George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Russell Brand

Vice News: Het gevecht om de stem van de Britse moslim

leave a comment »

Is het niet-islamitisch om te stemmen in verkiezingen? Sommige moslims denken van wel, maar andere niet. In het Verenigd Koninkrijk was in 2010 de opkomst onder de religieuze groepen het laagst bij moslims. Toen ging 35% van alle stemgerechtigden niet stemmen. Die zelfgekozen apartheid en keuze om uitsluitend te vertrouwen op Allah komt bovenop het wantrouwen van alle kiezers -en vooral jongeren- jegens de politiek.

Zoals er vele partijen zijn om op te stemmen, zijn er uiteenlopende argumenten om niet te gaan stemmen: religieus, anarchistisch, onthechting of apathie. En om het te compliceren verklaart een systeemcriticus als Russell Brand die opriep tot revolutie deze keer op Labour te stemmen. Hiermee spreekt hij zichzelf tegen.

Niet stemmen is niet altijd een verwerping van het politieke systeem. Da’s niet op voorhand duidelijk. Vele niet-stemmers hebben gemeen zich uitgesloten te voelen. Waaronder vele Britse moslims. Vice News laat de varianten zien. Dat loopt van reparatie via zelfgekozen afzondering tot vervanging van het politieke systeem.

classwar

Foto: Affiche Class War Election Campaign (vertaling: allemaal verdomde rukkers)

Putin als pop in de geschiedenis. Kritiek of geen kritiek?

with 4 comments

Indirect weerlegt deze speelautomaat van de president van de Russische Federatie Vladimir Putin de kritiek over kunst die maatschappelijk niet relevant meer kan zijn. In een cultureel determinisme beredeneert die kritiek dat als kunst al kritisch is, het de status quo bevestigt en niet verandert. Want maatschappijkritische kunst zou alleen kunnen dienen als versiering van het bestaande waar het wordt ingepast. Op dezelfde manier redeneert neurobioloog Dick Swaab dat ons leven in en door onze hersenen voorbestemd is en we daar zelf geen sturing aan kunnen geven. Ofwel, hersenen of kunst kunnen niet anders dan reageren door de gebaande paden te volgen. Ontsnappen aan de noodwendigheid is onmogelijk. Uitbreken en revolutie zijn uitgesloten.

Een pop die Putin voorstelt dus. Als mechanische pop die niet anders kan dan de geschiedenis volgen. Steeds weer. In een volgens velen illegale daad die herhaald wordt. Het Duitse veilinghuis Auction Team Breker dat gespecialiseerd is in mechanische instrumenten veilt ‘Putin de Schrijver’ die de wet tekent over de Russische annexatie van de Krim en Sebastopol van de Zwitserse poppenmaker Christian Bailly. Gebaseerd op ‘Pierrot Ecrivain’ (circa 1890) van Gustave Vichy. In de catalogus is de vraagprijs 25.000 tot 35.000 euro. Het object thematiseert zowel de noodwendigheid van de geschiedenis, de menselijke soort als de kunst. Door dit mechanisme zichtbaar te maken doorbreekt het de voorbestemming niet zelf, maar wel het debat erover.

Jonathan Jones trekt vandaag in The Guardian ongemeend fel van leer tegen politieke kunst. Zoals enige tijd terug kunstcriticus Hans den Hartog Jager met zijn ‘Geëngageerde kunstenaars: de wereld luistert niet’ in de NRC deed. Net als Hartog trekt Jones politieke kunst in het absurde, ontneemt het haar bestaansrecht en stelt het als een modieuze bevlieging voor: ‘Political art used to be real and urgent. Now it is an art world fashion. In our Russell Branded days, being angry is being hip. Instead of truly cogent political statements, artists throw in ideological references that have no real relevance.’ Niet toevallig komen deze geluiden uit de ‘burgerlijke’ The Guardian en NRC die zich hoogstens cosmetisch tegen de macht verzetten, maar als het erop aankomt daar altijd voor buigen omdat ze de macht nooit echt zullen uitdagen. Zulke media brengen critici voort die bewust of onbewust deze positie verdedigen door maatschappijkritiek die doorbijt te ridiculiseren.

auc

Foto: Schermafbeelding van deel catalogus ‘Fine Toys & Automata, November 15, 2014’ van het Keulse veilinghuis Auction Team Breker. 

Brand en Uygur over de verandering van Obama. Cosmetisch!

with 5 comments

Russell Brand in gesprek met Cenk Uygur over Barack Obama. Ooit gedacht dat hij verandering kon brengen, vraagt Uygur. ‘Nee’, zegt Brand, zolang de macht volgens het systeem geregeld wordt kan geen enkel individu verandering brengen. Volgens Brand kan verandering alleen van buiten het systeem komen. Uygur concludeert dat Obama alleen het idee van verandering brengt, maar niet de verandering zelf. President Obama is de grote communicator die politieke verandering eerder blokkeert dan bevordert door velen op het verkeerde been te zetten. Zolang macht bij enkelen in de top van de piramide geconcentreerd blijkt is verandering onmogelijk.

Russell Brand is kritisch op het huidige politiek bestel dat volgens hem aan elkaar hangt van leugens, verraad en bedrog. Hij vraagt om revolutie om de politiek weer terug naar de burgers te brengen. Brand spreekt een generatie die het heeft gehad met politiek en politici. En de gevestigde media die de voorwaarden waaronder de politiek opereert nooit ter discussie stellen. Vorig jaar kwam Brand grandioos in aanvaring met BBC-journalist Jeremy Paxman. Het vrijdenken van Brand won het van de vastgeroeste Paxman die tot inzicht kwam hoe overbodig hij was geworden. Maar het uitroepen van de revolutie is nog niet zo makkelijk.

Zie hier voor het volledige interview van ongeveer 21 minuten met Russell Brand.

Russell Brand en Jeremy Paxman: een wereld van verschil

with 3 comments

Russell Brand is een Engelse acteur die kritiek heeft op het politieke bestel. Hij ziet er geen perspectief meer in, maar leugens, verraad en bedrog. Daarom kan-ie het niet langer serieus nemen en vraagt om verandering van het systeem. Zelfs om een revolutie. Z’n stem uitbrengen bij verkiezingen doet-ie niet meer. Brand spreekt voor de jongere Occupy-generatie die het helemaal heeft gehad met de politiek en de politici.

Jeremy Paxman is een BBC-presentator van onder andere Newsnight die de kritiek van Brand niet kan volgen. Of wil volgen. Brand zet Paxman neer als dienaar van het bestaande systeem. Paxman neemt de kritiek van Brand niet serieus en blijft er maar op hameren dat-ie door z’n achtergrond niet serieus te nemen valt in z’n kritiek. Brand verwijt Paxman zich meer druk te maken om het onrecht van toen, en noemt dat sentimenteel.

De houding van Paxman staat symbool voor de houding van de gevestigde media. Soms aangelengd met een vleugje progressieve goedaardigheid om in de mode te zijn. Maar als het ernstig wordt is dat laagje snel gesleten. Dit type journalisten glorieert zo in de wijze van denken, de afgebakende kaders en het idioom van de gevestigde politiek dat het er zich mee identificeert en er uiteindelijk mee samenvalt. Brand staat voor het omgekeerde. Daarom wordt het boeiend. De energie en het vrije denken van Brand winnen het van de vastgeroeste Paxman die langzaam beseft hoe overbodig hij is geworden zonder dat-ie dat tot dan toe wist.

Written by George Knight

25 oktober 2013 at 14:49