Waarom zwijgt Amnesty International over Julian Assange en niet over Pussy Riot?

Wie op de Nederlandstalige site van Amnesty International zoekt op Julian Assange‘ krijgt 1 hit. Een column van Linda Polman over een Somalisch gezin dat ijsjes eet bij de Ecuadoriaanse ambassade in Londen: ‘Het Somalische gezin keek ook‚ maar geërgerd: ze wilden erdóór. De Assange-fans stonden in de weg tussen de Somaliërs en de ijskar verderop.‘ Polman schetst een beeld dat de Assange-fans een Somalisch gezin in de weg staan. Wie het wenst kan het feitelijk opvatten. Polman verwoordt haar afkeuring voor Julian Assange.

Nee, dan de Russische punkgroep Pussy Riot. Zoeken op Pussy Riot‘ levert maar liefst 17 hits op. Wat is hier aan de hand? Is het werkelijk zo dat AI en andere westerse ‘humanistische’ organisaties als Human Rights Watch in het vaarwater van de Amerikaanse regering zijn gekomen? Bij zoeken op HRW levert ‘Pussy Riot‘ tweemaal zoveel hits op als ‘Julian Assange‘, terwijl de kwestie Assange bijna twee jaar langer loopt.

Het lijkt erop dat een westerse dissident als Assange lastiger te plaatsten valt dan niet-westerse dissidenten als de Russische Pussy Riot of de Chinese Ai Weiwei. Diane Johnstone weet het zeker. De regering Obama heeft de ‘humanistische’ organisaties in de zak. De titel van haar artikel op Stop The War Coalition was snoeihard en duidelijk: ‘How Amnesty International became the servant of US warmongering foreign policy’. Ofwel ‘Hoe Amnesty International de dienaar werd van de oorlogszuchtige Amerikaanse buitenlandse politiek.’

Heeft Johnstone gelijk dat organisaties als AI onder de invloed van de Amerikanen zijn gekomen? Het lijkt er sterk op. Het is opvallend dat AI volledig de dreigende vervolging door de Amerikaanse regering van Assange negeert, maar wel volop aandacht aan Pussy Riot besteedt. Dat laatste is aandacht die past in het kraampje van de Amerikaanse regering. Weliswaar zet AI zich in voor Bradley Manning, maar da’s zo’n flagrante schending van het recht door de regering Obama dat zwijgen de geloofwaardigheid van de humanistische organisaties in het hart zou raken. Over Assange verwaardigen ze te zwijgen. Waarom blijft de vraag.

Foto: De Amnesty International-campagne in het Verenigd Koninkrijk (Foto Amnesty International)