George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Verandering

GroenLinks gaat voor kleine daden. Is dat het antwoord aan progressieve kiezers?

with 4 comments

Hoe wervend is een slogan die zegt ‘grote verandering komt van kleine daden‘? Het oogt niet overtuigend. Het oogt als de omgekeerde wereld. Van gefriemel onderop om de maatschappij te veranderen. Zo geleidelijk dat niemand het merkt. Waarom denkt GroenLinks dat dit een verschil maakt? De slogan is een optelsom van cijfers achter de komma, terwijl de kiezer door andere partijen wordt aangesproken op cijfers voor de komma.

GroenLinks zet hiermee de eigen nederlagenstrategie in de steigers. Het wil alle opties openhouden, maar wordt er kleurloos van. Het is te braaf en niet onderscheidend. Waarom zou iemand stemmen op een partij die grote daden afwijst? Een politieke partij moet bewegen en burgers enthousiasmeren en in beweging brengen.

De zelfverzekerde en brutale opstelling van rechts-populisten als Donald Trump of Vladimir Putin leert dat verandering ontstaat door grote daden. Onrechtmatige bezetting van delen van een buurland, criminaliseren van de oppositie of het bij het oud vuil zetten van vanzelfsprekendheden in de buitenlandse politiek.

GroenLinks heeft er niets van begrepen en maakt zich klein door deze slogan. Het moet winnen aan zelfvertrouwen en realisme om op 15 maart 2017 goed te scoren. En bovenal het campagneteam vervangen die dit heeft verzonnen. Of de mentaliteit van het kleine denken. Of deze slappe slogan een gevolg is van lui denken en een gebrek aan ideëen dat links overal teistert of aan eenheid binnen de partij valt te bezien.

Als GroenLinks een kans wil maken op verkiezingswinst moet het zelfbewuster opereren. Het moet de rechts-populisten met grootse gebaren frontaal aanvallen. Alleen dan maakt heeft het voor progressieve kiezers zin om op GroenLinks te stemmen. Voor kleine daden kunnen ze bij andere partijen terecht. Alle Nederlandse politieke partijen blinken uit in kleine daden. Daarom keren kiezers zich af van dat type partijpolitiek.

Advertenties

Written by George Knight

25 december 2016 at 12:12

Vraag over de juiste opinie is vraag naar de eigen kijk op de wereld

with one comment

ms

Wat is de juiste opinie? Dat is geen makkelijk te beantwoorden vraag. Het hangt er vanzelfsprekend vanaf wat de vragensteller beoogt. En wat zijn of haar achtergrond is. Gaat men voor verandering of dat alles bij het oude blijft? En als men voor verandering gaat, voor wat voor soort verandering gaat men dan? Revolutie of hervorming? En wat voor hervorming dan? Die van de kleine of de grote stappen vooruit? Maar wordt dat streven naar hervorming dan niet ingehaald door de tijd? Een fiets heeft snelheid nodig om niet om te vallen. Zo is het met hervorming ook. Hervorming als excuus om echt iets te veranderen is gedoemd om te vallen.

De ondertitel van dit blog ‘debat tussen links en rechts’ geeft aan welk antwoord te verwachten valt. Laat ik het indirect beantwoorden door erop te wijzen met wie of wat ik me verbonden voel. Niemand zal het ontgaan zijn dat ik een supporter ben van Bernie Sanders. Ik ben nog steeds van mening dat hij verreweg de beste president voor de VS zou zijn. Waarom? Sanders doet twee dingen tegelijk en is in die combinatie uniek. Hij blijft binnen de consensus van de gevestigde orde (de Democratische partij, waar hij trouwens geen lid van is), maar streeft ook naar hervormingen. Zowel van het politieke bestel dat het grote geld de politiek laat bepalen als van beleidsmaatregelen die de omstandigheden van de gewone mensen proberen te verbeteren. Zoals het verhogen van het minimumloon. Daarbij heeft Sanders een kwaliteit die bijna geen enkele politicus heeft en die hem nog unieker maakt: hij cijfert zichzelf weg. Precies het ontbreken daarvan maakt hedendaagse politici gehaat omdat ze het onderscheid tussen hun overtuiging en hun persoonlijk belang niet weten te maken.

Bij die positie horen nieuwsbronnen die verslag doen en hun opinie geven. Er zijn de hardliners die niet willen hervormen, maar willen omverwerpen. Daartoe zoeken ze steun bij de vijanden van hun vijand bij wie ze zich mentaal thuisvoelen. Wikileaks’ Julian Assange en Donald Trump spreken lovend over de Russische Federatie en handelen in een dystopisch wereldbeeld. Ze streven geen utopie na, maar blijven hangen in het diapositief daarvan. Dan zijn er de goedpraters die de gevestigde macht willen handhaven zonder stevig te willen hervormen. Dat zijn de gevestigde media zoals de New York Times, Washington Post, CNN, NRC en Trouw. In hun pluriformiteit laten ze kritiek toe, maar het wereldbeeld dat ze uitstralen is alles bij het oude laten.

Bij allebei voel ik me niet thuis. Revolutie zonder te weten waar het heengaat lijkt me onverstandig. Zeker niet als de woordvoerders populistische types als Nigel Farage, Boris Johnson, Geert Wilders of Donald Trump zijn die goed zijn in kritiek, maar die niet de indruk geven te weten waarmee ze precies bezig zijn en zich goed voorbereid te hebben op de toekomst. Maar het gezegde ‘men moet veranderen om alles bij het oude te laten blijven’ diskwalificeert de gevestigde media en politiek die weliswaar inzien hoewel maatschappelijke woede en ongenoegen zich tegen het establishment keert, maar die niet beseffen dat ze door het verdedigen van de status quo zelf een actieve rol spelen. Ze zijn even onverantwoord en gemakzuchtig bezig als de hardliners.

De oplossing is dus een beweging tussen hervorming en revolutie in. Een activistische beweging die binnen het bestaande systeem probeert optimale veranderingen te bewerkstelligen in de richting van machtsdeling en terugdringen van de macht van megaondernemingen, inkomensgelijkheid en aandacht voor de natuur.

Bij de landelijke verkiezingen van 15 maart 2017 zal ik volgens bovenstaande overwegingen mijn stem bepalen. De hardliners en de verdedigers van de status quo vallen dus af. Vooralsnog zie ik in GroenLinks de enige partij die binnen mijn overwegingen past. Zonder dat ik nou echt dol op die partij ben en er veel liefde voor voel. Want al sinds de fusie huizen er anti-democratische elementen binnen die partij zoals René Danen  of Mohamed Rabbae. En net als het links-liberale D66 lijkt GroenLinks te soft voor echte machtspolitiek en liever in de eigen bubbel te willen leven. Maar veel soeps is het niet in de Nederlandse politiek en politici die respect afdwingen zijn zeldzaam. De vraag over de juiste opinie is een vraag naar de eigen kijk op de wereld.

Foto: Maspes en Sacchi sur place, 1950-1960.

Phil Donahue: gitzwart pessimisme over Amerikaanse democratie

leave a comment »

Journalist Phil Donahue en gastheer Paul Jay praten over de Amerikaanse gevestigde media. Hoe functioneren ze en hoe beïnvloedt de macht van het bedrijfsleven de journalistiek? Welnu, daarover zijn ze pessimistisch. Journalistiek is ondergeschikt geworden aan bedrijfsbelang. Donahue vindt dat president Obama teleurstelt en de verwachtingen niet inlost. De 2 miljard dollar die de VS per dag aan defensie besteedt leidt onvermijdelijk tot oorlog. Want iets anders legitimeert nooit de besteding van zo’n enorm budget. Beide heren verschillen van mening over verandering. Hoe dan ook denken ze dat die niet vanuit het establishment zal komen dat zo gecorrumpeerd is -ook in de Democratische partij- maar van gewone mensen. Dit lijkt erg op denken tegen beter weten in om de hoop levend te houden. Ze weten als journalist dat het zo niet werkt. Hoe met media die de status quo en de oorlog promoten verandering tot stand kan komen is de vraag die onbeantwoord blijft.

Wat kan het einddoel van Digital Disruption zijn?

with one comment

Digital Disruption, de titel knipoogt naar het verleden. Media-educatie die de overheid niet biedt om jongeren te bolsteren tegen propaganda en de niet aflatende stroom aan invloeden. Nieuwe ontwikkelingen dagen oude uit. YouTube verdringt televisie. Decentrale journalistiek op internet verdringt traditionele kranten. Zoals ooit televisie de radio verdrong, Instagram het fotoalbum, video de bioscoopfilm, Facebook de muurkrant en Twitter het pamflet. Regels veranderen. En producenten en consumenten die zich niet aanpassen missen de aansluiting. Totdat de verbreking van het contact weer het nieuwe cool wordt. Het boek, de radio, het gesprek tussen mensen of de handgeschreven brief. Nu nog is het rappen, samplen en trappen. Straks volgt de bezinning. Digitale Disruptie is een geuzennaam. Weg uit de dwang om sociaal en digitaal te doen. Jezelf. 

Digital_Transformation-300x220

Foto: Who’s In Charge of Transformation?

Driessens & Verstappen winnen Witteveen+Bos-prijs

leave a comment »

Fragmenten uit L’Eclisse (1962) van regisseur Michelangelo Antonioni. Mina zingt in 1960 over de maan. Een hemellichaam wordt verduisterd en verdwijnt. Voor even, natuurlijk. Zoals Antonioni het verhaal uit z’n film laat verdwijnen. In de tussentijd zijn de ‘dode’ momenten het skelet dat het vlees draagt. Van Monica Vitti of Alain Delon. Acteurs dienen om een verhaal naar het eind te brengen. Het kunstenaarsduo Erwin Driessens en Maria Verstappen legt de wereld ook regels op om het ongewone in het gewone te vinden. Vandaag werd bekend dat ze de Witteveen+Bos-prijs 2013 voor Kunst+Techniek hebben gewonnen. Ze worden beschouwd als vertegenwoordigers van generatieve kunst. Zo’n etiket geeft ons houvast om het onbekende te bezweren. Maar Driessens & Verstappen veranderen met hun kunst voordat ze vastgepind kunnen worden. Verdiend.

Zie voor het werk van Driessens & Verstappen Galerie VOUS ETES ICI en YouTube-kanaal cleanmonk.

Rutte’s welkom van de participatiesamenleving is niet inhoudelijk

with 25 comments

Wandlung

Uit de Troonrede die de koning namens de regering uitsprak blijkt dat de verzorgingsstaat geprivatiseerd wordt. VVD en PvdA laten Willem-Alexander spreken over een ‘participatiesamenleving‘: ‘Het is onmiskenbaar dat mensen in onze huidige netwerk- en informatiesamenleving mondiger en zelfstandiger zijn dan vroeger. Gecombineerd met de noodzaak om het tekort van de overheid terug te dringen, leidt dit ertoe dat de klassieke verzorgingsstaat langzaam maar zeker verandert in een participatiesamenleving. Van iedereen die dat kan, wordt gevraagd verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar eigen leven en omgeving.’

Onduidelijk is hoe het tekort van de overheid zich verhoudt tot de afbraak van de verzorgingsstaat en de participatie van de burgers aan de samenleving. Wat hebben het een en het ander met elkaar te maken? Als de burgers mondiger, zelfstandiger, geïnformeerder, beter opgeleid en betrokkener worden zoals de regering meent, wat is dan de maatregel van het kabinet-Rutte om deze burgers meer te betrekken bij de samenleving?

Dat zou goed kunnen door ze mee te laten delen in de macht en ze eigen verantwoordelijkheid te geven in de besluitvorming. Zodat hun burgerschap wordt geactiveerd en burgers echt aan de samenleving kunnen deelnemen. Zodat ze meer zijn dan klant van de overheid of een sta in de weg bij het terugdringen van het overheidstekort. Die maatregel ontbreekt. De woorden over de participatiesamenleving die de koning mocht uitspreken klinken daarom plat, vals en ongeloofwaardig. Opnieuw schiet de bijziende visie van Rutte tekort.

Foto: Transformatie (omsmelten van iets waardevols in iets anders). Joseph Beuys, Wandlung, Documenta 7, 1982.