George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Robot

Spionage: VS en VK voeren publiciteitscampagne tegen zichzelf

with 5 comments

Hoe verhouden de controlestaat en de democratie zich tot elkaar? Jakob Appelbaum probeert een antwoord te formuleren. Is het omdat mensen in de veiligheids-industrie als machines afgesteld zijn? En zich weinig aantrekken van grondwet of wetsbescherming. Maar geldt dat dan ook voor ministers, presidenten, minister-presidenten en leidende politici? Gedragen ze zich ook als machines? Hoe kunnen we die machines stoppen?

Eric-rur-topfoto-120111_imagno

De Britse regering heeft met de detentie van David Miranda het omgekeerde bereikt van wat het beoogde. Het probeerde afschrikking te zaaien, maar oogstte motivatie om te handelen. Iedereen die zich betrokken voelt bij burgerrechten staat nu op scherp over de gedragingen van de Britse politie en regering. En de VS die aan de touwtjes trekt. Steeds minder burgers vertrouwen de Amerikaanse en Britse regering nog op hun woord. Ze hebben het vertrouwen verspeeld dat ze tot nu toe vanzelfsprekend kregen. Dat vertrouwen is weg.

Als ze voortaan over ‘terroristen‘ of ‘dreigingen’ praten, dan wordt niet meer voetstoots aangenomen dat de beweringen kloppen. De Britse regering handelde bizar, dictatoriaal en wereldvreemd door computers van The Guardian te vernielen met informatie van Snowden erop terwijl het wist dat die informatie elders opgeslagen was. Welk doel dient dat? Intimidatie, vastgelopen en tegenstrijdig beleid of machteloze woede over de onthullingen van wetsovertredingen door overheden die niet gestopt kunnen worden? Journalistiek in westerse landen staat onder druk. Ook de democratie staat onder druk. Hoe kunnen de burgers hun krachten bundelen om Barack Obama en zijn trawanten een halt toe te roepen? Die handelen als houten klazen zonder geweten.

Foto: Eric Robot, Captain Richards, 1929.

Advertenties

Noord-Korea propageert de grootste talenten te bezitten

leave a comment »

Met filmpjes van propagandazender Stimmekoreas zijn blogs te vullen. Vervreemding maakt het interessant. Indirect kijken we immers door de Noord-Koreaanse bril naar onszelf. Het stelt ons via een omweg de vraag wat normaal is. Of liever gezegd, wat wij normaal vinden. Want waarom is iets welbeschouwd normaal?

Het gewone benadrukt het ongewone. Buigen en masse op het nieuwjaarsfeest Seollal als het Jaar van de Slang zich aankondigt en het volk hulde aan de leiders brengt. Of een kookcompetitie in een land vol hongersnood. Of een dansende beer in het circus. Daarnaast de gewone portie anti-imperialisme. In elk geval de filmpjes over het dagelijkse leven doen zo hun best gewoonheid uit te drukken dat het er ongewoon door wordt.

Vervreemding blijkt ook uit de roboteske toewijding van de jonge talenten die hun kunstje opvoeren. Op het ritme van martiale marsen in een vormgeving vol zuurtjeskleuren. Ze lijken niet te stoppen. De kinderen hebben talent. Ze tonen toewijding. Om de eentonigheid te doorbreken mag een jongetje op de trommel slaan. Na 13’15”. Een doorbrekend grimlachje op zijn gezicht symboliseert de menselijkheid van het regime.

Overal scoren kinderen. Met hun talenten die ouderen inzetten. Of het nou ouders, scouts of politieke leiders zijn. Verschil lijkt dat er voor Noord-Koreaanse kinderen geen ontkomen aan is. Dat ze makkelijker te sturen zijn dan volwassenen die altijd kunnen afwijken is hun pech. In zo’n circus wordt dat niet op prijs gesteld.