Duitse kanselier Scholz toont nog steeds weerzin om Oekraïne te steunen. Olaf hinter den Spiegeln

Wat verklaart de angst van de Duitse kanselier Olaf Scholz om militair materiaal aan Oekraïne te leveren? Hij zoekt steevast smoesjes om dat niet te doen of de levering te vertragen. Het gaat bij hem niet vanzelf.

Wie deze terughoudendheid van het belangrijkste land van Europa wil begrijpen moet hier geen politieke, maar een psychologische analyse op loslaten. Scholz worstelt met zijn rol en zelfbeeld.

De SPD en Scholz moeten in therapie om de rol te vinden die bij de statuur van het huidige Duitsland past. Scholz heeft nog steeds niet door wat zijn rol is. Hij durft geen verantwoordelijkheid te nemen. In de beeldvorming komt hij over als aarzelend, kortzichtig en zelfzuchtig voor Duitsland.

Door dat gebrek aan begrip en inzicht blijft de huidige Duitse regering het prestige van Duitsland in het Westen beschadigen. Zowel bij het publiek als bij westerse regeringsleiders. 

Het Oekraïense leiderschap heeft het al lange tijd gehad met de Duitse regering die belooft (onder nationale en internationale druk), maar steeds weer uitvluchten vindt om militair materiaal niet te hoeven leveren. 

In het diplomatieke verkeer wordt kritiek doorgaans in diplomatieke termen geuit. De Oekraïense ambassadeur in Duitsland Andrij Melnyk houdt zich in dit interview in. Eerder lag hij op ramkoers met kanselier Scholz die hij een beledigde leverworst noemde toen die niet ontvangen werd in Kyiv vanwege zijn gebrekkige steun aan Oekraïne. 

Melnyk is vervangen door de regering Zelensky en wordt eind september 2022 teruggeroepen naar Kyiv. Zo werd in juli 2022 bekendgemaakt. Voorlopig functioneert ambassadeur Melnyk nog prima in de Duitse media door de Duitse regering een spiegel voor te houden waarin de fouten duidelijk uitkomen. Maar wie Scholz en de SPD wil begrijpen moet achter de spiegel kijken.

Brute Russische beschietingen in Oekraïne. Het rakettenterrorisme van Poetin

Een verslag door het Duitse WELT van de Russische-Oekraïense oorlog op een willekeurige zomerzondag. Dag 144 van de oorlog. Geschiedenis, we zitter er middenin.

Over het rakettenterrorisme van Poetin dat zich doelbewust richt op burgers en burgerdoelen. Dat is een oorlogsmisdaad waar de Russen na de oorlog de rekening gepresenteerd kunnen krijgen. Over de Oekraïense president Zelensky die zegt dat alle door de Russische Federatie bezette gebieden zullen worden terugveroverd. Inclusief de Krim. Over het Oekraïense leger dat steeds meer wordt voorzien van geavanceerde westerse wapens. Over de roof door de Russen van grote hoeveelheden Oekraïens graan dat te gelde wordt gemaakt.

Het leed en de pijn zijn te veel om te bevatten. Hoe denkt de Russische krijgsmacht met een terreurcampagne die burgerdoelen vernietigt het hart en de geest van de Oekraïeners te veroveren? Wat is de logica van een bezetter die het land dat het wil bezetten stukje bij beetje vernietigt? Wat is eigenlijk de strategie van de Russische krijgsmacht?

De Russen lijden aan een combinatie van frustratie, onkunde in het veld, gedateerd materiaal en gebrek aan een haalbaar strategisch doel. Hun leger is zwakker dan het leek, en is door de oorlog verder verzwakt. Uit hoeken en gaten wordt personeel geworven dat met oud materiaal uit de mottenballen de strijd wordt ingestuurd. De oorlog die Poetin is begonnen is niet alleen gericht tegen Oekraïne dat hij van de kaart wil vegen, maar ook tegen de eigen bevolking.

Opnieuw kritiek op de Duitse regering die Oekraïne in de steek laat en geen hulp biedt

Van de afwijzende reactie van de Duitse regering om Oekraïne miltair en politiek te ondersteunen valt onderhand niets meer te begrijpen. Ondanks aankondigingen om de bakens te verzetten doet Berlijn niets.

Is Duitsland nog steeds bang voor het ‘brute‘ Rusland en vlucht het weg in de illusie van een speciale relatie met het grote land? De uitwisseling van techniek voor ruwe grondstoffen, zoals het eeuwenlang was. Nog steeds ‘business as usual’ en ’Wandel durch Handel’ die zich bewezen hebben als zelfbedrog?

Achtereenvolgende Duitse regeringen hebben geprobeerd om een goede verstandhouding met het Kremlin te hebben. Zelfs Hitler, Adenauer, Brandt, Kohl, Schröder, Merkel en Scholz. En ook in de eeuwen daarvoor al.

Waar gaat het zoeken van een verstandhouding met een ander land over in verraad? Ziet de huidige Duitse regering echt niet dat Oekraïne koste wat kost de oorlog tegen de Russische Federatie moet winnen, zodat de Europese veiligheidssituatie niet voor lange tijd instabiel is? Dat is het gevaar voor Duitsland.

Waarom laat kanselier Scholz zich gijzelen door het Kremlin? Waarom breekt Duitsland niet met de politiek van schipperen die Nord Stream I en II voortbracht tegen oppositie van vele Europese landen in? Wat denkt Berlijn nou werkelijk te bereiken met Alleingang na Alleingang?

Men kan beweren dat Scholz geen staatsman is, maar een kruidenier die vreest dat de Duitse economie schade oploopt als Poetin de gaskraan dichtdraait. Daardoor mist hij het grote plaatje van de Europese veiligheidssituatie.

Wie zijn in hemelsnaam zijn adviseurs? Maar vooral, wie is zijn psycholoog om Scholz uit de schaduw van zichzelf te laten treden?

Hoe kan het dat achtereenvolgende Duitse kanseliers bijziend zijn, denken het goede te doen maar het verkeerde doen? De terughoudende opstelling van de huidige Duitse kanselier grenst aan lafheid, domheid, faalangst en egoïsme. Voor hem geldt het gezegde ’goedkoop is duurkoop’.

Het is onvermijdelijk dat een CDU-parlementariër de kritiek op de Duitse regering verwoordt. Het is niet anders. Maar Roderich Kiesewetter doet dat met kennis van zaken en het juiste morele kompas. De tragiek is dat hij de rol van de goede Duitser speelt. Bij gebrek aan beter.

Rusland-politiek van Duitsland: opportunisme en misplaatst schuldgevoel

Wat de reden is voor de hechte relatie tussen Duitsland en Poetins Russische Federatie is reden voor speculatie. Komt het voort uit een misplaatst schuldgevoel van de Duitse politiek en bedrijfsleven over het nazi-verleden? Maar dat kan niet echt gemeend zijn omdat de westelijke deelrepublieken van de toenmalige Sovjet-Unie, zoals Oekraïne relatief het meest geleden hebben. Als Duitsland werkelijk een schuldgevoel had en aan Wiedergutmachung zou willen doen vanwege de Tweede Wereldoorlog, dan zou het nu Oekraïne steunen en niet de vijand de Russische Federatie die dat land dreigt binnen te vallen.

Plat opportunisme en economisch eigenbelang van de Duitse politieke en economische elite is zo mogelijk nog schadelijker voor het aanzien en de geloofwaardigheid van Duitsland. Het loopt hiermee uit de pas binnen de EU en de Navo. Waarom weigert Duitsland om Oekraïne defensief materiaal te leveren om zich tegen een Russische invasie te verdedigen? Niet toevallig wordt Duitsland arrogantie verweten, door landen in Zuid- en Oost-Europa.

De opmerking van de hoogste Duitse marinechef over Poetin en de Krim was onhandig en dom. Legerchefs moeten zich per definitie buiten de politiek houden. Hij is er terecht voor afgetreden. Maar het gaat niet zozeer om een toevallig geuite foute uitspraak, maar om de mentaliteit die blijkbaar binnen de Duitse krijgsmacht, politiek en zakenwereld heerst. Die mentaliteit in de relatie tot Oost-Europa is ontmaskerd.

Dat deze mentaliteit nu zichtbaar wordt kan in de huidige veiligheidssituatie in Oost-Europa een zegen in vermomming zijn. Het laat zien hoe de Duitse elite werkelijk denkt. Bizar is dat Duitsland zich steeds beroept op het leed dat het tijdens de nazi-periode anderen heeft aangedaan en daar vervolgens de foute conclusie uit trekt. Denkt Duitsland afstand te kunnen nemen van het eigen fascistische verleden door het neo-fascistische regime van Poetin te steunen?

Door de kant van het Kremlin, Poetin en zijn zakenvrienden, Gazprom en de Russische Federatie te kiezen verlengt Duitsland het eigen lijden. Het neemt ermee geen afstand van de Tweede Wereldoorlog, maar keert er naar terug. Andere landen vergelijken de Duitse Alleingang van toen met die van nu. Duitsland is nog steeds niet klaar met de gruwelijkheden die het andere landen tijdens de nazi-periode heeft aangedaan.

Duitsland is een land dat haar plaats binnen Europa niet goed kan vinden. Het voelt zich te groot voor samenwerking, maar mist een moreel kompas om werkelijk de lessen uit het recente verleden te trekken. Duitsland is Faust die haar ziel aan de duivel heeft verkocht, dat ontkent en daarom zichzelf niet meer kan begrijpen.

Documenta censureert de openbare ruimte van Kassel

In Kassel heeft de organisatie van de internationale kunstmanifestatie Documenta het eens in de vijf jaar voor het zeggen. Sinds 1955. Op 9 juni barst het artistieke geweld van kunstenaars, kunsthandel, galeristen, kunstcritici, commercie, bezoekers en bestuurders goed los. En vibreert het provinciale Kassel gedurende 100 dagen in haar voegen tijdens de 13de Documenta. Maar al in de aanloop wordt het beeld van eensgezindheid verstoord, dat overigens overduidelijk schone schijn is gezien alle belangen. Zie ook: Trendbeheer.com.

Twee kerken die buiten de manifestatie om kunst willen tonen worden door curator Carolyn Christov-Bakargiev tegengewerkt. Zij doet alsof ze het alleenrecht heeft over de totale openbare ruimte in Kassel. Vergelijkbaar met sportmanifestaties die in de buurt van een stadion contractueel alleenrecht voor sponsors eisen. Maar bij de Documenta lijkt het om ongeschreven regels te gaan. Deze keer gaat religie voor vrijheid en gedraagt een kunstinstelling zich zoals religie doorgaans doet. Onverdraagzaam en beschamend.

De Duitse kunstenaar Gregor Schneider wilde zowel binnen als op het voorplein van de Karlskirche zijn werk tonen. In Welt.de legt-ie uit door de kerk al in voorjaar 2011 uigenodigd te zijn. De kerk wilde overleggen met de Documenta, maar deze zocht het hogerop en benaderde de bisschop om het plan te stoppen. Het werk van Schneider zou voor verwarring zorgen. Hij was bereid om alleen binnen te exposeren. Maar de leiding van de Documenta zocht niet eens contact met hem. Het ging om resten van zijn werk ‘It’s all Rheydt’. Een 30-meter lange Duitse straat van bamboe, hout, touw, stro, klei en polystyreen die in het Indiase Kolkata in 2011 in een rituele processie in een zij-arm van de Ganges gegooid werd. Het project in de Karlskirche werd afgeblazen.

Carolyn Christov-Bakargiev grijpt het akkefietje met Schneider aan om een sculptuur van de in Kassel geboren Stephan Balkenhol in de toren van de katholieke Sankt-Elisabeth-Kirche aan de Friedrichsplatz te laten verwijderen. Ze voelt zich erdoor bedreigd. Het inbinden door de Karlskirche wordt de Elisabeth-kerk als positief voorbeeld gesteld. Zodat Gregor Schneider betrokken wordt in een controverse over een werk van Balkenhol waarin hij niet betrokken wilde worden. Hij vindt de houding van Christov-Bakargiev beschamend en autoritair. Het roept de vraag op of deze manifestaties nog te verenigen vallen met democratie.

Foto: IT’S ALL RHEYDT, Kolkata 2011, bamboos, wood, choir ropes, straw, clay, polystyrene, color (23×12,2x30m (LxWxH)), Kolkata, India 01.10.2011-08.10.2011. Credits: Gregor Schneider / Goethe Institut Max Mueller Bhavan / Germany and India 2011-2012 Infinite Opportunities / VG Bild-Kunst Bonn