Chaotische aanpak van bestrijding coronavirus is electorale bedreiging voor Trump

Wordt het coronavirus het Waterloo van president Trump? Of zoals de Amerikanen het vergelijken, de orkaan Katrina die in 2005 het onvermogen van de regering Bush blootlegde? Mede door het slechte onderhoud van de dijken en het handelen na de ramp. Het zou zomaar kunnen, want tot nu toe is de reactie van de regering chaotisch. Het verschil met eerdere kwesties zoals het Oekraïne-dossier of orkaan Maria in Puerto Rico is dat het iedereen raakt en voor allen een kwestie van leven en dood is. Volgens velen is uitblijvend krachtig handelen het onvermijdelijke resultaat van het doelbewust uitkleden en verwaarlozen van het overheidsbeleid door Trump. Met als gevolg dat hij nu geen antwoord heeft op deze aangekondigde ramp die eenmaal moest komen en hij ook nog eens volkomen verkeerd inschat. Des te meer omdat hij deskundigen in de weg staat.

Waar het fout gaat bewijst Dr. Ben Carson, de minister van Volkshuisvesting en Stedelijke Ontwikkeling in de regering Trump. Hij koppelt de bestrijding van het coronavirus terug naar de individuele burgers. De afspraak tussen burgers en overheid is dat bij rampen of noodsituaties de overheid voorbereid is om snel en passend te handelen. Dat blijft tot nu toe uit. De bestrijding kan zich nog ten goede keren als medische deskundigen het voortouw mogen nemen. De kwaliteit van de gezondheidszorg in de VS is uitstekend. Dan moet Trump in dit verkiezingsjaar echter een stap terug doen. Tevens bestaat het risico van een gefragmenteerde aanpak als krachtig handelen op federaal niveau nog langer uitblijft en staten noodgedwongen het initiatief nemen.

Na de ramp met de MH17 drogen de tranen van Nederland

Afgelopen woensdag 23 juli was een dag van nationale rouw. Het werkt nog na in ons hart en ons hoofd. In ons collectieve geheugen en onze media. En op straat. Ik merkte op: ‘Nederland gedenkt en staat stil. Als een dief in de nacht kwam de oorlog afgelopen donderdag naar Nederland. (..) Oorlog is intelligente domheid. Oorlog is doordachte absurditeit met grove middelen. Krijg is emotie. Daarna wacht herstel en wordt beterschap beloofd. Steeds weer. Ons mensen past treurnis.’ Een sobere en stemmige plechtigheid was de poging van Nederland om de orde te herstellen na de klop op de deur in Oekraïne die zo in chaos eindigde.

Naargelang de fase van verwerking brachten Nederlanders in de dagen erna hun woede, droefheid, berusting, trots en roep om actie in stelling. In de internationale media was Nederland even de focus van iets bijzonders. Een pluriforme, egalitaire samenleving die uiting gaf aan haar humanisme. Die aandacht wekte weer trots op en hielp de verwerking naar een volgende fase. Iedereen had een emotie en een mening. Zo werden allen verbonden in hetzelfde gesprek. Na het wat vluchtige succes van Oranje in Brazilië met hemelhoge kijkcijfers, was er de overdenking over het menselijk tekort. Onoplosbaar, dus moet het passabel gemaakt worden.

Buiten het aangeharkte Nederland gingen het leven en de chaos door. De doden bleven vallen. Sommigen hier meenden zelfs dat het opschorten van meningsvorming over de oorzaak van de crash een neutraal standpunt zou zijn. Dat zelfs tot na de presentatie van het antwoord op de schuldvraag moest duren. Dat is het niet. Zwijgen dient degenen die het op hun geweten hebben. Zwijgen over agressie die zich tegen een soeverein land of onschuldigen in een verkeersvliegtuig richt is respect voor de daders. Dat kan ik niet opbrengen.