George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Street art

Petitie ‘Behoud van Street Art gevel’ pleit voor schildering van vis op gevel in Antwerpen. Omgevingsvergunning ervoor is geweigerd

with 3 comments

De petitie ‘Behoud van Street Art gevel’ vraagt om steun voor een muurschildering in de Sint-Elisabethstraat te Antwerpen-Noord. De eigenaar had geen omgevingsvergunning aangevraagd. De aanvraag om die alsnog te verlenen werd door de gemeente Antwerpen geweigerd. Nu moet de schildering van Joachim Lambrechts dus verwijderd worden van de gevel. Hij heeft er op 11 januari de volgende vis aan toegevoegd:

De reacties bij de petitie spreken boekdelen. Zoals Dieter Ohler: ‘Kunst is van essentieel belang. Gooi ons niet terug naar de middeleeuwen maar bescherm mensen die zich inzetten hiervoor, en gebouwen die drager zijn. Wat is het volgende? Historische gebouwen afbreken? Heb kloten aan uw lijf en bewijs dat cultuur voor dit bestuur belangrijk is.’ Maar gaat het hier wel om kunst? En doet het er iets toe of het om kunst gaat? Dennis Leys maakt een ander onderscheid en merkt op: ‘Ik teken omdat er een verschil is tussen graffiti en streetart. Dit werk heeft een duidelijke meerwaarde voor de straat en buurt.’ Pieter Linders: ‘Ik begrijp dat niet iedereen zomaar wat met zijn gevel kan doen, zeker in straten met een harmonieuze bouwstijl. Maar in deze buurt met allerlei gevelafwerkingen, verloedering, … en ook vele voedingszaken en viswinkels is deze gevelschildering geen storend element, maar een lichtpunt. Of een startpunt, wanneer komen er nog gevels aan de beurt?

Gerdi Cracco zet de museumschildering af tegen museumkunst: ‘Street art een belangrijk expressiemiddel vind dat de niet museumgaande burger confronteert met kunst en emotie.’ Riet van der Plas verwoordt een breder gedeeld gevoel: ‘Ik vind het niet aan een gemeente om te oordelen over de kleur/ het ontwerp van je gevel.’ Viviane Cammers trekt de uiterste consequentie uit de geweigerde omgevingsvergunning: ‘Ik vind dat iedereen het recht heeft om op zijn/haar huis te tekenen wat hij/zij wilt , ik vind het echt prachtig’.

In deze kwestie lijkt van alles samen te komen nadat het eerst in de blender is gemixt. Waaronder een hoop misverstanden en irrelevanties. De klare lijn tussen vrijheid, democratie en anarchie wordt troebel. ‘Ik teken omdat kunst subjectief is en dat nooit zou mogen zijn dat een iemand hierover beslist’, zegt Karen Bertels. Wilbert Huigens reduceert democratie tot de wil van het volk: ‘Democratie is luisteren naar het volk’. Een werkelijk onnavolgbare reactie is van de Nederlander Juup de Boer: ‘Nederland steeds saaier wordt’.

Er lijkt met de muurschildering niks mis. Maar het moet wel in de omgeving passen. De plek maakt het verschil. In een winkelstraat lijkt de vis van Joachim goed te passen. Uiteraard kan het niet zo zijn dat alles vrij wordt gelaten zoals sommigen wensen. Want waar ligt dan de grens? Denk aan twee voorbeelden. Te weten het oranje gebouw van Studio Thonik (Thomas Widdershoven) dat vanwege de kleur voor overlast van de omwonenden zorgde en overgeschilderd moest worden. Of denk aan afbeeldingen met een politiek of seksueel geladen karakter waaraan mensen met een bepaalde achtergrond zich kunnen storen. Als de straat een arena wordt waar op gevels tegengestelde meningen de strijdpunten zijn, dan is het gedaan met een neutrale openbare ruimte. Of een openbare ruimte die door velen nog als neutraal kan worden ervaren.

Het oprukken van de commercie met licht- en gevelreclames zet de neutraliteit van de openbare ruimte in steden toch al danig onder druk. Schoonheids- of welzijnscommissies zouden daar veel actiever in kunnen opereren, in die zin dat ze het straatbeeld beter beschermen en schoonhouden van platte commercie. Maar dat gebeurt niet. In het voorbeeld uit Antwerpen zou een schoonheidscommissie die over de omgevingsvergunning gaat positief kunnen adviseren over de schildering van de vis, maar negatief over de wanstaltige reclame daaronder die in sfeer, kleur en stijl totaal niet aansluit bij de muurschildering van de vis.

Foto 1: Schermafbeelding van petitieBehoud van Street Art gevel’ van Katleen Linders op Petities24.com, 12 januari 2019.

Foto 2: Joachim (Lambrechts), Sketching. ‘The Fisherman’

Advertenties

Pseudokunst van Power of Art House: miniatuurvluchtelingen

with one comment

rwanda

De vluchtelingensituatie in en buiten Europa is gecompliceerd en ernstig. Iedereen heeft er een mening over. Hoewel de kanttekening past dat altijd zo’n 3% van de wereldbevolking op de vlucht is. Dus zo speciaal is de huidige situatie ook weer niet. De reactie op de vluchtelingen wordt even opmerkelijk als de situatie zelf.

Voorspelbaar is dat maatschappelijke organisaties het met beide handen aangrijpen om zich te profileren. Of dat nou voor of tegen de opname van vluchtelingen en migranten in Europa of Nederland is. Om marktaandeel te vergroten, subsidie te verantwoorden, aan prestige of aan zieltjes te winnen, of een politiek programma over het voetlicht te brengen. Niets menselijks is een organisatie vreemd die lekker aan invloed kan winnen.

Migranten en vluchtelingen bieden zelfs kansen voor propaganda. Power of Art House probeert ‘beladen onderwerpen toegankelijk te maken voor een breed publiek om het publieke debat op gang te brengen’. Dat debat lijkt door anderen al in gang gezet te zijn. Het is afgelopen week het project ‘Moving People’ begonnen: ‘Guerrilla street art project vanaf september 2015: duizenden miniatuurvluchtelingen in de straten van Amsterdam en Den Haag.’ Madurodam kan als tijdsbeeld toestroom verwachten van miniatuurvluchtelingen.

Power of Art House bestaat niet uit kunstenaars, maar uit creative directors, een creatieve denktank en een bestuur. Dat type welwillende creatieve klasse met veel organisatie. Het verspreidt tien soorten poppetjes waarvan het de bedoeling is dat het ‘de vluchtelingen een gezicht geeft en hun verhalen vertelt. Om ogen te openen, empathie  en sociale cohesie te versterken.’ Dit streven is nogal een pretentie. Vooralsnog geeft Power of Art House vooral zichzelf een gezicht en dringt het zich op als tolk voor vluchtelingen die best in staat zijn hun eigen verhaal te vertellen. De betuttelende pseudokunst van Power of Art House is overbodig.

Foto: Project Moving People van Power of Art House met miniatuurpoppetjes.