George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘The Conversation

Ondervertegenwoordiging van vrouwen is zwakte van Baudets FvD

leave a comment »

Er is een opvallende, maar niet toevallige gelijkenis in het electoraat van centrumrechtse en radicaal-rechtse partijen. Vrouwen stemmen er minder op dan mannen, en jongeren minder dan ouderen. Uit een artikel in NRC van 21 maart 2019 blijkt dat mannen 64% van de achterban van FvD uitmaken, tegenover 36% vrouwen. Bij de PVV is de verhouding iets minder scherp, met 58% mannen en 42% vrouwen. De VVD voegt zich in dit rijtje met een oververtegenwoordiging van mannen (60%) en een ondervertegnwoordiging van vrouwen (40%). In Nederland, maar ook in het VK maken vrouwen 51% van het electoraat uit. De kiezers op radicaal-rechtse partijen zijn ook relatief oud. De grootste groep FvD’ers is ouder dan 65: 31%.

Op zoek naar een verklaring verwijst NRC uit een onderzoek uit 2017 van Eelco Harteveld die politiek gedrag onderzoekt aan de afdeling politicologie van de Universiteit van Amsterdam. NRC: ‘Baudet sluit aan bij de cultuurstrijd tegen feminisme, politiek links en immigranten, zoals je die voorheen alleen bij de alt-right in de Verenigde Staten zag.’ Daar past ook het Putinverstehen bij, ofwel ontzag voor de macho, zo meent Harteveld.

In een artikel voor The Conversation concludeert hoogleraar politicologie Rosie Campbell dat de Brexit Party van Arron Banks en Nigel Farage die in de recente verkiezingen voor het Europees Parlement 29 zetels won overwegend door mannen gesteund wordt. Uit een kiezersonderzoek van YouGov van mei 2019 gaf 26% van de mannelijke respondenten aan op deze partij te stemmen, tegenover 18% vrouwen. Dat is een verhouding van 59% mannen tegenover 41% vrouwen. Campbell meent dat de ondervertegenwoordiging van vrouwen een handicap is voor the Brexit Party om door te breken. Een verklaring voor de betrekkelijk geringe populariteit onder vrouwelijke kiezers is tweeërlei. Het heeft te maken met de steun onder vrouwen voor voorzienigen zoals gezondheidszorg en de opstelling van de Brexit Party om die af te breken door te pleiten voor lagere openbare uitgaven en belastingverlagingen. Het  heeft ook te maken met racistische vooroordelen. Het feit dat dat partijleider Farage op een kameraadschappelijke wijze dicht aanschuurt tegen politici als Trump, Salvini of Marine Le Pen helpt er voor vrouwen niet aan mee om de Brexit Party als ‘inclusief’ en ‘gastvrij’ te zien.

Een andere overeenkomst van Farage met iemand als Thierry Baudet is dat hun persoonlijke stijl mannen aantrekt, maar vrouwen afschrikt. Het beeld van Farage van ‘de man in de kroeg’ maakt volgens Campbell ‘niet noodzakelijk een positieve indruk bij alle vrouwen’. Farage is daarin nog tamelijk gematigd vergeleken bij Baudet die ferme, om niet te zeggen reactionaire standpunten inneemt over vrouwen. Dat bleek onder andere uit zijn recensie van Michel Houellebecqs laatste boek Sérotonine. Maar ook uit interviews met Quote en TPO. Vergelijking tussen landen en electoraten is lastig, maar Baudets FvD scoort onder vrouwen met 36% nog 5% lager dan de toch als zo lage score van 41% onder vrouwen van Farage’s Brexit Party.

Er kondigt zich een andere overeenkomst aan tussen deze radicaal-rechtse partijen. Deze keer met president Trump. Diens steun onder het electoraat is met 42% te laag om op eigen kracht de presidentsverkiezingen van november 2020 te winnen. Hij mag net als in 2016 hopen op kiezersonderdrukking door Republikeinse bestuurders waardoor sympathisanten van zijn tegenstander ontmoedigd worden én op Russische steun die de Democratische kiezers via sociale media misleidt om niet te gaan stemmen. Trump zou manipulatie echter niet nodig hebben als hij een draai, een pivot naar het centrum maakte waardoor hij een groter deel van de centrumkiezers zou aanspreken. Want geen andere politicus als Trump is zo ondervertegenwoordigd onder vrouwen. In 2016 stemde 51% van de mannen en 41% van de vrouwen op hem. Onder vrouwen zou Trump door een minder vrouwenonvriendelijke opstelling veel winst kunnen halen. Hetzelfde geldt voor Baudet.

De speculatie van macho-achtige politici als Baudet of Trump is waarschijnlijk dat een vrouwvriendelijke opstelling  hun steun onder mannen in gevaar brengt. Ook is het mogelijk dat ze wat hun persoonlijke stijl en persoonlijkheid betreft niet anders meer kunnen dan zich haantjesachtig gedragen en dat als onlosmakelijk en lonend onderdeel van hun politieke strategie beschouwen. Hun dwangmatig denken over de positie van vrouwen wordt zo hun beperking. Radicaal-rechtse politici die hun constructie van mannelijkheid als hun sterkte en aantrekkingskracht zien beseffen onvoldoende dat dat in werkelijkheid hun electorale zwakte is.

Foto 1: Kanselier Angela Merkel proost met een groot glas bier, 2016. Credits AFP.

Foto 2: Vrouw die de mond wordt gesnoerd.

Advertenties

Internettaps: afwijkende opsporing van criminelen en terroristen?

leave a comment »

G58261933168103

Het rapport ‘WODC-onderzoek: het gebruik van telefoon- en internettap in de opsporing‘ spoort niet met de onthullingen door Edward Snowden over de spionage door nationale inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Zoals in de VS, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) is een onderdeel van het ministerie van Veiligheid en Justitie.

Het rapport beredeneert dat bij de telefoontaps in Nederland zorgvuldig wordt omgesprongen met de privacy van verdachten. Want opsporingsteams hebben geen capaciteit om veel getapte telefoongesprekken uit te luisteren en uit te werken, en zijn daarom terughoudend met het aantal taps: ‘Volgens eigen zeggen sluiten ook deze teams echter geen taps aan zonder zorgvuldig het nut en de noodzaak van het middel te overwegen‘ (p.182). Opvallend is dat Nederland een tapbevel niet gekoppeld is aan een persoon, zodat onbekend is hoeveel mensen afgetapt worden. Het maken van een vergelijking met andere landen is dan ook  lastig.

De internettap heeft de toekomst omdat er steeds meer wordt gecommuniceerd via internet. Maar: ‘Zowel de internettap zelf als de opsporingsambtenaren blijken echter nog niet klaar te zijn voor de grotere rol die de internettap naar verwachting zal gaan innemen. Vooralsnog is het middel weinig gebruiksvriendelijk en lijkt het nog niet toegerust te zijn voor een bredere inzet‘ (p.186). Vergelijking met de ons omringende landen is lastig, want: ‘Over de inzet van het opsporingsmiddel zijn echter minder gegevens verstrekt dan verwacht. De belangrijkste reden hiervoor is dat het een opsporingsmiddel blijkt te zijn waarover de geïnterviewde personen niet veel in de openbaarheid willen brengen. Het gebrek aan openheid op dit punt lijkt te maken te hebben met mogelijkheden maar vooral ook met de onmogelijkheden van de inzet van de internettap.

Dat laatste is een opvallende conclusie die door de onthullingen van Snowden onhoudbaar is en het rapport gedateerd en onvolledig maakt. Wat zouden volgens de opstellers van het rapport de onmogelijkheden van de internettap zijn in een wereld waar inlichtingendiensten met spionageprogramma’s directe toegang hebben tot alle communicatie op internet? Het rapport praat vanuit een stand van de techniek uit een recent verleden over ‘de inzet van technieken zoals deep-packet-inspection‘. Met de verklaring: ‘Dit is een techniek die het mogelijk maakt om in grote datastromen informatie te selecteren die men wel en niet wil onderscheppen.

Conclusie is dat het rapport te laat komt om geloofwaardig te zijn. Wat erin staat zal binnen de beperkingen kloppen, maar vraag is of de verkenning zo breed is als het rapport suggereert. Uitgebreid wordt stilgestaan bij de voordeur van de opsporing, maar het bestaan van de achterdeur wordt genegeerd. Een verklaring is dat de criminele opsporingsdiensten in middelen, toegeëigende bevoegdheden en politieke steun achterblijven bij de surveillance door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten die de nationale veiligheid als werkterrein hebben. De conclusie oogt krom dat de criminele opsporing vanwege juridische, operationele en financiële middelen worstelt met technieken die bij de inlichtingen- en veiligheidsdiensten stilzwijgend ingevoerd zijn.

Foto: Gene Hackman in The Conversation (1974) van Francis Ford Coppola.

Assange schetst politieke partij van de toekomst. Werkt het?

with 3 comments

HadjemeMaar1

Parties should be fun. They should put the word party back into politics.‘ Aldus WikiLeaks’ Julian Assange in een interview met John Keane voor The Conversation. Aanleiding voor deze uitspraak is de oprichting van de Australische WikiLeaks Party.  Als er geen formele bezwaren opgeworpen worden gaat de Australiër Assange bij de verkiezingen van 14 september op voor een Senaatszetel in Victoria. Hij zit al acht maanden verschanst in de Ecuadoriaanse ambassade in Londen vanwege de dreiging via Zweden uitgeleverd te worden aan de VS. Aangeklaagd is-ie verder niet. Mogelijk helpt de verkiezing tot senator als bevrijding uit zijn benarde situatie.

De bespiegelingen van Assange over het kenmerk van een politieke partij zijn interessant omdat hij niet vanuit de organisatie, maar de burger redeneert. Nooit af, maar immer een ‘work in progress‘. Naast plezier voegt-ie volgende kenmerken toe: burgerlijke moed, begrip, waarachtigheid, transparantie en vrije stroom van informatie. De partij combineert een kleine, gecentraliseerde leiding met maximale betrokkenheid en steun van de achterban. Door te vertrouwen op de gedecentraliseerde, digitale Wikipedia-stijl en ‘user-generated-structuren’ kan het werken zonder apparatsjiks. Schetst Assange de politieke partij van de toekomst?

Door hun onvermogen om te reageren ziet Assange in linkse partijen geen voorbeeld. ‘Slimme initiatieven’ zoals de Italiaanse vijfsterren beweging van Beppe Grillo, de Duitse Piratenpartij en de IJslandse Best Party bieden in z’n ogen een alternatief. Voor Nederland komt de Piratenpartij het dichtst in de buurt. Maar die partij mist op dit moment een breed geaccepteerde kleine, gecentraliseerde leiding die contouren schetst en vrijheid van opereren schept. Dat partijen leuk moeten zijn en gelijkgestemden verenigen lijkt logisch. Valkuil is om dat niet te laten uitdijen in vergaderen en procedures. Probleem blijft de acceptatie van degene die aanstuurt. Dat zet alles in werking en geeft ruimte. De geloofsbrieven van Assange, Beppe Grillo of Jón Gnarr zijn boven discussie verheven. In andere gevallen lijkt de cohesie van Assanges blauwdruk twijfelachtig.

Foto: Campagne door Had-je-me-maar voor de Rapaille Partij in 1921