George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Radicalisme

Westerse overheden moeten islamhervormers als Tarek Fatah steunen. Ze bieden een weg tussen islamisme en populisme

leave a comment »

De Canadees-Pakistaanse schrijver Tarak Fatah is een islamitische hervormer en mensenrechtenactivist. Hij komt op voor zijn geloof, maar heeft het niet zo op regimes en geestelijken die volgens hem zijn geloof kapen en een slechte naam bezorgen. Als progressieve denker heeft hij evenmin een goed woord over voor politici die de islam in bescherming nemen en de hervorming ervan helpen blokkeren. Legendarisch is zijn terechtwijzing van de liberale senator Grant Mitchell in 2014 in een hoorzitting in de Canadese senaat. Ook een woordenwisseling uit lijfsbehoud omdat hervormingsgezinde moslims die te ver van de hoofdstroom afdwalen dat met hun leven kunnen bekopen. Schrijnend dat een liberale senator daar de aanstichter van was.

Volgens Tarek Fatah is in de kern de islam een religie als alle andere geloven, maar is het wel diepgaand gecorrumpeerd. En dat al meer dan 1400 jaar lang. Zo wordt voor aanvang van het vrijdaggebed wereldwijd opgeroepen om de ongelovigen te verslaan. Dat is geen oproep die past bij een geloof dat over zichzelf verkondigt vredelievend en tolerant te zijn. Want op die manier is het dat niet. De islam volgt een merkwaardige agenda en heeft raakvlakken met het (pseudo-)populisme van Wilders, Trump of Le Pen. ‘De islamisten en de populisten zitten in hetzelfde schuitje: ze vinden die moderne, open wereld maar moeilijk te vatten’, zo zei de Duitse neoconservatieve historicus Paul Nolte in 2016 een interview met Trouw. Zie hier mijn commentaar over populisten en islamisten die de moderniteit niet bij kunnen benen.

Interessant aan hervormers als Fatah die de moderne wereld omarmd hebben -en pleiten voor het secularisme waar een hervormde islam een plek kan vinden- maar ook Ziauddin Sardar, Salim Mansur of de in 2010 overleden Nasr Abu Zayd is dat ze een middenweg vinden tussen het actieve islamisme of de afwachtende islam, en het populisme dat de islam en migratie gebruikt om zich tegen af te zetten. Tien jaar geleden werd de Turkse president Erdogan door progressieve knuffelaars als Frans Timmermans op het schild gehesen als iemand die in Turkije bezig was een soort islam-democratie te ontwikkelen. Dat idee is pijnlijk doorgeprikt.

Voor iedereen die niet mee wil gaan in de naïviteit -of het politieke opportunisme- van Timmermans of Grant Mitchell en de islamhaat van Wilders, Trump, Marine Le Pen en Oost-Europese leiders is het goed om te weten dat er een derde weg is: de hervormingsgezinde islam die zich zonder politieke en gecorrumpeerde agenda als geloof probleemloos kan voegen in het secularisme. Dus de nationale rechtsstaat. Westerse overheden zouden hervormers als Tarik Fatah meer moeten steunen dan ze nu doen. Trouwens niet te verwarren met   valse profeten als Tariq Ramadan die de moderniteit naar de islam willen brengen, maar niet de islam naar de moderniteit en het secularisme. Als overheden de financiële en politieke steun die nu naar islamistische landen als Saoedie-Arabië stroomt om zouden leiden naar vertegenwoordigers van de hervormingsgezinde  islam, dan zou dat iedereen enorm van dienst zijn. Op de islamisten en de populisten na. Dat er niet gekozen wordt voor zo’n voor de hand liggende oplossing geeft te denken over het inzicht van westerse overheden.

Advertenties

Verkiezingsprogramma PVV is recept voor chaos, tegenstrijdigheid en onvrijheid

with 5 comments

pvv

Aldus het concept verkiezingsprogramma van de PVV voor de periode 2017-2021 dat op 25 augustus op de Facebook-pagina van Geert Wilders verscheen. De partij zegt geld uit te geven ‘aan de gewone Nederlander’. Er wordt onder meer voorgesteld de overheidssubsidie op kunst af te schaffen. Dat wil zeggen dat zo iemand wordt weggezet als een abnormale Nederlander die er niet bij hoort. Zo vervreemdt de PVV zich van allerlei Nederlanders. De PVV wil niet verbinden, maar verdelen. De partij heeft ook niets met de rechtsstaat en de vrijheden die het biedt. De partij wil dat Nederland uit de EU stapt, maar hoe de economische schade ervan wordt opgevangen blijft ongewis. Economische teruggang is niet in het belang van de ‘gewone Nederlander’.

In commentaren is al gezegd dat de PVV niet wil regeren en zich daarom programmatisch zo extreem opstelt dat het voor de andere partijen onaanvaardbaar wordt. Dat zou te maken kunnen hebben met het gebrek aan gekwalificeerde kandidaten voor een kabinetspost in die eenmanspartij van Wilders die niet aan kadervorming, interne opleiding, samenwerking met elkaar of andere partijen doet. Zo resteert de PVV alleen nog radicalisme om het eigen interne gebrek te verhullen in een extreme vlucht vooruit. De PVV keert zich af van de open samenleving en kiest voor een samenleving met verboden, uitsluitingen, intolerantie en leuke dingen voor de mensen. De partij kleedt oude linkse hobby’s van de verzorgingsstaat in een autoritair jasje om de lagere sociale klassen voor zich te winnen. De PVV is een recept voor chaos, interne tegenstrijdigheid en onvrijheid.

Foto: Schermafbeelding van het conceptverkiezingsprogramma van de PVV, 25 augustus 2016.

De strijd om het hart van de Nederlandse democratie is ontbrand. Bij een boekbespreking in NRC over Pepijn van Houwelingen

with 10 comments

vortrag-burmeister-i-407x600

Het is leerzaam om de tweets van het Burgercomité-EU te lezen, één van de initiatiefnemers van het Oekraïne-referendum dat op 6 april werd gehouden. De sfeer die eruit oprijst is die van verbolgenheid, het zich tekort gedaan voelen, aangedaan onrecht en projectie over wat het volk is en wil. Het leest als een socio-psychologisch verslag van een collectieve dispositie zoals Siegfried Kracauer dat beschreef in From Caligari To Hitler over de Duitse film. Men waant zich verplaatst naar de vroege jaren 1930 van de Weimar-republiek. Alles wordt zonder nuancering of onderbouwing gezegd. Radicale partijen breken vanaf de flanken ieder op hun eigen manier de democratie af. Centrumpartijen worden naar elkaar gejaagd, zodat zelfs GroenLinks of de VVD gematigd lijken. De EU is de boosdoener en vijanden ervan zoals het Kremlin zijn de begenadigden.

Dit trappen tegen de democratie, de democratische instituties en vertegenwoordigers van de democratie wil niet zeggen dat de democratie weerloos en verloren is. Verre van dat. Het besef dat een democratie zich moet verdedigen tegen krachten die de democratie willen ondermijnen zoals die door het Burgercomité, het Forum voor Democratie, GeenPeil, de PVV, de SP of talloze malcontente columnisten worden verwoord is aanwezig. De bewustwording over de weerbaarheid kan nog wel wat worden vergroot. Dat besef breekt langzaam door.

Nieuw is dus dat het centrum wakker is geworden en beseft dat het zich in de publiciteit moet verdedigen tegen de aanvallen vanaf de flanken op de democratie. Dat ontwaken gaat uitermate langzaam en gaat nog niet gepaard met tegenaanvallen die even hard zijn als de aanvallen door de radicalen. Maar het begin is er, zoals een boekbespreking in NRC verduidelijkt. Radicalen hebben niet langer het rijk alleen in het publieke debat. Reacties op Twitter waren voorspelbaar en wijzen erop dat de schoppers tegen de EU en de democratie het nog niet gewend zijn te worden tegengesproken en verantwoordelijk te worden gesteld voor hun uitspraken, in dezelfde mate als zij zelf de vertegenwoordigers van de democratie verantwoordelijk stellen.

De boekbespreking gaat over de roman ‘Oneigentijds’ van Vossius uit 2010. Een pseudoniem waarachter een bestuurslid van het Burgercomité schuilgaat: Pepijn van Houwelingen die met Arjan van Dixhoorn in een interview in NRC stelde: ‘Oekraïne kan ons natuurlijk niets schelen, dat moet u begrijpen’. Deze door Wilmer Heck opgetekende uitspraak werd aanleiding voor het verkennen van een aanklacht door Gerard Spong tegen het Burgercomité op grond van artikel 98 van de Referendumwet dat spreekt over ‘valse voorwendsels’. Als ideeënroman doet het boek denken aan het Gesprek op den Drachenfels (1963) van Geel en Brandt Corstius.

Hecks tekent met Derk Stokmans op dat Van Houwelingen’s roman eerder leest als een politiek essay dan een roman: ‘Sommige uitlatingen van Vossius lijken op een sterk geradicaliseerde versie van de standpunten van zijn geestesvader Van Houwelingen. En er zijn momenten dat Van Houwelingen en zijn personage samenvallen.’ Van Houwelingen houdt de lezer geen spiegel voor, maar doet aan programmatische literatuur met een politiek doel. Met overlappingen met zijn opinie-artikelen en politieke stellingname. Dat is meer dan de oude discussie over literatuur of de mening van een romanpersonage samenvalt met die van de auteur. Dit is politiek in de vorm van literatuur die geen verbolgenheid moet veinzen als het een weerwoord oproept.

De persoon ‘Vossius’ die deels samenvalt met Van Houwelingen wil volgens Hecks en Stokmans de democratie afbreken: ‘In het boek staat ook dat Europa verziekt en verzwakt is door „het mekkeren” over mensenrechten als vrijheid en gelijkheid. En er staat ook dat het Derde Rijk te verkiezen is boven onze samenleving, omdat het, hoe grotesk ook, tenminste nog een hoger doel diende, en daarmee vitaliteit en kracht losmaakte.’

De hoogste tijd dat de democratie zich weerbaar opstelt en zich ten volle bewust wordt van de intenties van types als Pepijn van Houwelingen, Arjan van Dixhoorn, Thierry Baudet of Geert Wilders. Onder het verhullen van hun ware intenties duiken ze met een beroep op ‘het volk’ weg in een fictieve rol, suggereren speelsheid, onschuldigheid en belangeloosheid en menen in een vacuüm te kunnen opereren waarin ze onaantastbaar zijn en alles kunnen beweren zonder persoonlijk verantwoordelijk te worden gesteld voor hun opereren. De boekbespreking maar ook een artikel van Thijs Kleinpaste in De Groene over GeenPeil is het teken ervan dat dit verandert. De strijd om het hart van de Nederlandse democratie is definitief ontbrand. Het centrum moet zich wapenen en kan er niet op vertrouwen dat aanvallen vanaf de flanken de democratie niet ondermijnen.

Foto: Dada.

Ebru Umar, Weekendman, Erdogan en de meningenfabriek op sociale media. Het is de rechtsstaat, stupid!

with one comment

Wie de Weekendman is wist ik niet. Ik had nooit van hem gehoord. Vermoedelijk een Berberse, islamitische, Marokkaanse Nederlander die zich interesseert voor politiek en daar op zijn YouTube-kanaal verslag van doet. Zo werkt de meningenfabriek van de sociale media als multiplier van meningen waar individuen monumenten voor zichzelf oprichten. Het siert hem dat hij op zijn manier een middenweg probeert te vinden tussen het radicalisme in. Maar of het hen dat goed afgaat is een andere vraag die ik onbeantwoord laat. De Weekend Man is interessant als symptoom die op zijn manier wil verbinden en de sociale samenhang wil redden.

Zoals Weekendman leert is het een zware opgave om afstand te nemen van eigen vooroordelen. Wij allen worstelen ermee. Ook ik moet weinig hebben van de opvattingen van Ebru Umar die ik zwart-wit vind, hoewel ik het niet altijd met haar oneens been. Daarom vind ik het lastig om me over haar beweegredenen een mening –daar is ie weer– te vormen. Haar arrestatie in Turkije is echter ongepast en een teken dat de Turkse gedachtenpolitie aan het werk is. Ze moet uiteraard op Twitter kunnen zeggen wat ze beweert over Erdogan, de islam of moslims. Dat gaat nooit verder dan gewone beledigingen. En die kunnen straffeloos uitgesproken worden in de rechtsstaat. Fatsoen is iets voor strikte mensen die met een beroep op waarden veranderingen willen tegenhouden. Of Umars uitspraken de integratie dienen is wat anders. Ze is ook geen politicus, maar columniste. Zij heeft net als Weekendman of George Knight een maatschappelijke rol en opdracht die vrijer is.

Bij bovenstaande video (inmiddels verwijderd) plaatste ik onderstaande reactie: Een tegenstrijdig verhaal. Het gaat niet om het winnen van sympathie of sympathie voor de een of de ander, maar om de werking van de rechtsstaat. In Nederland mag iedere burger als men binnen de wet blijft anderen beledigen. Men hoeft het niet met Ebru Umar eens te zijn om haar het recht op vrije meningsuiting te gunnen. Het doet er dus niet toe of ze het wel of niet met Wilders eens is. En wie vindt dat de ander te ver gaat dan stapt men naar de rechter.

Het voorbeeld over Wilders klopt niet en wijst juist op het omgekeerde van wat u beweert. Hij is nu voor de tweede maal aangeklaagd. En de verwachting is dat hij grote kans maakt om deze keer veroordeeld te worden. Anders gezegd, hij staat niet boven verdenking. Zo werkt de rechtsstaat.

Natuurlijk zijn samenlevingen selectief. Veel Turkse Nederlanders kijken weg voor het onrecht dat president Erdogan minderheden in zijn land aandoet. Erdogan ontwikkelt zich tot een lichtgeraakte despoot die geen kritiek kan velen. Hij maakt zich daarmee in de ogen van velen alleen maar lachwekkend. Ook autochtone Nederlanders kijken weg voor het onrecht dat ze anderen aandoen. In Nederland bestaan vormen van discriminatie die etnische minderheden geen eerlijke kansen biedt. Dat moet inderdaad aangepakt worden om die minderheden niet te laten vervallen in de rol die hun door de discriminatie als het ware opgelegd wordt. Dat moet voorkomen worden.

Kortom, de samenleving is niet perfect en bevat vele systeemfouten. Er moet aan gewerkt worden om dat te corrigeren. Maar dat praat het handelen van de Turkse overheid niet goed die in Nederland kliklijnen opent en een Turks-Nederlandse journaliste oppakt vanwege enkele Erdogan-kritische tweets. Het is uw en mijn opdracht om voorbij te gaan aan onze eigen selectieve verontwaardiging en ons oog op de bal te houden: de democratische rechtsstaat.

België maakt het zichzelf onmogelijk te blijven voortbestaan. De kwestie Montasser AlDe’emeh

with one comment

vg

Een verslag op Facebook-nieuwswebsite ‘Tussen Vrijheid en Geluk‘ uit Brussel van de terroristenbestrijder Montasser AlDe’emeh die gisteren door zich racistisch, bot en verre van correct gedragende agenten als terrorist beschouwd werd. Maar niet hij maar de agenten dienen met hun gedrag de terroristische zaak.

Belgische veiligheidsdiensten en politieke leiders hebben blijkbaar geen benul of opdracht hoe het terrorisme aangepakt moet worden. De actie zoals AlDe’emeh die beschrijft pas niet alleen niet in een rechtsstaat in het hart van West-Europa, maar geeft ook aan dat België haar zaakjes niet op orde heeft en niet op orde krijgt.

Het als een mislukte staat ogende België dat de urgentie mist om te veranderen en niet krachtig geleid wordt is voor zichzelf en andere landen een veiligheidsprobleem geworden. Het is onverantwoord het nog langer te laten voortbestaan. Het land dan maar opdelen tussen Nederland, Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk? Of weet België alsnog te hervormen? Maar dan snel, krachtig en zonder communitaire spelletjes.

9789401426060

Foto 1: Schermafbeelding van verslag op ‘Tussen Vrijheid en Geluk’ door Montasser AlDe’emeh van zijn bejegening door Brusselse agenten op 1 december 2015 en eigen reactie.

Foto 2: Cover van ‘De Jihadkarvaan’ van Montasser AlDe’emeh en Pieter Stockmans. Uitgeverij Lannoo.

In de nasleep van ‘Parijs’ wordt België neergezet als mislukte staat

with 5 comments

Update 22 maart 2016: Vier maanden na de aanslagen in Parijs die vanuit het Brusselse Molenbeek werden voorbereid en het daarna maandenlang onderduiken van hoofdverdachte Salah Abdeslam in die wijk heeft de Belgische politie vanochtend opnieuw geen nieuwe aanslagen kunnen voorkomen. Dat gebrek aan een doelmatige aanpak van Belgische politie en politiek is verontrustend. Het baart zorgen. Ook vanwege de Europese instellingen die in Brussel gevestigd zijn en de politieke leiders die er herhaaldelijk vergaderen. Onvermijdelijk nadert het moment dat de Belgische federale politiek door andere landen onder curatele wordt gesteld. België begint wat de veiligheidspolitiek betreft steeds meer trekken van een mislukte staat te vertonen. Die situatie kunnen de andere EU-lidstaten niet laten voortbestaan. Wanneer grijpen ze in? 

Een neveneffect van de aanslagen in Parijs is de aandacht voor Molenbeek. En voor de Belgische staat dat in een artikel van Tim King voor Politico.eu een mislukte staat worden genoemd. A failed state. Dat soort meningsvorming die duidelijk uitgesproken wordt bepaalt steeds meer de beeldvorming over België. Iedereen kan de basale feiten weten over de ‘architectuur’ van de Belgische veiligheidsstructuur. Brussel kent om ‘communitaire’ en partijpolitieke redenen 19 burgemeesters en 6 politiedistricten. Dat bevordert de eenheid en samenwerking niet. Belgische veiligheidsdiensten zijn onderbemenst en slecht georganiseerd en vormen een gevaar voor andere Europese landen. In dat vacuüm kunnen moslim-extremisten zich verschuilen.

Wat Nederlanders allang wisten en waarop sommige Belgen pochen namelijk dat hun land een mislukte staat is die met elastiekjes en touwtjes bij elkaar wordt gehouden door de Rode Duivels, het koningshuis, de eet- en stripcultuur, drie landstalen, vier landsdelen, ontelbare bestuurslagen en commissie, een gemoedelijk savoir vivre en een onbestemd belgicisme met brede marges voor iedereen keert zich nu tegen België. Omdat het niet meer bij de nieuwe tijd van ernst en handelen past, en een gevaar voor andere landen oplevert. Des te schrijnender omdat Brussel de zetel is van de EU die ook steeds meer als mislukt project wordt voorgesteld. Weliswaar blijft marcheren, maar evenals België toch achter de feiten aanloopt. Gaan Europese leiders er stevig bij de Belgische federale regering op aandringen dat ze hun veiligheidsstructuur moeten hervormen en veel serieuzer dan nu moeten opvatten? Het lijkt onvermijdelijk. Voor België is het speelkwartier voorgoed voorbij.

Femke Halsema antwoordde Federica Mogherini over religie en politiek

with 2 comments

%22Freedom_go_to_hell%22

Minister Asscher (Sociale Zaken en Werkgelegenheid, PvdA) beantwoordde op 18 augustus mede namens minister Koenders kamervragen van de PVV over het bericht ‘EU: Wij willen meer politieke islam in Europa. Hiermee verwezen De Graaf, Beertema en Wilders naar de toespraak ‘Call to Europe V: Islam in Europe’ van de Italiaanse EU-commissaris voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid Federica Mogherini op 25 juni 2015.

Mogherini’s toespraak heeft aandacht getrokken door de uitspraak dat de politieke islam deel van Europa uitmaakt: ‘For this reason I am not afraid to say that political islam should be part of the picture. Religion plays a role in politics -not always for good, not always for bad. Religion can be part of the process.’ Kritiek op Mogherini betrof niet de algemeen aanvaarde opvatting dat religie of de islam deel is van de politiek, maar dat de politieke islam dat doet. De politieke islam of het islamisme is immers een radicale opvatting van de islam die haaks staat op de democratie, de rechtsstaat, de diversiteit en de open samenleving waarvoor de EU en Mogherini pleiten te staan. Hoe is het mogelijk dat een EU-commissaris zo’n ideologie omarmt?

De vragen van Geert Wilders en z’n partijgenoten zochten niet de nuancering en de scherpte die het Lodewijk Asscher moeilijk kon maken. Vragen die het hem wel moeilijk hadden kunnen maken en het pleidooi van Federica Mogherini voor de politieke islam onderuit had kunnen halen zijn te vinden in de Ab Harrewijn lezing over religie en politiek van voormalig GroenLinks-leider Femke Halsema uit 2008.

Halsema bewandelt in de rol die ze religie toemeet een middenweg. Die religie volop de ruimte geeft, maar de ‘ethische superioriteit’ ervan afwijst omdat het een debat blokkeert: ‘Ethische superioriteit, het geloof van het weten, draagt ook de kiem van geloofs- of gewetensdwang in zich. Omdat eenvoudig niet voorstelbaar is of invoelbaar is dat mensen tot andere ethische afwegingen zouden kunnen komen, nemen ethische keuzes ook de vorm aan van een gebod of een verbod.’ Het geloof van het weten karakteriseert de politieke islam die niet een open debat met anderen zoekt, maar uitroept: ‘Islam is de oplossing!‘. Halsema gaf ooit het perfecte antwoord aan Mogherini die niet eens beseft voor welke waarden Europa staat dat ze mag vertegenwoordigen.

Foto: ‘An Islamist protestor in London protesting over anti-Muslim cartoons, 6 February 2006’.