Kremlin fantaseert over Amerikanse huurlingen in Oekraïne. De Russische Federatie gijzelt zichzelf en de eigen bevolking met negativisme

Mijn reactie bij de videoUS mercenaries are taking over Ukraine, supplying drones and chemical components – Shoigu‘ van RT, 21 december 2021:

Where does the inferiority complex of Kremlin leaders come from? The Russian Federation is the largest country in the world. It has large gas and oil reserves that make it a potentially rich country. But the economy of the largest country in the world is smaller than Italy’s. Except for the top in the Kremlin, ordinary Russians do not see their prosperity increasing. Pensions are being cut.

The Kremlin is not exploiting its own advantages. One could say that the government is incompetent and does not know how to develop the country and bring great prosperity and well-being to the population. That’s the positive explanation. The negative explanation is that the top in the Kremlin deliberately steals from ordinary Russians and robs from the state coffers. The judiciary has been politicized so that the justice system cannot correct it.

The tragedy of the Russian system is that there are no free elections and alternatives are kept out of the system. As a result, no improvement can occur within the current system.

This inability of President Putin and his supporters is compensated by distraction. It consists of nationalistic rhetoric about the past and about the illustrious achievements of a Russian world.

In Ukraine, everything comes together for the Kremlin: its own inability to develop the Russian Federation and satisfy the population, nationalist rhetoric and the inferiority complex. Ukraine is slowly moving towards democracy and the Kremlin sees that as a danger because it sets a good example for its own population that deserves to be followed. But the Russian system is stuck and cannot change.

Ukraine is an autonomous state that can decide for itself which way it wants to go. By international treaties ratified by the Soviet Union (Helsinki 1975: ‘The participating States will respect each other’s sovereign equality and individuality as well as all the rights inherent in and encompassed by its sovereignty, including in particular the right of every State to legal equality, to territorial integrity and to freedom and political independence‘) this right has been established.  Contradiction of this from the Kremlin is therefore unconvincing, lacks expressiveness and is only intended to give momentum to one’s own nationalist rhetoric. But it’s a dead end because by denying it, the Russian Federation presents itself as incomprehensible and a pariah.

The fantasy about American mercenaries is not serious politics, but belongs in the domain of the film studio. The Kremlin’s imagination could be better used to improve the economy for the Russians. But that doesn’t happen. This Kremlin fantasy has degenerated into a black fantasy that tends to the morbid and macabre of the living death. The negative about the other has become the negative of Russian political leadership. Their imagination is limited in negativity.

Rusland-onderzoek in laatste fase. De lijn van Trump naar Putin wordt verbonden door speciale aanklager Mueller: samenzwering

In de ‘lame duck’-periode tussen de tussentijdse verkiezingen van 6 november 2018 en het aantreden van het 116e congres op 3 januari 2019 volgen de onthullingen elkaar op. Door de media en met medewerking van betrokkenen die informatie lekken worden de punten verbonden, ofwel afzonderlijke gebeurtenissen komen in een oorzakelijk verband te staan. Zoals het de logica van de verhaalkunde betaamt gaat dat samen met vertragingen in de vorm van getuigen die dubbelspel spelen en liegen tegen de onderzoekers van de overheid. Met een president die dat proces elk moment dreigt te ondermijnen door de straf van de hem welwillende verdachten kwijt te schelden en de waarnemende minister van Justitie Matthew Whitaker die het werk van speciale aanklager Robert Mueller tracht te saboteren en verdonkeremanen. Uiteindelijk komt het verhaal rond en worden alle elementen zichtbaar. In het Huis met een Democratische meerderheid starten in 2019 de commissies vele onderzoeken. President Trump en het Witte Huis zijn definitief in de verdediging gedrongen.

Nu worden contouren ingevuld, relaties tussen waterdragers en opdrachtgevers verduidelijkt, en het masterplan waarneembaar. Zo ontstaat een doorgaande lijn vanaf president Donald Trump via zijn toenmalige campagneleider in 2016 Paul Manafort en Trumps vertrouweling Roger Stone naar Jerome Corsi die via de Britse UKIP (Nigel Farage en Ted Malloch) Wikileaks’ Julian Assange in Londen benadert die weer in contact staat met de Russische militaire inlichtingendienst GRU die aangestuurd wordt door de Russische minister van Defensie Sergei Shoigu en uiteindelijk opperbevelhebber en president Vladimir Putin. Ook de Brexit heeft overigens lijnen naar het verhaal van Trumps’ verkiezing. Er was niet zozeer sprake van ‘collusion’ (geheime verstandhouding), maar van ‘conspiracy’ (samenzwering) van toenmalig presidentskandidaat Trump met een buitenlandse mogendheid, te weten de Russische Federatie. Naar verwachting komt Robert Mueller spoedig met een reeks van dagvaardingen (‘subpoena’) waarin de punten voorgoed ingekleurd en verbonden zijn.

Speculatie, Kremlinologie en machtsstrijd: Putin en de hardliners

aa

Kremlinologie herleeft in de Russische Federatie zoals deze in de Soviet-Unie bestond. Het omvat pogingen om het Kremlin door het interpreteren van indirecte aanwijzingen te begrijpen. Wat betekent de vlucht van de Russische Oekraïne-gezant van Putin Vladislav Surkov met zijn familie naar Hong Kong? Kremlinologie bestaat door het gebrek aan betrouwbare informatie. Hoewel er sinds 1991 door de opgang van het internet en de sociale media veel veranderd is -zodat de snelheid van de verspreiding van informatie is toegenomen- is het opvallend dat dit in de Kremlinologie weinig verschil uitmaakt. Er komt zo goed als niets naar buiten.

President Vladimir Putin is sinds 5 maart niet meer in het openbaar verschenen. Toen ontmoette hij de Italiaanse premier Matteo Renzi in Moskou. In elk land is het opvallend als een staatshoofd zonder verklaring 10 dagen niet in het openbaar verschijnt, maar in Rusland is het nog opmerkelijker omdat de persoon van Putin tot focus van politiek is gemaakt en in de media tot inwisselbaar symbool van de Russische Federatie is geworden. Hoewel door het gesloten systeem van informatie het best kan dat de gewone Russen het niet eens in de gaten hebben dat er iets vreemds aan de gang is in Moskou. Daartoe worden oude beelden uitgezonden.

De meest waarschijnlijke speculatie is dat er sinds 5 maart in het Kremlin sprake is van een machtsstrijd die verband houdt met Oekraïne. Hoewel het best kan dat het wordt vermengd met een strijd over functies en economische belangen. Het gaat dus niet om een paleiscoup met rollende hoofden, maar om een vertraagde machtsstrijd die zich in fases afspeelt. Dat komt omdat facties elkaar nodig hebben en omdat Putin door de leidersschapscultus voor de gewone Russen de natie symboliseert. Ook als Putin de strijd van de hardliners de afgelopen 10 dagen verloren heeft, dan hebben ze hem nog nodig als uithangbord voor de eigen bevolking en front naar het Westen. Die rol geeft Putin weer invloed om tegeneisen te stellen. Daarom duurt het zo lang.

Wat betekent het als de hardliners winnen waar het nu naar uitziet, hoewel hun winst wellicht niet volledig is? Daarover zijn de speculaties evenmin van de lucht. Wordt eerst Tsjetsjenië uitgemest inclusief de trouwste bondgenoot van Putin Ramzan Kadyrov voordat de aanval op Mariupol wordt ingezet met een oorlog die niet langer hybride is, maar openlijk wordt erkend? Dat zou Oekraïne ademruimte geven. En op termijn Westerse steun. Gaan de hardliners die leunen op de inlichtingendiensten die deel uitmaken van de veiligheidsindustrie voor een realistische politiek die uitgaat van machtsevenwicht of vermengen ze dat net als Putin met religie en nationalisme? Het valt nog niet te voorspellen. Maar de contouren zijn in de afgelopen 10 dagen geschetst.

Foto: Tweet van Anders Aslund, 14 maart 2015.