Waarom de politiek als één-partijstaat teleurstelt

De burgemeester van Amsterdam presenteert een boek van Jaap Schalekamp. Een toelichting zegt: ‘Waarom de politiek teleurstelt’ is een boek dat antwoord geeft op actuele vragen, maar dat daarbij uitgaat van patronen en structuren die het signaleert in de Nederlandse politiek van de laatste vijftig jaar. Zelfs een oud probleem als de woningnood en een nieuw probleem als de eurocrisis vinden hier een logische verklaring. 

Het gaat dus over politiek, maar niet over partijpolitiek. ‘Waarom de politiek teleurstelt’ biedt wat de titel zegt, niet meer, niet minder. (..) Het gaat dan niet over links of rechts, maar over mechanismen die daarbij een rol spelen. En ook over de vraag hoe deze kunnen worden doorbroken. Dat dit mogelijk is en hoe, wordt helder aangegeven. Deze benadering is nieuw, gebaseerd op feiten en cijfers, kritisch maar toch constructief. Het boek wil daarmee een concrete bijdrage leveren aan het stimuleren en opwaarderen van de politiek.

Omdat de oplossing voor de politiek alleen via de partijpolitiek bereikt kan worden, zal er echter nooit iets veranderen. J.W. Oerlemans schreef al in 1990 dat Nederland feitelijk opereert als een Eén-partijstaatPolitiek moet veranderen om hetzelfde te blijven. Als postmoderne hedonist schreef ik in 2010: Links faalt en rechts faalt. De hele politieke klasse faalt. De politiek blijft steken in politiek correct denken van links, opportunisme van rechts en weinig geloof in eigen kunnen van de hervormingsgezinde, vrijzinnige politiek in het centrum. De postmoderne hedonist heeft het nakijken. Zijn ongenoegen vormt een niet te laven bron om uit te putten. Het levert Jaap Schalekamp een boek op, en mij veel stof voor een blog. We zijn gezegend met onze politiek.

Links faalt, rechts faalt

Als postmoderne hedonist ben ik teleurgesteld in de Nederlandse politiek. Dat etiket is de uitkomst van het online onderzoek van Motivaction. Wat ben ik individualistisch, toon ik een sterke wil tot zelfbeschikking en hecht ik waarde aan zelfontplooiing en persoonlijke groei. Doe de test. Ik wist niet dat ik het in me had. U zult ook verrast worden.

2010 bracht teleurstelling voor de postmoderne hedonist. Links bleef steken in politiek correct denken. De PvdA wisselde de niet uit de verf komende hervormer Wouter Bos in voor de tandeloze en fantasieloze Job Cohen. De PvdA bewees in 2010 de sociaal-democratie een slechte dienst. In de SP wonnen behoudzuchtigen terrein op de realisten.

GroenLinks en D66 bleven steken. Deze hervormingsgezinde partijen drongen niet tot het centrum van de macht door. Da’s jammer, want hun progressief-liberalisme biedt individualisme, zelfbeschikking, zelfontplooiing en persoonlijke groei. Hun fout was dat ze zich niet met elkaar, maar met de PvdA verbonden.

Rechts kwam door de fouten van centrum-links aan de macht. Omdat de meerderheid per definitie bij rechts ligt, is het minder dan het lijkt. VVD en CDA hebben zich overgeleverd aan de PVV met als gevolg een culturele en budgettaire restauratie die onaangenaam aanvoelt. De VVD heeft elke belofte van hervormingen ingeslikt en verkoopt praatjes zonder inhoud.

Nederlandse politiek opereert beneden de maat. Het motorblok van hervormingen binnen D66, GroenLinks, VVD en PvdA is uit elkaar gespeeld en ligt voor schroot achter de schutting. De PvdA verkeert in organisatorische chaos en intellectuele armoede. D66 en GroenLinks weten zich niet autonoom op te stellen. De VVD breekt alle beloften en koerst weg uit het centrum.

Tot slot: Links faalt en rechts faalt. De hele politieke klasse faalt. De politiek blijft steken in politiek correct denken van links, opportunisme van rechts en weinig geloof in eigen kunnen van de hervormingsgezinde, vrijzinnige politiek in het centrum. De postmoderne hedonist heeft het nakijken. Zijn ongenoegen vormt een niet te laven bron om uit te putten.

Foto uit:Il Grido van Michelangelo Antonioni (1957)