George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Rebellen

Syrische oorlog: Allah Akbar, projectiel, Allah Akbar, projectiel, Allah Akbar

with one comment

Kan oorlog komisch zijn? Ja, hoewel tragikomisch dan. De bijsmaak van dood, leed en verspilling maakt het bitter. Oorlog is alleen voor wapenfabrikanten echt een lolletje. Het gaat in dit filmpje niet om de beelden, maar om de tekst: ‘Allah Akbar’. Uitgesproken als een bezwering door leden van het Vrije Syrische Leger dat regeringstroepen op de heuvel beschiet. Allah Akbar, projectiel, Allah Akbar, projectiel, Allah AkbarDeze afwisseling is de logica van de Syrische oorlog. Zoals vaak in oorlogen. Met God fortuinlijk aan onze zijde.

Written by George Knight

25 november 2015 at 15:04

Turkije, Rusland en de NAVO. McInerney wint de vorige oorlog met een analyse over de koude oorlog

with 8 comments

maxresdefault

Gretchen Carlson spreekt met Luitenant Generaal b.d. Thomas G. McInerney. Vaste commentator van Fox News. Aannames onderbouwen het gesprek. McInerney geeft een parodie op een Amerikaanse militair en grijpt terug naar de verhoudingen zoals hij die in de koude oorlog kende als bevelhebber in Alaska die zaken kon doen met de Sovjets. Maar de Russische Federatie is geen Sovjet-Unie, en Turkije is geen VS. En 1989 is geen 2015. Vooral in de oorlog in Syrië zijn de verhoudingen tussen landen beweeglijker, lopen in elkaar over door dubbele agenda’s en wordt er op vele borden tegelijk geschaakt door de vele belangen en strijdgroepen. 

McInerney meent dat de Turken een fout maakten door het Russische vliegtuig dat zich volgens opgave van de Turken 17 seconden in Turks luchtruim bevond neer te schieten. Dat is nog maar de vraag. Hij vergeet de voorgeschiedenis te noemen van herhaalde schendingen van het Turks luchtruim door Russische vliegtuigen en de Turkse waarschuwingen aan het adres van de Russen dat niet meer te doen. Of president Erdogan is gekend in het neerschieten is onduidelijk. Waarschijnlijk had de krijgsmacht een mandaat om te handelen vanwege het precedent. Dat maakt alle verdachtmakingen over islamitische intenties van Erdogan zinloos en zelfs kwaadaardig. Daarbij is juist het leger als vanouds de verdediger van het Turkse secularisme wat de analyse van McInerney nog onlogischer maakt. Ook vergeet hij de Turkse afhankelijkheid van Russisch gas.

Daarbij vergeet McInerney het doel van de missie van het Russische vliegtuig, namelijk het bombarderen van Turkmeense rebellen bij de Turks-Syrische grens wat in Turkije uiterst gevoelig ligt. Het Russische vliegtuig opereerde niet in een gebied dat werd gecontroleerd door IS, maar door een tegenstander van IS en de Syrische regering. Het neerschieten van het Russische vliegtuig door de Turkse luchtmacht ontmaskert niet voor het eerst de claim van het Kremlin dat het vecht tegen IS. De Russen vechten nauwelijks tegen IS, maar vooral tegen de directe tegenstanders in West-Syrië van president Assad. Dat is niet IS. Sowieso is de inzet van buitenlandse vliegtuigen in Syrië en Irak militair niet beslissend. Ze kunnen de strijd hooguit vertragen of: verlengen. Die inzet dient vooral politieke belangen van politieke leiders vanwege hun binnenlandse belangen.

Foto: Still uit Dr. Strangelove (1964) van Stanley Kubrick. Met George Scott als Generaal ‘Buck’ Turgidson.

Russische vliegtuigen bestoken in Syrië geen doelen van IS. Kan een confrontatie met de VS uitblijven?

with 8 comments

Een confrontatie tussen de Russische Federatie en de VS in Syrië ligt op de loer. Volgens het Russische ministerie van Defensie zijn in bovenstaande video die het op internet heeft gezet Russische vliegtuigen te zien die op 30 september doelen van IS bestookten. Dat wordt weersproken door bloggers die door analyse van het terrein en verdere omstandigheden op de grond zeggen te hebben aangetoond dat de Russische vliegtuigen geen doelen van IS maar van de door de VS gesteunde rebellen hebben aangevallen. The New York Times zet de bewijzen op een rijtje. Ook Amerikaanse regeringsfunctionarissen zoals minister van Defensie Ashton Carter verklaren dat de Russen geen doelen van IS hebben aangevallen, maar van de ‘Vrije Rebellen’.

Lui denken van NRC over de Russisch-Oekraïense oorlog. Wake up!

with 3 comments

nrc

In Oekraïne is het oorlog. Russische militairen opereren op Oekraïense bodem. Dat erkennen de Russische autoriteiten. Het is te omvangrijk om dat te verbergen. Of het toegestaan is dat het ene land met militaire middelen een buurland binnenvalt, daarover kan men verschillend denken. Maar een constante stroom militairen en militair materiaal stroomt vanuit Rusland Oekraïne binnen. Het is dus oorlog tussen Oekraïne en de Russische Federatie. Oorlog is oorlog. Geen conflict, burgeroorlog of iets wat geen naam mag hebben.

Westerse media hebben het er moeilijk mee om de juiste bewoordingen te vinden. Vanaf maart 2014 spraken ze over het neutrale begrip separatisten en daarna rebellen als ze de pro-Russische strijders bedoelden. Gaandeweg de strijd hebben deze ‘separatisten’ of ‘rebellen’ hun autonomie verloren en zijn ze met geweld ondergeschikt gemaakt aan de Russen die in Oekraïne opereren. Opnieuw, geen waardeoordeel of dat goed of slechts is. Er staan twee legers tegenover elkaar in Oost-Oekraïne: het Russische leger dat Oekraïne binnenvalt met duizenden manschappen en zwaar materiaal en het Oekraïense leger en vrijwilligersbataljons.

Waarom praten media nog steeds over separatisten? Terwijl ze weten dat het oorlog is tussen Rusland en Oekraïne? Er is geen ruimte meer voor een aparte groep die zelfstandig opereert met eigen doelstellingen. Al het materiaal wordt vanuit Rusland geleverd en daar zit het commando. Laten we afspreken, NRC, om het voortaan over de Russisch-Oekraïense oorlog te hebben. Al moeilijk genoeg om dat precies te duiden. Het gebruik van de begrippen ‘rebellen’ of ‘separatisten’ leidt af van waar het om gaat. Da’s lui -en laf- denken.

Foto: Schermafbeelding van ‘Overleg tussen Oekraïne en rebellen levert niks op’ met de begrippen ‘rebellen’ en ‘separatisten’ in nrc.nl van 31 januari 2015.

Written by George Knight

31 januari 2015 at 23:07

Pleidooi voor nieuw politiek machtsevenwicht. Via de flanken

with 5 comments

Ralph Nader is duidelijk. De links-rechts tegenstelling over sociale kwesties wordt vanuit een verdeel en heers tactiek door het bedrijfsleven aangewakkerd. Zodat politieke partijen niet samen een front trekken tegen dat bedrijfsleven. Het te boven komen van die tegenstelling is een recente ontwikkeling. Het zijn rebellen van progressief links en libertarisch rechts tegenover het establishment. Hun meningsverschillen zetten ze per onderwerp voor een hoger doel opzij om een gelegenheidscoalitie te smeden. Als passing ships in the night.

In een hoefijzermodel raken conservatieven en progressieven elkaar. Niet door het midden, maar over de flanken. In de VS waren het Julian Assange en Ron Paul die elkaar vonden. Of genoemde rebellen tegen het establishment van de politieke partijen. Zodat Amy Goodman van Democracy Now! en de conservatieve Glenn Beck van Fox ondanks zichzelf in hetzelfde kamp belandden. Voor even. Beslissend was dat hun afwijzing van president Obama met z’n inperking van privacy, de opbouw van de controlestaat en de vrije hand voor de veiligheidsindustrie, het bedrijfsleven en de bankensector groter was geworden dan hun onderlinge afkeer. In Nederland vinden SP en PVV elkaar soms op de flanken. Jagers trekken soms op met milieuactivisten.

Logica van politiek is het zoeken van macht door het maken van afspraken met partners. Per onderwerp of per kabinetsperiode. Nederland kent de middenpartijen VVD, PvdA, D66, CDA, CU en SGP die niet twijfelen aan het bestaande machtsevenwicht. Maatschappijcritici die een samenleving met andere machtsverhoudingen wensen hebben niks van deze partijen te verwachten. Namens de macht achter de schermen mogen ze op de winkel passen. De verandering moet over de flanken komen. Hoe lastig dat gaat toont de mislukte campagne van de SP voor de Tweede Kamer in 2012. Het is de sleutel voor het gegeven dat het establishment met inzet van de gevestigde media actief het machtsevenwicht bewaakt. SP, PVV, Piratenpartij, Libertarische partij, vrijzinnige D66’ers en conservatieve VVD’ers weten wat hun taak is. En wel elkaar opzoeken via de flanken en de sociale kwesties tijdelijk bevriezen om een ander stelsel van afspraken naar het centrum van de politiek te brengen.

JAGUAR4

Foto: Maurice Tillieux en Gos, (uit: stripreeks Gil Jourdan /Guus Slim) Trois Detectives, 1987.

Waarom geeft rechts Nederland geen kritiek op spionagepraktijk?

with one comment

Annex - Francis, Anne (Forbidden Planet)_01S

Een vraag houdt me sinds juli 2013 bezig zonder dat ik het antwoord weet. Het is hier en hier vaak beweerd. Een terugkerend thema, namelijk waarom weten in de VS progressieven, Tea Party en libertariërs elkaar -hoewel tandenknarsend- te vinden in hun afkeer van de overheidspraktijken en gebeurt dat in Nederland niet. Het valt op dat vooral rechts Nederland geen kritiek openbaart. Connie Cass maakte er voor AP een verhaal over met een titel die voor de VS een antwoord geeft: ‘What can unite liberals and tea partyers? The NSA’.

Hoe kan dat in de VS niet-partijgebonden of gemarginaliseerd links en rechts elkaar vinden op het onderwerp massale spionage van burgers? ‘More extreme political views lead to more distrust of government‘, antwoordt Ilya Somin van de George Mason University die de focus op de grondwet van de Tea Party bestuurde. Hoe verder burgers afstaan van de middenpartijen, hoe minder waarschijnlijk het is dat ze denken dat de overheid naar hen luistert. (People at the far ends of the political spectrum are less likely than middle-of-the-road voters to feel government is responsive to them). En aan de andere kant volgen gematigden minder nauw de politiek dan kiezers die zich meer aan de buitenkant van het politieke spectrum bevinden. Mede om die reden zou het kunnen dat gematigden zich minder bewust zijn van de omvang van de activiteiten van de NSA.

In Nederland komt er vanaf links stilaan kritiek op de NSA, de praktijk van massale spionage van burgers en inperking van de burgerrechten. Te denken valt aan digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom, de SP en het centrum-linkse D66. Maar rechts Nederland laat zo goed als niks horen. Dat wil zeggen de VVD, het CDA en de PVV wimpelen alle kritiek weg. Er is weliswaar een Libertarische Partij die het opneemt voor de burgers, maar deze partij heeft weinig invloed. Waarom zijn er binnen VVD en het CDA geen leden die een vuist maken in het krachtig stelling nemen tegen het snuffelen door geheime diensten, het opslaan van persoonsgegevens door overheden en de inperking van burgerrechten? Wat is er aan de hand met de vrijheidsdrang en het zelfbeeld van conservatief Nederland? Waar blijft hun kritiek op de overheid en het opkomen voor de burger?

Foto: Anne Francis in Forbidden Planet (1956) van Frank McLeod Wilcox.

Bestaande macht blokkeert ontstaan fundamentele kritiek: EU

leave a comment »

change

De kritiek van ‘acht bestuurders en wetenschappers op Thierry Baudet en Bastiaan Rijpkema lokte kritiek uit. Ook van mij. Ik vond dat de acht zonder kennis van zaken over de werking van de nieuwsmedia op internet spraken. Dat detail gaf me weinig vertrouwen in hun andere inzichten. Een van de acht Peter Verhaar plaatste op m’n blog een reactie, maar antwoordde jammergenoeg niet meer op m’n riposte. Ook niet in de e-mail die ik ‘m stuurde. De kern van het  debat ging over het verwijt van de acht dat Baudet en Rijpkema zonder kennis van zaken over Europa schrijven. Ze vonden de bewering ‘dat de democratie wordt uitgehold‘ een ‘schrijnende onjuistheid‘ is. Wie heeft er gelijk in deze discussie tussen de tien min of meer deftige heren in de NRC?

De stellingnames van beide partijen in het geschil over de EU passen in een patroon dat zich in 2013 in allerlei westerse landen aftekende. Aangejaagd door de onthullingen van Edward Snowden die de verhoudingen op scherp zette en iedereen ertoe dreef om kleur te bekennen en voor of tegen de status quo te kiezen. Voor het eerst sinds de in de jaren ’60 (vdve) in gang gezette democratisering tekende zich weer op grotere schaal een tweedeling af tussen de verdedigers van de bestaande macht en de aanvallers daarvan vanaf beide flanken.

Een oud modewoord ‘establishment‘ werd weer van stal gehaald. Ofwel, ‘dat om tegen te schoppen‘. In een hoefijzermodel raken conservatieven en progressieven elkaar. Niet door het midden, maar over de flanken. In de VS waren het Julian Assange en Ron Paul die elkaar vonden. Of de rebellen tegen het establishment van de gevestigde politieke partijen. Zodat Amy Goodman van Democracy Now! en de conservatieve Glenn Beck van Fox ondanks zichzelf in hetzelfde kamp belandden. Niet dat ze nu ineens in alles gemeenschappelijk waren. Verre van dat. Maar beslissend was dat hun afwijzing van president Obama met z’n inperking van privacy en de opbouw van de controlestaat met behulp van een ondersteund conglomeraat van bedrijven en overheden groter was geworden dan hun onderlinge afkeer. In Nederland vinden SP en PVV elkaar soms op de flanken.

Is het zo simpel om de ‘acht bestuurders en wetenschappers‘ als verdedigers van de bestaande macht te zien en Baudet en Rijpkema als aanvallers? Ik denk het wel. De acht geven zich bloot als ze zeggen: ‘Wij als burgers zijn echter gebaat bij ordentelijke uitwisselingen van argumenten‘. Da’s altijd de argumentatie van de macht om de lijnen van die door de macht vastgestelde regels te volgen. Maar buitenstaanders hebben daar niks bij te winnen en zoeken a-synchrone middelen om zowel die debatregels als de vanzelfsprekendheid van de macht te vervangen. In hun gespeelde naïviteit, geniale domheid of ultieme geslepenheid doen de acht alsof ze dat niet begrijpen. Ze eisen dat er gediscussieerd wordt binnen de piketpaaltjes die zij helpen neerzetten.

King Billy geeft in een reactie ondersteundend bewijs voor het gelijk van Baudet en Rijpkema en het ongelijk van de acht bestuurders en wetenschappers: ‘Deze heren maken zich druk over de wijze waarop een debat over de toekomst van Europa wordt gevoerd? Waar is überhaupt inhoudelijk publiek debat in Nederland?‘ Dat debat wordt door de bestaande macht de nek omgedraaid. Tekenend is dat de Europese Commissie sinds 20 december 2013 de financiële steun aan het kritische en grenzen overstijgende website Presseurop staakte.

Zijn topbestuurders van de EU bang voor feiten? Presseurop is voorbeeld van een nieuwsmedium op internet dat de acht heren van bestuur en wetenschap afdoen als de illusie van een debat zonder draagvlak. Maar de echte werkelijkheid is precies andersom. De EU gaat voor de illusie van publieke steun door het publiek debat te blokkeren. Lees hier de hartekreet van José Ignacio Torreblanca over een Europees establishment dat bang is voor de publieke opinie zoals dat ook verwoord wordt door Baudet en Rijpkema: ‘Een unie van regels is goed, maar wat we echt nodig hebben, is een unie waar politiek wordt bedreven. Wie is bang voor politiek?

Foto: Schermafbeelding van petitie ‘To @VivianeRedingEU: Save @Presseurop!‘ tegen het stopzetten van de steun aan Presseurop, 26 december 2013. Tekenen kan hier.