George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Pseudo-journalistiek

Nep-Femen in Dordrecht is kleffe actie van Powned. Dislike!

leave a comment »

Is de sekseongelijkheid de kern van het christelijke geloof? Het zou zo maar kunnen. Sekseongelijkheid is de kern van elk geloof. Als het perpetuum mobile dat de mannelijke kerkleiders laat bewegen. Maar wat heeft in hemelsnaam Femen met de Dordtse synode te maken? Niks dus. Powned huurde volgens RTV Dordrecht drie vrouwen in om voor opschudding te zorgen met wat pornoactrices. Wat grandioos mislukte. Powned maakt zo actievoeren en zichzelf tot een klef dieptepunt in de wil om te scoren. Conclusie is dat Femen inmiddels een zo bekend merk is dat het nep-actievoerders naar Dordrecht trekt. Meer wat mislukt is blijkbaar mannenzaak.

Mad As Hell: onafhankelijke journalistiek

with one comment

Een trailer van een film die in 2013 in premiere gaat. Andrew Napier doet in zijn documentaire ‘Mad As Hell‘ verslag van de opkomst van talkhost Cenk Uygur. Online te zien bij The Young Turks. Waar-ie geen blad voor de mond neemt. Bijzonder aan Cenk Uygur is dat-ie niet stil blijft staan bij de politiek zoals die is, maar kijkt hoe deze zou moeten zijn. Hij wil de democratie die de politiek van de burgers gestolen heeft terugnemen.

Volgens de trailer schetst de documentaire hoe Uygur tot een onafhankelijke houding komt. Die is verre van vanzelfsprekend bij nieuwsmedia die bezit zijn van bedrijven met zakelijke belangen. Voor de herkenbaarheid wordt de aloude verhaaltraditie gevolgd van hindenissen die vertragen en overwonnen moeten worden voordat een afronding volgt. Vreemd genoeg is de onafhankelijke stem van Cenk Uygur een uitzondering in de media.

Iemand als Cenk Uygur drukt Nederlanders met de neus op de feiten. Waarom kent Nederland op internet of televisie geen programma dat speelse anarchie, humor, onderzoek, kwalitatief hoogstaande journalistiek, politiek inzicht en onafhankelijkheid combineert? Er is zelfs geen programma dat daarvan ook maar enigszins in de beurt komt. In Nederland hebben cabaret en schmieren de journalistiek verdrongen. Grappenmakerij en gezelligheid zijn het excuus om geen verdere vragen te stellen. Kijkers worden in een patroon van lachen of schelden gedrongen. De wil van de Nederlandse journalistiek om de waarheid boven water te krijgen en voor de democratie te vechten is dood. Zo wordt journalistiek afleiding, een slap aftreksel van wat het kon zijn.