Aandacht voor stotteren op Wereldstotterdag 22 oktober

Dit is een aardig filmpje over stotteren. Het is op YouTube geplaatst ter gelegenheid van Wereldstotterdag op 22 oktober. Informatie over stotteren is te vinden op stotteren.nl, een samenwerking van patiëntenvereniging voor stotteraars Demosthenes en de vereniging van reguliere stottertherapeuten NVST. De hoofdpersonen geven de basale informatie: ongeveer 1% van de bevolking stottert. Dat betreft in Nederland dus ongeveer 175.000 mensen. Kinderen die tussen hun 2de en 6de jaar stotteren zijn in ruwweg twee op de drie gevallen geen blijvende stotteraars. Er is een veelheid aan soorten therapieën voor stotteraars die niet altijd door het hele therapieveld worden aanbevolen. Stotteren ontstaat door een probleem met de timing van het spreken. Zeg: een faseverschil. Zie het als een tennisser die door een verkeerd idee van timing telkens de bal mist.

Nog maar 50 jaar geleden werd door wetenschappers geclaimd dat de oorzaak voor stotteren gelegen was in een achterstandsontwikkeling of een lage intelligentie. Dat zijn fabeltjes die doorgeprikt zijn. Deze pseudo-wetenschappers met hun misplaatste zweem van autoriteit doen nu hardvochtig en uitermate dom aan.

De beide jongens zijn duidelijk: laat stotteraars uitspreken. Dat is exact omgekeerd aan de tactiek van president Trump in het eerste debat met Joe Biden. Deze laatste is een stotteraar. Want eens een blijvende stotteraar, altijd eens stotteraar, hoe vloeiend men ook spreekt. Maar Trump kon Biden niet ontregelen door hem lomp in de rede te vallen. Het was juist Trump die zichzelf ontregelde. In zijn harteloze gevoelloosheid.

The King’s Speech: timing van een handicap

The King’s Speech van Tom Hooper is een publieksfilm. Onderhoudend, met de voorspelbaarheid van een rechtlijnig verhaal dat traditioneel zegt en toen … en toen. Het bijzondere van de film zit ‘m niet in de vertelling, maar in de keuze voor het onderwerp. In het inzichtelijk maken van wat het is om te stotteren.

Stotteren is volgens de klassieke indeling een handicap. Maar in verband met de discriminatie op de arbeidsmarkt en de emancipatie van stotteraars staat dat idee onder druk. Onafhankelijk van het land geldt als vanouds de vuistregel dat 1% van de bevolking blijvend stottert. In Nederland zijn dat zo’n 175.000 mensen. Cohort-onderzoek toetst deze cijfers.

Kinderen kunnen al voor hun 3de stotteren, maar genezen in drie van de vier gevallen spontaan. Deze uitkomst valt niet te voorspellen en de doelmatigheid van stottertherapie is daarom ongewis. Maar stottertherapie bij volwassenen helpt. Therapeuten zijn soms algemene logopedisten, soms gespecialiseerd in stotteren. Sommige therapeuten zijn commercieel en buiten de reguliere gezondheidszorg om ontstaan. De NFS is het Nederlandse platform over stotteren.

Het Australische Lidcombe-programma is sinds 2000 in opkomst en boekt goede resultaten. Al dan niet toevallig is stottertherapeut Lionel Logue in The King’s Speech ook een Australiër. Een non-conformist. In de jaren ’30 (vdve) geen doorsnee therapeut, maar evenmin onorthodox. Eerder vooruitlopend op zijn tijd. Alles wat in de film aan therapie passeert werd later gemeengoed in reguliere stottertherapie.

Colin Firth als Koning George VI weert de psychologiseringen van Lionel Logue af. Een afwijzing die binnen het verhaal wordt beredeneerd vanuit de beschermde sfeer van het koningshuis, maar nu in wetenschappelijk onderzoek ondersteuning vindt. Da’s handig door de film geweven. De oorzaak voor stotteren is nog niet gevonden. Oorzaak voor de goeie ontvangst van de film is de voorspelbaarheid van ouderwets nieuws.

Foto: Anthony Perkins als Norman Bates in Psycho van Alfred Hitchcock (1960)