George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘The Spectator

Boris Johnson valt Obama aan. Maar krijgt koekje van eigen deeg van Nick Cohen

leave a comment »

Politici zijn opportunisten en worden door burgers ook zo gezien. Ze worden niet vertrouwd. In het Verenigd Koninkrijk is op 23 juni het referendum over de vraag of het land in de EU moet blijven. Brexit of niet? De conservatieve burgemeester van Londen Boris Johnson voert het ‘Leave’-kamp aan en betwist hiermee het leiderschap van premier David Cameron die het ‘Remain’-kamp aanvoert. Het is een strijd om de hoogste functie in het land. Met als voorwendsel de positie van het Verenigd Koninkrijk in de EU. Boris Johnson is de opportunist die een Brexit als de snelste weg omhoog naar het premierschap ziet. De positie van zijn land is ondergeschikt aan zijn politieke ambitie. Politiek in de vuilste gedaante. Politiek waarbij de feiten niet tellen.

In een commentaar in The Spectator valt Nick Cohen oud-redacteur Johnson frontaal aan. Cohen noemt hem een man zonder principe of schaamte. Een balkende charlatan die niets eens de moed opbrengt een eerlijke ploert te zijn. Aanleiding is het commentaar van Johnson op president Obama die in het Verenigd Koninkrijk op bezoek was en de Britten waarschuwde dat een Brexit allerlei nadelen heeft. Boris Johnson reageerde op Obama’s argumenten volgens Cohen niet met feiten, maar met de tactiek van de lafaard en ‘de trucs van de fraudeur om zijn waardeloze carrière te vervolgen’. ‘In plaats daarvan zonk hij in de goot en bleef daar’, aldus Cohen. Kortom, de aanval van Johnson op Obama wordt beantwoord door Cohen. De politiek van de goot. 

Advertenties

Serhii Plokhii over het einde van de Sovjet-Unie en de rol van de VS

leave a comment »

Mykhailo Hrushevskyi professor of Ukrainian history Serhii Plokhii ligt toe voor Hromadske TV dat in 1990/91 de toenmalige Amerikaanse president H.W. Bush en z’n staf tot op het laatst probeerden de Sovjet-Unie in stand te houden. Da’s in tegenspraak met de samenzweringstheorie die de Russische propaganda of president Putin naar voren brengen dat de VS probeerden de Sovjet-Unie te ontmantelen. Het omgekeerde is waar.

Plokhii geeft drie redenen voor een pragmatische Amerikaanse opstelling: 1) de goede verstandhouding met de leider van de Sovjet-Unie Michael Gorbatsjov en de onberekenbaarheid van de Russische president Boris Jeltsin; 2) het Amerikaanse idee dat het een junior-partner had gevonden waarmee het een verstandhouding voor de toekomst kon opbouwen en op een redelijke manier zaken kon doen; 3) de angst voor Balkanisering als de Sovjet-Unie uit elkaar zou vallen met het risico dat kernwapens in verkeerde handen zouden vallen.

Het valt buiten het interview, maar een andere samenzweringstheorie uit de toverhoed van president Putin en de Russiche propaganda die in het verlengde legt van de mythe van het opblazen door de VS van de Soviet-Unie is dat de NATO in 1991 Rusland beloofd zou hebben niet uit te breiden in Oost-Europa. Voor The Spectator somde Pavel Strollov in september 2014 op dat dit een mythe is en het in werkelijkheid andersom is gegaan. Want in die sfeer van de jaren 1990 en 1991 met het economisch door eigen toedoen in elkaar gestorte Sovjet-Unie polste Gorbatsjov de mogelijkheid van verdere toenadering tot het Westen. Inclusief een NATO-lidmaatschap voor de Sovjet-Unie. Mariana Budjeryn beweerde in 2014 voor World Affairs hetzelfde.

Feitelijk waren het de tegencoup van Jeltsin tegenover Gorbatsjov en de opstelling van de Oekraïners die in meerderheid de Sovjet-Unie wilde verlaten die de Sovjet-Unie ontmantelden. De opstelling van de VS of Europese landen was welwillend te noemen. Om een buitenlands vijandbeeld te creëren stelt Putin de recente geschiedenis bewust verkeerd voor. Hij tracht de Sovjet-Unie zelfs te revitaliseren door herwaardering van Sovjet-symboliek. Het komt Putin blijkbaar niet uit om toe te geven dat de Sovjet-Unie door onderlinge verdeeldheid tussen de Republieken en de implosie van de economie ophield te bestaan. Toenmalige Westerse leiders probeerden uit vrees voor het onbekende en vanuit een oogpunt van pragmatisme de Sovjet-Unie te laten voortbestaan. Ze waren daarin bereidwilliger dan de Russische leiders van zo’n 25 jaar geleden.

Waarheid over Russia Today dringt steeds meer door. Buigt het bij?

with 16 comments

Een item van bijna 3 jaar geleden van het door Qatar gefinancierde Al Jazeera over de door het Kremlin gefinancierde Russische nieuwszender Russia Today, RT. Conclusie is dat RT op alles en iedereen kritiek heeft, maar niet op Rusland. En dat is hoogst merkwaardig voor een zender die Russia Today of RT heet.

Na de Oekraïens-Russische oorlog is het er volgens John O’Sullivan van het conservatieve Danube Institute  niet beter op geworden: ‘RT’s reporting and commentary on the Ukrainian crisis, which depicted the Kiev government as bloodthirsty neo-fascists intent on ethnic cleansing etc. — while depicting actual bloodthirsty neo-fascists (and Russian soldiers) in eastern Ukraine as peace-minded democrats.RT is journalistiek onaanvaardbaar eenzijdig. Da’s politiek beleid en meer dan ‘normale’ vooringenomenheid of kortzichtigheid.

O’Sullivan geeft vandaag in The Spectator zijn visie op RT en concludeert dat in het Westen de twijfel over het journalistieke gehalte ervan steeds meer toeneemt, de zender zich met deze niet-journalistieke houding buiten het debat plaatst en journalistieke waakhonden het niet langer het voordeel van de twijfel geven: ‘People are beginning to agree with Remnick that the ‘Russian point of view’ is generally Putin’s point of view. Now the British regulator Ofcom has reached the same conclusion: last month it accused RT of serious breaches of due impartiality and threatened sanctions against it.’ Het valt te bezien of O’Sullivan gelijk heeft en de waarheid van RT door Westerse nieuwsconsumenten doorzien wordt als niet-onpartijdig en selectief.

Als de leiding van RT verstandig is -en daartoe van het Kremlin de ruimte krijgt- dan verlegt het de koers en probeert de eigen geloofwaardigheid te redden door de ergste manipulatie en onwaarheid achterweg te laten om zo aanvaardbaar te kunnen blijven voor een Westers publiek. Dat weliswaar goedgelovig is, maar niet gek.

(Op 18 februari 2013 schreef ik over Russia Today:
Ontluisterend is dat voor de consument die maatschappijkritisch nieuws zoekt RT onmisbaar is omdat het goede journalistiek biedt die geen enkele westerse nieuwszender toont. Voor een totaalbeeld is RT, of PressTV of Al Jazeera, daarom een aanvullende bron. Maar selectief en eenzijdig. Zoals westerse media dat ook zijn.

Uiteraard is RT een marginale zender. En hoewel onmisbaar voor een totaalplaatje is het afhankelijk van een beperkt aantal informanten. Elke keer Julian Assange, Steve RambamJohn Kiriakou of de advocaat van Bradley Manning wordt ook voorspelbaar. Maar dat doet niks af aan het feit dat deze opinieleiders onverkort hun mening mogen geven op RT, wat het (geo)politieke doel ook is. Terwijl ze door de gevestigde westerse media zo goed als geboycot worden. Het bestaan van RT bevestigt het falen van westerse media. Ook een waarheid.)

Adrian Smith mag op Facebook tegen het homohuwelijk zijn

with 3 comments

De Britse christen Adrian Smith werd op z’n werk, de Trafford Housing Trust gedegradeerd nadat-ie zich op Facebook beleefd uitgesproken had tegen het homohuwelijk. Hij noemde dat ‘een gelijkheid te ver’. Nu is-ie vrijgesproken in een zaak voor de Hoge Raad die hij tegen zijn werkgever aanspande. Dat weegt niet op tegen het leed dat hem en z’n gezin is aangedaan. Of-ie zijn oude functie terugkrijgt is nog niet duidelijk.

Nick Cohen wijst in The Spectator op de rol van internet. De zaak had 30 jaar geleden niet kunnen gebeuren: ‘In democracies, and of course dictatorships, the Internet is proving that it is the friend of the censorious rather than a tool for emancipation. Adrian Smith could never have been hounded in this way 30 years ago. He would have expressed his opposition to gay marriage in his church.‘ Kritiek was binnenskamers gebleven.

Iedereen kan blij zijn met de uitslag. De werkgever eiste als niet-politieke en niet-confessionele organisatie dat werknemers ook in hun vrije tijd hun mening niet mogen geven op internet. Da’s een absurde claim die de vrijheid van meningsuiting volledig onderuit haalt. Adrian Smith werd beschuldigd van ‘denigrerende‘ (‘derogatory’) uitlatingen terwijl-ie op een niet-lasterlijke manier zijn politieke en religieuze mening gaf.

Zoals Nick Cohen zegt wordt internet toch al steeds meer een plek van censuur dan emancipatie. Daarom is de vrijspraak een overwinning voor de vrijheid. De affaire Adrian Smith zet aan tot nadenken voor werknemers die zich in hun vrije tijd op sociale media uiten. Houden ze in hun achterhoofd wellicht toch al rekening met een werkgever die hun berichten zou kunnen lezen? En daar maatregelen aan zou kunnen verbinden?