Niet D66, maar de christelijke partijen creëren een doodscultuur. Met hun dogmatiek over het leven na de dood

De animositeit tussen D66 en orthodoxe-christenen over medische-ethische kwesties als euthanasie en abortus is een wetmatigheid. Dat meningsverschil is begrijpelijk gezien de overtuiging van deze verschillende levensbeschouwingen. Maar soms willen partijleiders zich ten koste van de ander op een goedkope manier profileren. Dan gaat het fout. Dat blijkt uit een citaat in het RD van leider Gert-Jan Segers van de CU: ‘Als corona ons íets duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dat echte aandacht en goede zorg het verschil maken in een mensenleven. Ik vind het buitengewoon pijnlijk dat in een tijd waarin ouderen zich extra kwetsbaar voelen, D66 een voorstel indient waarvan we weten dat het bij veel ouderen leidt tot grotere onzekerheid en meer angst.’ Dit is stemmingmakerij met een suggestie die over de grens van het betamelijke gaat. In hetzelfde artikel zegt Diederik van Dijk die directeur is van de christelijke zorgvereniging NPV in Veenendaal: ‘Maandenlang hebben we met elkaar onze samenleving bijna stilgelegd om kwetsbaar en oud leven te beschermen. En dan nu ijskoud met een wetsvoorstel komen dat een doodscultuur creëert’.

Deze christenen hebben het bij het verkeerde eind als ze menen dat het D66 is dat een doodscultuur creëert. Dat is opmerkelijk omdat ze blijkbaar niet meer goed kunnen zien voor welke gedachtengoed ze zelf staan. Zij zijn het immers zelf die een doodscultuur creëren. Want hoe kun je anders de opvatting van deze orthodoxe-christenen begrijpen over het leven na de dood? Voor wie dat christelijke dogma wil geloven. Gewone mensen gaan dood, maar christenen claimen dat ze in een hemel terecht kunnen komen. Dat is de ultieme doodscultuur van levende doden die aan de dood ontsnappen. Ik reageerde hier in enkele tweets op.

Foto 1: Tweet in antwoord op Diederik van Dijk, 17 juli 2020.

Foto 2: Tweet in antwoord op D.W. van Oordt, 17 juli 2020

Kompanje en De Ridder geven hun mening over initiatiefwet van D66 over registratie bij orgaandonatie

world-heart-day

De NRC plaatst twee opinie-artikelen over orgaandonatie. Een feitelijk stuk van hoogleraar psychologie Denise de Ridder en een impressionistisch stuk van Erwin Kompanje. Deze klinische ethicus pakt uit met stekelige opmerkingen en diskwalificaties over initiatiefnemer D66 die afbreuk doen aan zijn betoog: ‘de onaflatende queeste van D66’ of ‘het “geen bezwaar tegen kilheid”-systeem van D66’. Het lijkt er eerder op dat Kompanje een queeste tegen D66 houdt, dan D66 een queeste voor orgaandonatie. Of de felheid ermee te maken heeft dat Kompanje is te boeken in het activiteitenprogramma van de VVP (Vereniging van Vrijzinnige Protestanten) en lezingen houdt voor christelijke verenigingen is de vraag. Het is een gemiste kans van NRC dat deze betrokkenheid van Kompanje niet vermeld wordt omdat het inzicht zou kunnen geven over zijn wereldbeeld.

De Ridder die veel onderzoek heeft gedaan naar eetgedrag legt dat nu op het gedrag van mensen om zich te registreren voor orgaandonatie. Ze constateert: ‘In dit gepolariseerde debat wordt een belangrijk argument over het hoofd gezien en dat is dat mensen vaak niet doen wat ze wel graag willen doen. Psychologisch onderzoek heeft aangetoond dat goede voornemens lang niet altijd in daden worden omgezet en dat mensen beslissingen voor zich uit schuiven omdat ze andere dingen aan hun hoofd hebben, vergeetachtig of druk zijn of simpelweg lui.’ Daarbij komt ‘dat mensen die geen donor willen zijn gemakkelijk onder hun automatische registratie uit kunnen, bijvoorbeeld door ze er regelmatig aan te herinneren dat ze zich kunnen uitschrijven’ en zo ‘brengen we niet alleen het aantal beschikbare organen omhoog maar houden we ook rekening met de manier waarop mensen beslissingen nemen.’ Zo kunnen mensen terugkomen op hun expliciete toestemming.

Kompanje meent dat als de wet door de Eerste Kamer komt en er een registratiesysteem komt met garanties voor uitschrijving zoals De Ridder omschrijft, dit nog niet werkbaar is: ‘Ik denk dat de meeste hulpverleners in geval van een ‘geen bezwaar’ nog steeds toestemming gaan vragen. Empathisch, met compassie, zoals het hoort. Het ‘geen bezwaar tegen kilheid’-systeem van D66 zal, in de bedoelde uitwerking, geen grond vinden in de dramatiek van de intensive care. Orgaandonatie is een groot goed. Laten we elkaars argumenten respecteren en die niet voor elkaar gaan invullen.’ Kompanje claimt de empathie in de samenleving en geeft de indruk niet te accepteren dat het enige verschil met het vrijdenkende, niet-confessionele deel van de samenleving is dat het een ander politiek standpunt over orgaandonatie inneemt. Zijn aanname is in strijd met de praktijk in landen waar een ‘ja, tenzij’-systeem van registratie geldt, zoals volgens opgave van de Transplantatiestichting Spanje, Oostenrijk, België, Frankrijk, Italië en Zweden. In zijn wereldbeeld kille landen.

Disclosure: Denise de Ridder is een nicht van George Knight.

Foto: ‘People pledge to donate their organs at the World Heart Day celebrations in Kochi on Sunday | EXPRESS’, 30 september 2013.