George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘The Huffington Post

Het gras is groen, de lucht is blauw en de museumsector is behoudend. Joep van Lieshout, het Louvre en ‘Domestikator’

with 3 comments

Moet er nog aandacht besteed worden aan de afwijzing door het Louvre bij monde van directeur Jean-Luc Martinez van de 13-meter hoge architectonische sculptuur ‘Domestikator’ (2015) van het in Rotterdam gevestigde Atelier van Lieshout? Het nieuws zingt al dagen rond op (sociale) media en heeft intussen ook het algemene nieuws bereikt. Want de afwijzing zou met seks te maken hebben. Dat moet gemeld worden. Pikant!

Het werk zou geplaatst worden op een buitenpresentatie in de tuinen van de Tuileries in het programma Hors les Murs (‘buiten de muren’). Leidt het schieten voor het Parijse open doel niet tot makkelijk scoren voor Joep van Lieshout? Media struikelen over elkaar heen om zijn verontwaardiging over de museumsector breed uit te meten. Die zou gaan voor bezoekcijfers en marketing, en blinkt uit in behoudzucht. Niet dat hij ongelijk heeft, integendeel, het is goed dat hij het opmerkt. Maar dit is hetzelfde soort nieuws als een media-offensiefje dat vertelt dat het gras groen is of de lucht blauw. The Huffington Post zet in een artikel de details op een rijtje.

In de meeste berichten wordt in navolging van een artikel in The New York Times van 2 oktober 2017 dat een terloopse vergelijking maakt met het Guggenheim Museum deze vergelijking overgenomen. Na politieke druk van dierenactivisten werden daar drie werken terugtrokken van een China-tentoonstelling. Uit een verklaring blijkt dat het Guggenheim Museum dit met tegenzin deed en onthutst is dat het zover moest komen: ‘As an arts institution committed to presenting a multiplicity of voices, we are dismayed that we must withhold works of art.’ Dit blog besteedde er op 26 september in een commentaar aandacht aan en verwees naar Jan Fabre. In de kwestie ‘Domestikator’ neemt het Louvre echter een andere positie in dan het Guggenheim Museum in de kwestie van het dierenactivisme in verband met de gewraakte werken op de tentoonstelling Art and China after 1989: Theater of the World. Het Louvre buigt pro-actief en het Guggenheim pas na dreigementen.

Dat Joep van Lieshout tot deel van een slechte wedstrijd is gemaakt valt hem niet te verwijten. Hij heeft het niet opgezocht. Maar zijn reactie leidt ontegensprekelijk tot marketing voor eigen merk. Er is geen ontkomen aan. Zo wordt via een omweg Joep van Lieshout ingesloten in het circuit dat hij bekritiseert. Dat geldt niet alleen voor integere kunstenaars als Van Lieshout, maar ook voor goedwillende musea die zich onttrekken willen aan de terreur van de markt en de gunst van het publiek. Maar ook zij lopen tegen hun grenzen aan.

Foto: ‘Domestikator’ van Atelier van Lieshout op de Ruhrtriennale in Bochum, Duitsland, 2015.

Advertenties

Bosch van Rosenthal meent niet dat ‘de media’ Trump-stemmers te weinig opzochten. Maar ze leven in hun eigen zeepbel. Dus?

leave a comment »

bvr

Journalist Eelco Bosch van Rosenthal die voor Nieuwsuur werkt meent in een tweet in antwoord op VNL-lijsttrekker Jan Roos dat het een waanidee is dat ‘de media’ de Trump-stemmers te weinig opzochten. Die mening van Bosch vind ik op mijn beurt weer een waanidee. Aangenomen dat hij hiermee bedoelt dat ze die stemmers hebben begrepen, hun grieven correct hebben verwoord en voldoende recht hebben gedaan.

Het is in een tweet lastig om te bepalen wat ‘de media’ zijn. Aangenomen mag worden dat Bosch hiermee verwijst naar de oude media. Gedrukte en audiovisuele media. Niet de nieuwe (sociale) media. Vele Online Nieuwszenders hebben een toenemend bereik onder jongeren die steeds minder tijd besteden aan kranten en televisie. Hij vindt dat de oude media de Trump-stemmers niet te weinig hebben opgezocht.

De claim van Bosch is lachwekkend. Want als de media de Trump-stemmers voldoende hadden begrepen, dan hadden ze de stemming onder de bevolking beter weergegeven. En dan waren ze tot andere inschattingen van de kansen gekomen. Nog tot op de dag van de verkiezing beweerden oude media als de New York Times dat Hillary Clinton een kans van 85% om te winnen had. Maar het Online Medium The Huffington Post deed het nog slechter en had nog minder voeling met de stemming in het land. Het schatte op 7 november de kans dat Clinton president werd in als 98,2%. Nate Silver van FiveThirtyEight achtte dat een absurde bewering die niet op feiten was gebaseerd. Een twitter- en artikelenoorlog was geboren waarin HufPost zich belachelijk maakte.

hc

Even belachelijk als Bosch zich nu maakt door achteraf te suggereren dat de media -ook: establishment media- de Trump-stemmers voldoende opgezocht, begrepen en ingeschat hebben. Dat hebben ze niet. Hoe gekleurd –biased– de Amerikaanse media waren over het begrip over de stemming in het land en de kansen van Trump toont dit item van TYT. Een progressief Online Medium dat vanaf het begin kritisch op Hillary Clinton was. Dat kan van Nieuwsuur niet gezegd worden. Enfin, achteraf is het voor iedereen makkelijk praten.

Foto 1: Schermafbeelding van tweet Eelco Bosch van Rosenthal, 10 november 2016.

Foto 2: Schermafbeelding van deel artikel2016 Election Forecast‘ van The New York Times, 8 november 2016.

Met Rinus in een luchtballon

with 2 comments

Zanger Rinus laat van zich horen met zijn nieuwe single ‘Met Sharon in de luchtballon‘. De ‘officiële website‘ zegt: Het was een grote droom van zanger Rinus om een keer in een echte luchtballon te zitten. De opnames van de videoclip ‘Met Sharon in de luchtballon‘ vonden plaats tijdens de Friese Ballonfeesten. Zanger Rinus mocht een kijkje nemen in de luchtballon. De verloofde van zanger Rinus, Debora, was natuurlijk ook van de partij. Samen dansen zij in de videoclip tussen de luchtballonnen. Debora speelt in de videoclip de rol van Sharon. Het nummer ‘Met Sharon in de luchtballon‘ gaat over zangeres Sharon waar Rinus fan van is.

Rinus Dijkstra werd in 2011 bekend door zijn hit ‘Met Romana op de scooter‘. Toen Christine Friar er in The Huffigton Post aandacht aan besteedde onder de titel: ‘Zanger Rinus And Romana Chill On A Scooter In Bizarre Dutch Music Video‘ won het aan nieuwswaarde. Nieuws werd nieuws omdat het nieuws was. Bijzaak was waar de ‘burlesque‘ over ging. Rinus was voortaan ‘camp’ voor de welgestelde klasse. Later probeerde Rinus het spontane succes van het begin te herhalen. Zoals met ‘Jij mag nu gaan rijden‘ voor de campagne van 2toDrive.

Sommigen vergroten het verschil tussen wat de geestelijk beperkte Rinus zegt en doet uit. Hij rijdt auto noch vaart ballon. Bestaat Rinus echt, of doet-ie alsof? Is-ie een constructie? Een vraag tussen neerbuigendheid, gebrek aan empathie, laatdunkendheid en filosofische Spielerei uit intellectuele hoek. Maakt het wat uit of het management easybookings.nl ons laat geloven dat Rinus echt is? Is het ooit anders in de populaire cultuur? Waren The Monkees echt? Of zijn Madonna of Cecilia Bartoli? Rinus is zo echt als we geloven dat-ie is. Echt.

Rinus laat weer van zich horen

with one comment

Rinus Dijkstra blijft in beweging. Na YouTube-hits Met Romana op de scooter, Hey Marloes (op de Tilburgse kermis) en Verliefd op het meisje van de oliebollenkraam presenteert-ie nu Jij mag nu gaan rijden (kiele kiele kiele een auto heeft 4 wielen). Ook Rinus’ vriendin Romana, die in het echt Deborah heet is weer van de partij. Een BNN-interview geeft inzicht in haar ambities. Dansen als Madonna. Maar dat willen we allemaal wel.

Het nieuwe YouTube-filmpje Jij mag nu gaan rijden beschrijft een jongen van 17 die net zijn rijbewijs heeft gehaald en uit rijden gaat met zijn coach. Met Rinus op de achterbank. Alles in het kader van de 2toDrive-campagne. Middenin onderbreekt een telefoontje de muziek en wordt de spanning opgevoerd. Dit Kiele, kiele, kiele een auto heeft 4 wielen steekt trouwens gunstig af bij Kiele kiele Koeweit uit 1973 van Farce Majeure.

Kiele, kiele, kiele,
een auto heeft vier wielen
IJe, ije, ije,
jij mag eerder rijden
Oele, boele, boele,
voel je je oké?
Zit je vast, geef maar gas, Rinus die rijdt mee.

De vaste onderdelen zijn herkenbaar: Het rijtjeshuis in de straat, het voortuintje, hoofdrolspelers Rinus en Romana en natuurlijk het rupsen met de handen. De twee majorettes voegen weinig toe. Het siert Rinus en Romana dat ze hun optreden serieus nemen. Daar past geen ironie in. Jammer is dat de productie ontsierd wordt door slordigheidjes. Wie is het meisje op 1’03”? Rinus verdient beter. Hij blijft een fenomeen en de meest authentieke populaire artiest van Nederland. Met Romana geknipt voor het Eurovisie Songfestival.

Ai Weiwei verbreekt de stilte en twittert, dus bestaat

with one comment

De Chinese kunstenaar Ai Weiwei was tijdens zijn 81-dagen lange detentie dicht bij de dood. Er komen via de internationale media steeds meer onheilspellende berichten naar buiten. In China worden uitingen van Ai Weiwei geblokkeerd. Nu doet-ie aan educatie. Hij voedt de Chinese machthebbers op in democratie. Zijn 12-jarig verblijf in New York zal daar niet vreemd aan zijn.

Na detentie door de Chinese machthebbers en zijn vrijlating onder onduidelijke omstandigheden is-ie sinds 5 augustus 2011 weer gaan twitteren. Ai Weiwei verbreekt de stilte. Via via laat-ie weten meer dan 50 keer verhoord te zijn op twee locaties en immense psychische druk te hebben ervaren. Hij werd ervan verdacht een rol te spelen in de Jasmijn-protesten. Publiek wordt-ie beschuldigd van belastingontduiking. Een niet serieus te nemen aantijging.

Ruim 400 jaar geleden schreef René Descartes Ik denk, dus ik ben. In de oorspronkelijke versie verwoordde hij het als Cogito ergo sum. Maar in onze tijd gaat het erom gehoord te worden. Ik twitter, dus ik ben. Slim toegepast dient twitter educatieve doelen. Zoals de taalverwerving Latijn. Ai Weiwei brengt het in praktijk ondanks een verbod van Chinese autoriteiten. Publiciteit is zijn bescherming, hoe schamel ook. Zijn bekendheid in het Westen geeft elke actie en reactie een brede focus.

De Chinese tweets zijn vertaald in het Engels door de BBC en The Huffington Post. Ai Weiwei maakt zich zorgen over andere gevangenen, zoals Ruan Yunfei en Wang Lihong die nog gedetineerd zijn. En minder beschermd zijn vanwege hun onbekendheid.

8 augustus: Vandaag zag ik Liu Zheng Gang. Het was de eerste keer dat hij besprak te zijn vastgehouden, stak zijn rechterhand op en zei: Rapporteer aan supervisor dat ik water wil drinken. Hij liet een traan … hij kreeg een hartaanval tijdens detentie en ging bijna dood.

Een tijdje werden we vastgehouden op dezelfde plek. Ik hoorde dat er nog een bebaarde kunstenaar binnenkwam, nooit gedacht dat hij het zou zijn.

Omdat ze met me in contact stonden, werden deze vier mensen Liu Gang Zhen, Hu Ming Fen, WenTao, Zhang Jin Song, tegen de wet vastgehouden, en hoewel onschuldig ondergingen ze grote mentale en fysieke marteling.

9 augustus: Een nieuwe dag.

Als u zich niet uitspreekt voor Wang Lihong en als u zich niet uitspreekt voor Ruan Yunfei, bent u niet alleen iemand die niet opkomt voor rechtvaardigheid en eerlijkheid, maar hebt u evenmin zelfrespect.

Onvermijdelijk zal Ai Weiwei zich in zijn tweets geleidelijk meer uitspreken over politieke onderwerpen en daarmee een grens overgaan die de Chinese autoriteiten verplicht om te reageren. Ai Weiwei is uitgenodigd om naar Berlijn te komen, maar wil China niet definitief verlaten. Toch lijkt zijn toekomst buiten China te liggen. Maar zijn belang is Chinees. Wordt vervolgd.

Foto: Ai Weiwei wint aan gewicht. Hij weegt nu 97 kilo. Tijdens de detentie was-ie vermagerd. In een foto toont-ie zijn importantie aan de wereld. Maar ook fragiliteit als spiegelbeeld in de Engelse weegschaal. 

Rinus zet Nederland op de scooter

with 8 comments

Van Rinus en Romana had ik nog nooit gehoord. Maar zoals zo vaak, als het in het buitenland opgemerkt wordt dan pas is het nieuws. Als Christine Friar van The Huffingon Post een YouTube-video een Dutch Bizarre Music Video noemt, dan zien ook NRC, De Volkskrant en De Telegraaf aanleiding om naar Rinus te verwijzen.

De onofficiële fansite van zanger Rinus Dijkstra uit Drachten speelt in op de vermeende populariteit in de VS en op het internet: Hi all foreign visitors; enjoy this website and the awesome Singer Rinus! Christine Friar onderscheidt zich door een geval van camp, het ironisch oppakken van een cultuuruiting. The Huffington Post is in februari 2011 opgekocht door AOL en moet zich verbreden. Dat zal er ongetwijfeld achter zitten.

Rinus geeft een authentiek beeld van Nederland. Hij doet wat-ie moet doen. Wat het ook is en wat het waard is, hij doet het vol vervoering en ernst. Da’s de ware spirit die overtuigt en recht naar het hart gaat. Via een omweg laat Rinus zien dat de Nederlandse taal uitermate geschikt is voor de internationale markt. Hopelijk pakken filmmakers en liedjesschrijvers dat eens op. Beter dan het navolgen van glamour die geen kern raakt:

Foto: Rock Hudson in Come September

Blogosfeer en plagiaat: de affaire Helene Hegemann

with 16 comments

WikiLeaks heeft een vanzelfsprekendheid doorbroken. Namelijk dat gedrukte media onmisbaar zijn. Internet is in opkomst. Om dat proces te bespoedigen heeft Julian Assange samenwerking gezocht met prestigieuze gedrukte media als The Guardian, El País, Le Monde, Der Spiegel en The New York Times.

Bloggers worden gerekend tot de burgerjournalistiek. Ze verschillen onderling enorm. Soms opereren ze alleen, soms zijn ze onderdeel of verlengstuk van een organisatie die iets wil bereiken. Soms zijn ze idealistisch, soms commercieel. Soms zijn ze goed ingevoerd in een onderwerp, soms niet. Soms houden ze zich aan journalistieke codes, soms niet.

In Duitsland zorgde de jonge schrijfster Helene Hegemann in januari 2010 voor veel ophef. Haar roman Axolotl Roadkill werd goed ontvangen. De Franse L’Express zag in Hegemann de Berlijnse Sagan en het Duitse Bild Charlotte Roche. Hegemann die ook een succesvol actrice en regisseuse is werd de hemel in geprezen voor haar rauwe roman met sex, drugs en rock and roll over de generatie nul.

In februari 2010 kwam de omslag. Het wonderkind werd een total loss om met de grote schrijver te spreken. Blogger Deef Pirmasens wees op zijn blog gefuehlskonserve.de op de gelijkenissen tussen Axolotl Roadkill en de roman Strobo van de Berlijnse blogger Airen. Had Helene Hegemann alles gejat, Alles nur geklaut?

Plagiaat is het overnemen van andermans werk zonder correcte bronvermelding. Auteurs als Sonja Bakker, René Diekstra of Adriaan van Dis werden ervan beschuldigd. Ernst van Alphen maakt onderscheid in soorten plagiaat: Plagiaat is altijd verwerpelijk, maar Van Dis maakt het hier wel erg bont. Hij zet zich in Een Barbaar in China continu af tegen de opinie van zogenaamde Chinakenners. Zijn visie op China zou authentiek zijn, want hij is een leek, een toerist. Zo probeert hij zijn lezers te winnen voor zijn overwegend negatieve visie op China. Van Dis’ visie is echter weinig authentiek wanneer deze voor grote gedeeltes overgeschreven is van Vikram Seth.

Plagiaat kent dus een overtreffende trap. Betrapte auteurs verdedigen zich doorgaans dat ze vergaten waren iets gelezen te hebben dat ze zich blijkbaar onbewust eigen hadden gemaakt. Dat betreft dan zinswendingen, zeldzame feitjes of meningen. Daar moeten we maar niet te moeilijk over doen in onze sample-cultuur, hoewel een bronvermelding voorwaarde blijft. Maar waar het paginalange citaten of de kunstmatige pose van Van Dis betreft past kritiek. Bij Hegemann gaat het slechts om gelijkenissen in passages.

Bloggers lusten er ook pap van. Gedrukte media en Wikipedia worden leeggeplukt om eigen teksten met gejatte citaten op te pimpen. Lenen van anderen wordt maatschappelijk aanvaard, maar dan mag een correcte bronvermelding niet ontbreken. Bloggers die dat nalaten bezorgen de blogosfeer een beroerde naam.

Door ontwikkeling en opkomst van de serieuze journalistiek op internet wordt het echter tijd voor nader onderscheid. The Huffington Post, WikiLeaks, Politico, Salon of Slate zijn onvergelijkbaar met minder journalistieke uitingen. Journalisten van gedrukte media hebben gelijk in hun kritiek op de jatters van de blogosfeer. Maar ze vergeten dat zij voor hun berichtgeving vaak even een rondje Slate, Huffington of Politico doen. Soms roepen de zichtbare restanten van die strooptocht in hun kolommen een voldane glimlach op.

In de afloop van de affaire Helene Hegemann heeft consensus overwonnen. Na de onthulling door Deef Pirmasens gaf Hegemann toe voor haar roman passages van Airen gebruikt te hebben. Maar vervolgt Wikipedia: Hegemann gab dabei zunächst an, den Roman selbst nicht zu kennen, sondern die Passagen aus Airens weitgehend textidentischem Blog übernommen zu haben. Kurz darauf wurde jedoch bekannt, dass im August 2009 Airens Buch über den Amazon-Account ihres Vaters bestellt worden war.

Helene Hegemann heeft dus met andermans veren gepronkt, zoals SuKuLTuR Verlag antwoordt op de verdediging van Hegemann en uitgeverij Ullstein. Helmut Krausser heeft gelijk als-ie zegt: Diefstal blijft diefstal. Ondanks alle mooie praatjes van Hegemann en haar uitgever. En de roman Strobo van Airen die door Hagemann geplukt werd is in de herfst van 2010 als pocketboek bij Ullstein verschenen. Eind goed, al goed. Het ongenoegen is afgekocht. Sex, drugs en rock and roll moeten immers verkocht worden.

Foto: Omslag Axolotl Roadkill van Helene Hegemann