd hun mening niet mogen geven op internet. Da’s een absurde claim die de vrijheid van meningsuiting volledig onderuit haalt. Adrian Smith werd beschuldigd van ‘denigrerende‘ (‘derogatory’) uitlatingen terwijl-ie op een niet-lasterlijke manier zijn politieke en religieuze mening gaf.

Zoals Nick Cohen zegt wordt internet toch al steeds meer een plek van censuur dan emancipatie. Daarom is de vrijspraak een overwinning voor de vrijheid. De affaire Adrian Smith zet aan tot nadenken voor werknemers die zich in hun vrije tijd op sociale media uiten. Houden ze in hun achterhoofd wellicht toch al rekening met een werkgever die hun berichten zou kunnen lezen? En daar maatregelen aan zou kunnen verbinden?