George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Peter Sunde

Bestuur Piratenpartij stapt over naar Forum voor Democratie. Partij is in rechtse richting bijgebogen. Hoe nu verder?

with 10 comments

pir

Het schip van de Nederlandse Piratenpartij (PPNL) heeft ernstige averij opgelopen. De NOS bericht dat alle bestuursleden zijn overgestapt naar het Forum voor Democratie (FvD). Het vehikel dat Thierry Baudet rond zich opgetrokken heeft en nu meedoet aan de komende verkiezingen voor de Tweede Kamer. Het bevestigt mijn vermoeden dat de PPNL de afgelopen jaren in rechts vaarwater verzeild was geraakt. De overstap van leden van de in beginsel toch links-liberale of links-anarchistische PPNL naar de rechts-populistische FvD is een politieke oversprong die vrijdenkende Piraten het schaamrood naar de kaken jaagt. Of lijsttrekker Ancilla van de Leest die interviews afneemt voor Café Weltschmerz in politiek opzicht zoveel anders is betwijfel ik.

Op 15 juli 2012 maakte ik hier in een commentaar bekend dat ik lid was geworden van de PPNL. Tegen mijn natuur in omdat ik een natuurlijk wantrouwen heb jegens politieke partijen. Het was de toenmalige lijsttrekker Dirk Poot die me over de streep trok. Hij is een voormalig VVD-stemmer met een links-liberaal wereldbeeld. Iemand die als een wetenschapper bleef uitgaan van de feiten en geen complottheorieën optuigde door feiten te verdraaien. Vanaf 2013 analyseerde hij in de media scherp en deskundig de gebeurtenissen rond Edward Snowden en de NSA. Mij bleef het een raadsel waarom Poot met zijn genuanceerd beoordelingsvermogen en digitale expertise niet ingelijfd werd door de journalistiek of een NGO. Of door de overheid die liever met Bas Eenhoorn in zee ging. Maar bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer van 12 september 2012 had de PPNL niet meer dan een halve zetel gehaald. Mijn stem en steunbetuiging aan de partij hadden niet geholpen.

In 2014 en 2015 raakte de PPNL uit mijn gezichtsveld. Ik hield me verre van partijbijeenkomsten. De partij haalde nauwelijks de media nog. Tot ik in oktober 2015 een nieuwsbrief van de PPNL las en me doodschrok. Erin stond: ‘De opstelling van de PP t.o.v. de GeenPeil actie is besproken en er is besloten hieraan steun te verlenen omdat alle uitbreidingen van de democratische inspraakmogelijkheden welkom zijn.’ Dat was in de periode dat Geen Peil (voor het commercieel aanjagen van Geen Stijl) in de zomer van 2015 het Oekraïne-referendum had opgestart. Met partners zoals FvD. Naar nu achteraf valt te reconstrueren gebruikten de voormannen Jan Roos (Geen Stijl) en Baudet (FvD) dit referendum als carrière-opstapje naar de partijpolitiek.

Ik schreef op 30 oktober 2015 een brief naar het partijbestuur en vroeg om opheldering: ‘Deze opstelling van de PPNL treft me onaangenaam. Niet alleen omdat ik de campagne van GeenPeil als een conservatief en rechts-populistisch geluid inschat en de PPNL daartoe geen afstand houdt, maar juist omdat de PPNL het nog ondersteunt ook. De reden die wordt gegeven komt me eerlijk gezegd tamelijk naïef voor en doet me opnieuw twijfelen aan het politiek-strategisch inzicht van de leiding van de PPNL. Waar staat de PPNL nou eigenlijk voor als het steun geeft aan een conservatieve EU-scepticus als Thierry Baudet die de belangrijkste geestelijke vader van de campagne tegen het Associatieverdrag met Oekraïne is? (..)// Graag nodig ik het bestuur uit om duidelijk te maken wat de overwegingen waren van de PPNL om steun te verlenen aan genoemde campagne van GeenPeil. Van het antwoord laat ik mijn besluit afhangen of ik mijn lidmaatschap opzeg. Dit laatste bedoel ik niet als dreigement, maar eerder om aan te geven welk belang ik aan deze kwestie hecht. Een lidmaatschap van een politieke partij vat ik op als een afspraak van twee kanten. Ik meende in juli 2012 lid geworden te zijn van een links-liberaal-anarchistische beweging met mooie kernpunten over internetvrijheid, bestuurlijke transparantie, democratisering en andere onderwerpen die me aan het hart gaan en waarin ik me helemaal kan vinden. // Sinds 2012 bespeur ik weinig voortgang in de opbouw van de PPNL en het doordringen van het Piratengeluid in de publiciteit. Op een incidenteel optreden van Dirk Poot na waarvan het me trouwens meestal onduidelijk is of hij voor de partij of op eigen titel optreedt. Ik begrijp de organisatorische en financiële  problemen van de PPNL en wil daar niet te hard over vallen. Maar als de PPNL nu ook al steun verleent aan de campagne van GeenPeil dat ik inschat als een vehikel om de democratie en de EU te verzwakken dan voel ik me niet meer thuis bij zo’n PPNL. Ik zie het als een teken van het wegglijden van de PPNL in een richting die niet de mijne is. Hoe dat dan ook komt. Een halszaak is het allemaal niet. Zo gaat het nu eenmaal. Mensen ontmoeten elkaar en nemen weer afscheid. Vat dit schrijven dan ook niet op als kritiek, maar als een tussenbalans, als een teken van een buitenstaander die hoe dan ook constructief staat tegenover de PPNL.’ 

Constructief was ik tot vandaag. Ik heb dit 11 maanden laten rusten. Maar nu het bestuur van de PPNL in zijn geheel overstapt naar het FvD en ik evenmin vertrouwen heb in de koers van de huidige lijsttrekker voel ik me niet meer gebonden om te zwijgen. De top van de partij heeft de eigen denkbeelden verloochend.

Op 21 december 2015 kreeg ik een mailtje van de nieuwbenoemde penningmeester als reactie op het mailtje waarin ik om opheldering vroeg. Het antwoord bevatte zinsneden die me tegen de haren in streken. Zoals ‘Wie denk jij wel dat je bent als jij de mening van zeer veel Nederlanders kan afdoen als populair of conservatief’ en ‘In een (politieke)discussie is er geen foute mening, maar vrijheid van mening’. Ik laat het hier maar bij, ik vond het niet van het niveau dat ik verwachtte van het hoofdbestuur van een politieke partij. Ik antwoordde op 21 december 2015: ‘Hierbij zeg ik per 1 januari 2016 mijn lidmaatschap op de PPNL op. Ik verzocht via de secretaris om een uitspraak van het bestuur en krijg een in mijn ogen kwalitatief bedenkelijk antwoord van de penningmeester dat naar mijn idee ook nog eens persoonlijke opmerkingen bevat. Dat alles was niet wat ik voor ogen had en verwacht van het landelijk bestuur van een politieke partij. Bestuurlijk en politiek-inhoudelijk voel ik me niet thuis bij de huidige PPNL.’ Ik heb nooit antwoord gekregen van het bestuur.

Foto: Schermafbeelding van deel artikel ‘Het rommelt binnen de Piratenpartij’ van de NOS, 26 september 2016.

Kan Piratenpartij uitdaging aan op twee kompassen te varen?

with 10 comments

f073dcebae41474293aaf97bf012f0f6-576x0

Hoe moet de politieke partij van de toekomst eruit zien? Hier een terugkerende vraag op zoek naar de graal. Want onderzoekers en critici delen de observatie dat de rol van de partijpolitiek in z’n tegendeel is verkeerd. Welke bouwstenen zijn nodig? Wat is de stok achter de deur die de burgers in handen kunnen nemen om de huidige partijpolitieke organisaties die zowel de macht verdelen als de regels van het spel bepalen tot nieuwe vormen van representatie te dwingen zodat die burgers beter betrokken worden in de machtsdeling?

Ik blijf somber dat bewustwording over verandering op korte termijn mogelijk is. Politieke partijen hebben er geen belang bij om de macht te delen. Gevestigde media zitten gevangen in het paradigma van partijpolitiek. Ze komen er niet aan toe om daarbuiten te denken. Zo wordt politiek nooit meer dan verdeling van bestaande macht. Restauratie door cosmetische ingrepen is het hoogst haalbare. Zo komt bewustwording nooit op gang en wordt de ene traditionele partij op z’n best vervangen door de andere. Dat brengt machtsdeling en nieuwe democratie niet dichterbij. Maar somberen helpt evenmin. Een samenleving die om de 10 jaar van karakter wijzigt dwingt vanzelf veranderingen af. Door daarop vooruit te lopen kunnen we de ontwikkelingen helpen.

In de sfeer van de piratenpartijen bestaat het idee dat e-democratie de oplossing biedt. Dus de inspraak vanaf de basis met de techniek van het internet. In een interview met het Italiaanse l’Espresso is Julian Assange sceptisch over de technische mogelijkheden. Die visie komt overeen met het standpunt van Juan Carlos De Martin dat e-democratie slechts de helft van de oplossing is. Bemiddeling door gedelegeerden en politiek handwerk blijft nodig. Over de beweging van Beppe Grillo zegt Assange dat het zo kan functioneren vanwege het leiderschap van Beppe Grillo. Het overleg binnen de Berlijnse Piratenpartie ziet Assange als een ramp.

Dat meningsverschil over de mate van centralisatie scheidt de geesten binnen de Nederlandse Piratenpartij. Mogelijk is het debat over de opbouw van de organisatie er een verklaring voor dat een partij die alles mee lijkt te hebben toch niet doorbreekt. Dat met kernpunten, inlevingsvermogen en gerichtheid van de achterban die bijna ideaal aansluiten bij de wereld van vandaag. De uitdaging voor partijen van morgen is om zich niet op te laten nemen in het traditionele bedrijf van de politieke partijen, maar toch professioneel te opereren als een politieke partij. De fusion tussen oud en nieuw, tussen leiderschap en stuurloosheid, tussen deskundigen en leken is de oplossing voor nieuwe partijen die niet in oude valkuilen willen wegzakken. Met als complicatie dat ze op twee kompassen moeten varen. Het ene om een plaats te vinden tussen de andere politieke partijen, en het andere om de politiek als bedrijf naar een politiek bestel te voeren waar de burger stevig meepraat.

Foto: Op de brug van een oorlogsschip speurend naar U-boten, Tweede Wereldoorlog.

Piratenpartij als proefproject: het belang van de continue dialoog

with 5 comments

vasquez-laptop

Overal klinkt de kritiek dat politieke partijen geen antwoorden hebben op urgente vragen. Maar de politiek is het domein van politieke partijen. Ze maken er de macht uit en verdelen onder elkaar de functies in het openbaar bestuur. J.W. Oerlemans sprak van de eenpartijstaat en het MPP-begrip waarin Monarchie en Politieke Partijen samenwerken. Spelregels dicteren dat belangen via politieke partijen worden behartigd. Wie zich buiten dat systeem opstelt heeft niets te vertellen. Maar wie meedoet gaat aan bijziendheid leiden.

Hebben nieuwe partijen de oplossing? De Piratenpartij presenteerde voor de verkiezingen van september 2012 e-democratie als middel dat de burger bij de politiek kon betrekken met als opzet dat een politieke partij niet in zichzelf gekeerd wordt. De begrippen Liquid Feedback en interactieve democratie zongen rond. Maar hoe ze voor de alledaagse praktijk te ontwikkelen? Hoewel het aan mijn eigen afzijdigheid kan liggen is me als lid van de Piratenpartij sinds een jaar nog nooit mijn stem gevraagd voor de besluitvorming.

Juan Carlos De Martin ziet in La Stampa de e-democratie als de helft van de oplossing. De Vijfsterrenbeweging van Beppe Grillo pleit voor de overstap van de representatieve democratie naar directe vertegenwoordiging door middel van internet. Het klinkt veelbelovend dat de leden door online te antwoorden een besluit over voorstel A of B nemen. Maar hoe wordt een technisch middel tot politiek? De Martin ziet eerder aanvulling dan uitsluiting van de twee systemen als oplossing. Ik stipte hetzelfde aan. Hoewel De Martin focust op Italië is het ook van belang voor Nederland om de burger meer macht te geven in het politieke systeem ten koste van de politieke partijen. Want ze gaan uit van hun eigen voortbestaan en de banenmachine voor de eigen leden.

Italiaanse partijen monopoliseren het openbare leven zonder een hoog ledental. Zonder de politiek af te schrijven zijn de Italianen ontevreden met hun functioneren. En door de globalisering is sinds de jaren ’70 de ongelijkheid toegenomen en de besluitvorming gefragmenteerd en geoutsourcet. Volgens De Martin hebben de burgers daarom het gevoel in een ondoorzichtige democratie te leven. Die ook nog eens zwak is.

Juist in de tijd dat de democratie verzwakte kregen steeds meer mensen computers tot hun beschikking. Ze gebruiken internet om informatie te vinden, hun mening te geven, onderling te communiceren en zich te verenigen. Zoals de Vijfsterrenbeweging of de Piratenpartijen leren. Opgestapelde kennis bij burgers is groter dan die in de ambtenarij of politiek. Maar door de politiek wordt dat genegeerd. De politieke partijen sluiten zich in hun eigen werkelijkheid af voor deze nieuwe ontwikkelingen. Overheden blokkeren instrumenten voor directe democratische participatie. Zelfs een proefproject voor e-democratie is in Nederland nooit opgestart.

De Martin ziet de kunst van de politiek als essentieel voor de democratie. Deugden als aanpassingsvermogen,  behoedzaamheid, verzoening en compromis blijven een voorwaarde om politiek te bedrijven. Hoe kan de e-democratie die een heel land omspant deze deugden integreren? Ander kritiekpunt voor een eenzijdige focus op e-democratie is dat vooral de zwakkere groepen ondervertegenwoordigd zijn op internet. En democratie eist nu eenmaal overleg en afwegingen. Juist om tot een integrale aanpak met samenhang te komen.

clt1 foto grande--330x185--330x185

De Martin geeft een oplossingsrichting die te vaag is om werkbaar te zijn. Hij blijft hangen in zijn suggesties voor de toekomst om de representatieve democratie om te vormen tot een democratie met meer participatie. Voor Nederland lijkt daar in de gevestigde politiek weinig kans op. Vernieuwing van het kiesstelsel wordt door de gevestigde politieke partijen geblokkeerd. In de Nederlandse politiek klinken geluiden zoals die van Anton Zijderveld dat de kloof met de burger eerder te klein dan te groot is omdat ‘de geestelijke elites in de verschillende sferen van onze maatschappij van eminent belang zijn‘. Zonder dat het hardop wordt erkend bepaalt dit regentesk denken nog steeds het gedachtengoed van de Nederlandse gevestigde politieke partijen.

Het klinkt weinig hemelbestormend, maar een evolutie die e-democratie integreert in de representatieve democratie is de oplossing om uit de huidige politieke crisis te komen. Een nieuwe partij als de Piratenpartij kan de uitdaging aannemen om de burger de politiek in te trekken en het belang van de politieke partijen te verminderen. Maar wel met inachtneming van het besef dat e-democratie geen wondermiddel is en het politiek handwerk van compromis, continuïteit en aanpassingsvermogen noodzakelijke voorwaarden zijn.

Foto 1: Vasquez in La Stampa.

Foto 2: Illustratie bij artikel van Juan Carlos De Martin in La Stampa.

Winst Beppe Grillo is hoopvol signaal voor nieuwe partijpolitiek

with 9 comments

umano

De uitslag van de Italiaanse verkiezingen is een schok voor de gevestigde politiek. Ook buiten Italië. Oude partijen zijn afgestraft. Vooral voormalig premier Mario Monti die samen met twee centrum-rechtse partijen in de kamer maar net de grens van 10% haalde. Voor zijn bezuinigingsbeleid kreeg Monti schouderklopjes van Europese leiders. Hoewel het woord hervormingen op zijn lippen gebrand leek, kreeg-ie weinig voor elkaar. Waar de oude garde onder hervormingen het terugdringen van overheidsuitgaven en uitkeringen verstaat, zien nieuwkomers als Grillo het uitmesten van de politiek als de belangrijkste hervorming. Hij is niet anti-politiek, maar eigent zich een ander idee van politiek toe. Dat maakt z’n beweging zelfbewust, sterk en ongrijpbaar.

Winnaar met 25% is de vijfsterren beweging van komiek en blogger Beppe Grillo. In de senaat deed-ie het minder goed, omdat daar de minimumleeftijd om te stemmen 25 jaar is. Onder jongeren heeft Grillo veel steun. Evenals maverick Ron Paul die bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen veel jongeren aan zich wist te binden. Partijvorming die zich afzet tegen de oude manier van politiek bedrijven komt overal op stoom. Op 18 februari schreef ik over Julian Assange die een Australische WikiLeaks Party oprichtte: ‘Slimme initiatieven zoals de Italiaanse vijfsterren beweging van Beppe Grillo, de Duitse Piratenpartij en de IJslandse Best Party bieden in z’n ogen een alternatief. Voor Nederland komt de Piratenpartij het dichtst in de buurt.’ 

De opmerking over de Nederlandse Piratenpartij was trouwens m’n eigen toevoeging. Assange had de Duitse Piraten al genoemd. Laat ik mezelf als voorbeeld nemen van een kritische burger die geïnteresseerd is in politiek, maar bij de oude politieke partijen toch geen onderdak kan vinden. In arren moede werd ik vorig jaar lid van de Nederlandse Piratenpartij. Uit een combinatie van woede, verontwaardiging, teleurstelling, protest en verbeeldingskracht tegen de partijpolitiek. Maar hoe de politiek met anti-politiek te bestrijden? Of liever gezegd: met een ander idee hoe politiek werkt dat strijdig is met hoe de politiek op dit moment functioneert.

Grillo verwijst naar internet en het begrip Liquid Feedback. Voorstel over onderwerp A? Leden bepalen het partijstandpunt door online te antwoorden. Dat klinkt veelbelovend, maar een technisch middel is nog geen Liquid Democracy. Zoals de 3D-printer echter de productie van industrieproducten decentraliseert, zo zal het principe van Liquid Feedback de bestaande partijpolitiek decentraliseren. Da’s de toekomst. Alleen, in de overgang tussen oud en nieuw botsen twee wereldbeelden. Zelfverrijking, vriendjespolitiek en geclaimde functies zijn nog verbonden met de Italiaanse of Nederlandse politiek. Essentieel is dat de partijen van de toekomst puur blijven om straks de politiek over te nemen. Over 20 jaar? Best. De jeugd heeft de toekomst.

NaschriftJ.W. Oerlemans sprak in 1990 over de zelfvoldane parlementaire democratie in het artikel Eén-partijstaat Nederland. Tekenend voor de stand van zaken van het politiek-filosofische debat is dat het artikel -evenals de brochure Gastarbeid en Kapitaal (1983) van Anton Constandse– zo goed als onvindbaar is op internet. Of verkeerd geannexeerd wordt. Nederlandse partijpolitiek en media poetsen kritische denkers weg.

Foto: Beppe Grillo, 2013.

Zweedse Democraten verbinden zich aan het anti-islamisme

with one comment

De Zweedse Democraten liggen onder vuur. Zoals er bij Zweden steeds meer vraagtekens zijn te plaatsen. In een schijnheilige omgeving komen racistische schandalen hard aan. Sinds eind 2010 is Zweden de gebeten hond naar aanleiding van de verwikkelingen rond Julian Assange. Hij is nog steeds niet officieel aangeklaagd door de Zweedse aanklager, maar werd in 2010 op verzoek van de Zweden wel op een Interpol-lijst gezet die hem in zijn bewegingsvrijheid beperkte. Volgens critici danst Zweden naar de pijpen van de Amerikanen. Kritiek ontbreekt. Zweden wordt gekarakteriseerd als de eendenvijver, de in zichzelf gekeerde duck pond.

Nu is er het bericht dat 6.000 leden van de rechtse Democratische partij deze maand een anti-islam krant ontvangen. Het gaat om Dispatch International waarin Sam Solomon geciteerd wordt met de uitspraak dat de oproep tot gebed aan de moslims als dreiging moet worden gezien. Ook de als getuige in het Wilders-proces bekende Nederlandse islamcriticus Hans Jansen wordt geciteerd. De Dispatch is gelieerd aan de Free Press Society waarvoor Geert Wilders vorige maand in Malmö nog een toespraak hield. Dispatch International is zelfs een petitie gestart tegen de oproep tot gebed voor moslims in Botkyrka. Al 5.465 mensen tekenden.

Leidt dit tot de conclusie dat de Zweedse Democraten in hetzelfde vaarwater als Geert Wilders, Hans Jansen en andere islamcritici terecht zijn gekomen? Hoofdredacteur Richard Jomshof van de partijkrant SD-Kuriren verklaart dat er vele persoonlijke en ideologische raakvlakken zijn tussen de Zweedse Democratische partij en de Free Press Society. Maar Jomshof ziet de verzending aan de 6.000 leden van de Dispatch International niet in tegenspraak met het zero tolerance beleid dat de Zweedse Democraten recent ingevoerd hebben. Juist om de schandalen in te dammen. En voegt Jomshof toe: ‘Niet alle moslims zijn van hetzelfde ras’. Mooi gesnaterd.

Foto: Stockholm in de winter.

Antwoorden Rosenthal over Assange zijn onjuist en defensief

with 11 comments

Op 30 augustus stuurde ik SP-kamerlid Harry van Bommel de volgende mail: ‘Er zijn aanwijzingen dat de Zweedse regering een compromis in de kwestie Assange blokkeert. Want niet de Zweedse rechter, maar de Zweedse regering heeft het laatste woord. Ofwel, de oplossing kan vanuit de politiek komen. Met een compromis wordt de rechtsgang optimaal gediend. Dat geeft ruimte voor bemiddelaars als Nederland binnen de Europese Unie.’ Van Bommel liet me weten da-ie naar aanleiding van deze mail kamervragen aan minister Uri Rosenthal stelde. Hij betrok daarbij ook eerdere vragen van kamerlid Arjan El Fassed (GroenLinks).

Op 25 oktober antwoordde de minister. Zijn antwoorden waren niet alleen teleurstellend, maar ook onjuist. Zo stelt minister Rosenthal bij vraag 3 dat de Zweedse wet niet voorziet in de mogelijkheid van een vooraf af te geven garantie aan Julian Assange tegen diens uitlevering. Da’s zo aantoonbaar onjuist en in de publiciteit diverse malen gecorrigeerd (Henrik Alexandersson) dat hier sprake is van misleiding door de minister. Zo legt David Allen Green uit dat de Zweedse wet ruimte biedt voor de regering om een besluit te nemen over garanties aan Assange inzake uitlevering aan een derde land. Een standaardprocedure van regeringen.

Het antwoord op vraag 4 dat er geen reden is om te twijfelen aan de rechtsgang in Zweden verdient eveneens nuancering. De zogenaamde pre-trial detentie in Zweden is door The European Convention for the Prevention of Torture meermalen kritisch beoordeeld. Nu is de in Cambodja opgepakte hacker Gottfrid Svartholm onderworpen aan dat regime van eenzame opsluiting. Met veel kritiek van mensenrechtenactivisten. De rechtsstaat Zweden is minder mooi dan minister Rosenthal het voorstelt. En voeg ik toe, velen denken.

Uit de antwoorden van minister Rosentahl blijkt geen ambitie om Nederland als land van het internationaal recht een rol te geven in het naderbij brengen van een oplossing in de zaak Assange. Nederland zou zich prima kunnen profileren als creatieve bemiddelaar tussen de pro- en anti-Assange partijen. Rosenthal handelde defensief en bedeesd en leverde zo de ruimte van Nederland in. Misschien moet Harry van Bommel vervolgvragen stellen aan de nieuwe minister Frans Timmermans. In de hoop dat deze zich autonomer opstelt.

Foto: Minister Rosenthal en minister Clinton van de VS.

Svartholm blijft in Zweedse detentie zonder aanklacht

with 5 comments

Update 31 oktober: Lees het verslag van Patrick McGuire bij reacties. Over de pre-trial detentie en de criminalisering van Gottfrid Svartholm en Julian Assange. Als Zweden geen rechtsstaat is, wat is het dan wel? 

Medeoprichter van The Pirate Bay Gottfrid Svartholm Warg blijft nog minimaal twee weken in detentie zonder aanklacht, aldus TorrentFreak. Vorige maand werd-ie door samenwerking van Zweedse en Cambodjaanse autoriteiten in Cambodja opgepakt, gearresteerd en naar Zweden getransporteerd. Daar kwam-ie 3 weken geleden aan. Volgens aanklager Henry Olin is verlenging van de detentie nodig om Svartholm te verhinderen met anderen contact te hebben. Critici zien in zijn arrestatie politieke druk van de Amerikaanse regering.

Svartholm is in pre-trial detentie, in het Zweeds Häktning. Het Committee for the Prevention of Torture van de Raad van Europa heeft dat herhaaldelijk bekritiseerd. Het conflicteert niet alleen met het idee dat iemand onschuldig is tot het tegendeel bewezen is, maar kan iemand voor lange tijd isoleren. Dus zonder contact met de buitenwereld. Da’s inhumaan. In 2010 kregen 1200 personen compensatie omdat achteraf bleek dat ze ten onrechte waren vastgehouden. Deze rechteloze praktijk wordt door supporters van Julian Assange gezien als reden dat de Amerikanen Zweden als doorvoerland voor Assange kozen. Assange verstoorde die opzet door naar de Ecuadoriaanse ambassade in Londen te vluchten en daar asiel aan te vragen wat-ie kreeg van Ecuador.

Er is nog een opvallende overeenkomst tussen de zaken van Svartholm en Assange. Dissident en voormalig Brits ambassadeur Craig Murray sprak eind augustus 2012 voor de Ecuadoriaanse ambassade in Londen over de criminalisering van klokkenluiders en politieke dissidenten. Volgens Murray worden ze nooit bestreden voor de zaak die ze aan de orde stellen, maar beschuldigd van criminele zaken die daar niks mee te maken hebben. Svartholm zou het Zweedse IT-bedrijf Logica dat werkt voor de Zweedse belastingen gehackt hebben. De noodzaak voor zijn detentie zou zijn dat-ie anders het bewijs in zijn zaak zou kunnen beïnvloeden. Net als Assange is Svartholm niet formeel aangeklaagd. Gottfrid Svartholm heeft eveneens voor WikiLeaks gewerkt.

Foto: De ministers van Buitenlandse Zaken van Zweden en de VS, 2011: Carl Bildt en Hillary Clinton

Gottfrid Svartholm Warg onvindbaar in Cambodja

with 3 comments

Update 11 september: Svartholm Warg is aangekomen in Zweden. De Zweedse aanklager verdenkt Warg ervan zowel sites van de Belastingdienst als het IT-bedrijf Logica gehackt te hebben. Als reden voor de arrestatie in Cambodja werd zijn betrokkenheid bij the Pirate Bay genoemd. Onduidelijk is op welke gronden Svartholm Warg uitgewezen of uitgeleverd is aan Zweden. Onduidelijk is ook waar-ie de laatste dagen in Cambodja gedetineerd was. Naar verwachting ligt een fel juridisch gevecht in het verschiet. Zowel over de aanklacht als de omstandigheden van de uitwijzing of uitlevering. 

In Cambodja is Gottfrid Svartholm Warg, bekend als Anakata verwenen. Een Zweedse medeoprichter van the Pirate Bay. Hij werd op 30 augustus op verzoek van Zweden door de politie gearresteerd. Juist op het moment dat Zweden aan Cambodja een hulppakket van 60 miljoen dollar geeft. Gottfrid zou een internationaal arrestatiebevel, een red notice van Interpol hebben, maar zoeken levert niks op. Gottfrid is veroordeeld omdat-ie zijn zaak in Zweden in 2011 niet bijwoonde, en zou z’n uitwijzing in Cambodja willen aanvechten.

Een andere Zweed in Cambodja Niklas Femerstand doet verslag. Niklas bezoekt Gottfrid eind augustus in het Cambodjaanse ministerie van Anti-terrorisme, een onderdeel van Binnenlandse Zaken waar Gottfrid wordt vastgehouden. Cambodja geeft als reden voor de arrestatie dat zijn visum verlopen is. Als een andere vriend de volgende dag terugkeert wordt hem verteld dat Gottfrid overgebracht is naar de Zweedse ambassade. Maar de Zweedse ambassadeur in Phnom Penh Anne Höglund ontkent elke betrokkenheid.

Als Gottfrid gedeporteerd wordt wegens een verlopen visum dan mag-ie kiezen naar welk land hij uitgewezen wordt. Hij mag dat in Cambodja aanvechten. Zweden vertelt dat Gottfrid uitgeleverd wordt aan Zweden wegens de red notice van Interpol. Mededelingen van Zweedse en Cambodjaanse woordvoerders conflicteren.

Niklas Femerstand spreekt kort met ambassadeur Anne Höglund en probeert haar ervan de overtuigen dat het om mensenrechten gaat en dat Gottfrid enkel veroordeeld is voor z’n aandeel in the Pirate Bay. Höglund probeert het klein te houden. Niklas keert terug met de befaamde mensenrechtenadvocaat Sok Sam Oeun. De Zweedse ambassade blijft ontkennen dat het Gottfrid vasthoudt. Onduidelijk blijft waar-ie dan wel is.

De analogie met Julian Assange is groot. Uit politieke motieven worden vermeende daders gecriminaliseerd. Assange door de beschuldiging van verkrachting van twee Zweedse vrouwen die deel uitmaken van een netwerk van de Sociaal-democratische partij. Ook interpol wordt gepolitiseerd door een red notice af te geven voor iemand zonder aanklacht (Assange) of een bescheiden vergrijp (Svartholm Warg). Het recht van de sterkste verplettert met voorbijgaan aan een eerlijke rechtgang individuen die belangen in de weg staan.

Foto: Gottfrid Svartholm Warg en logo The Pirate Bay

Waarom ik lid ben geworden van de Piratenpartij

with 27 comments

Hoe kan het dat ik me vandaag aangemeld heb als lid van de Piratenpartij? Ik begrijp mezelf niet helemaal. Ik ben bewust nooit lid geworden van een politieke partij. Uitnodigingen van diverse partijen om mee te praten, te schrijven of te vergaderen heb ik altijd naast me neergelegd. En sinds ik blogger ben die de politiek kritisch volgt is de noodzaak eerder groter dan kleiner geworden om me autonoom op te stellen. Wat bezielt me?

Gisteren had ik via de mailinglijst van de Piratenpartij een lichte aanvaring met lijsttrekker Dirk Poot die me verweet in een hoekje af te wachten op missers. Om er vervolgens een blog over te schrijven. Dit naar aanleiding van een stuk over Peter Sunde waarin ik opmerkte: In Nederland bestaat bij media en politiek geen aandacht voor deze zaak. Ook niet bij de Nederlandse Piraten. Dat ging bij Dirk blijkbaar van ‘au’.

Natuurlijk herken ik me niet in het beeld dat Dirk schetst. Dat heb ik hem geantwoord. Zonder hard feelings. Ik begrijp best dat de piraten nu druk bezig zijn met praktische zaken zoals het verzamelen van handtekeningen of het werven van fondsen. Een gouden regel is dat de campagne in de laatste drie weken wordt beslist. Als de voorbereidingen goed zijn uitgevoerd. In mijn ongeduld begreep ik niet waarom de Piratenpartij nu al geen aandacht besteedt aan de actualiteit die nauw verbonden is met de kernpunten.

Bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken gaat de directie ‘Bestuur, Democratie en Financiën‘ over de financiering aan politieke partijen. Precies het beleidsterrein dat de Piratenpartij op de korrel neemt: het openbaar bestuur. De zinsnede ‘de directie is partner van de burger‘ verraadt dat volgens het directoraat niet de burger, maar de positie van de overheid hoofdzaak is. In werkelijkheid kan de overheid logischerwijs nooit een partner van de burger zijn. Want de overheid is de burger. Tegen die apartheid komt de Piratenpartij op.

Een medewerker van het directoraat liet me desgevraagd weten dat Nederland geen startsubsidie kent voor toetredende partijen. In Duitsland maakte juist dat de doorbraak van de Piratenpartei mogelijk door het inhuren van ondersteuning. Hij gaf tevens aan dat hierover in het recente verleden geen voorstellen zijn ontwikkeld. Zodat ook de Piratenpartij voor steun aangewezen is op de voorwaarden van de Wet Subsidiering Politieke Partijen. Dat betekent ten minste 1000 leden en een zetel in de Eerste of Tweede Kamer.

Tja, wat rest me dan anders dan de daad bij het woord voegen door lid te worden? Ik wil niemand oproepen hetzelfde te doen. Mede omdat ik zelf zo dubbelzinnig denk over de rol van politieke partijen en hun eigenbelang als ze eenmaal meedraaien. Word ik straks teleurgesteld? Ik hoop dat de Piraten het politieke systeem openbreken en de burger weer terugbrengen aan de macht. En wie wil, vooruit, ga naar lid worden.

Foto: Partijfinanciering

Zweden: zaak Peter Sunde waarschuwing voor Julian Assange

with 6 comments

Oprichter van de Zweedse Piratenpartij Rick Falkvinge vertaalt een pleidooi van Peter Sunde in het Engels: Aftermath of the Pirate Bay Trial: Peter Sunde’s Plea – In His Own Words. Het pleidooi toont aan dat het slecht gesteld is met de stand van de Zweedse democratie. Zweden heeft in het buitenland een goede naam, maar is in werkelijkheid een gemankeerde staat waar de instituties in bezit zijn van een establishment dat door corruptie en eigenbelang de burgers de rechten ontneemt. De sociaal-democratisch of conservatieve elite zit in de zak van de VS. Dit krijgt vorm door ontwikkelingen over wapenhandel, auteursrechten of Julian Assange.

Peter Sunde werd in 2009 veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf en een boete ter hoogte van 10 miljoen euro. Hij was in 2006 de woordvoerder van The Pirate Bay en in een rechtszaak werd hem van alles in de schoenen geschoven. Een hoger beroep verloor-ie en het Hooggerechtshof weigerde zijn zaak in behandeling te nemen. Nu neemt Sunde zijn toevlucht tot een pleidooi waarin-ie alle onregelmatigheden opsomt die tot zijn veroordeling leidden. Een procedure om in uitzonderlijke omstandigheden een gerechtelijke veroordeling ongedaan te laten maken als de checks and balances binnen de overheid niet werken. Sunde heeft weinig hoop dat zijn verhaal deze keer gehoord wordt, maar hij wil zijn lezing officieel aan deze zaak toevoegen.

Sunde wijst op de druk van de VS op Zweden om de The Pirate Bay aan te pakken. Overigens een onmogelijke taak omdat de website een week na de Zweedse actie in mei 2006 al weer online was, deze keer vanuit Nederland. De toenmalige Zweedse Minister van Justitie Thomas Bodström zou op het Witte Huis ontboden zijn onder het dreigement van handelssancties als de Zweden niet optraden tegen The Pirate Bay. Thomas Bodström gaf toe aan de druk en in een slecht geoganiseerde actie werden Sunde en anderen opgepakt.

Thomas Bodström is de advocaat die de verkrachtingszaak van Anna Ardin en Sofia Wilén tegen Julian Assange heeft aangezwengeld. De Amerikaanse connectie is duidelijk. De vlucht van Assange naar de Ecuadoriaanse ambassade in Londen wordt begrijpelijk door de zaak Peter Sunde. Deze kreeg geen eerlijk proces, en Assange bij wie de Amerikaanse belangen nog groter zijn kan dat evenmin verwachten. Veelzeggend is het optreden van hoofdonderzoeker Jim Keyzer die Sunde aanraadde geen goede advocaat te nemen en al voor een Amerikaanse auteursrechtenorganisatie werkte toen-ie zich nog voordeed als politie-onderzoeker.

In Zweden bestaat geen scheiding der machten of correctie op de uitoefening van de macht. In hoger beroep worden onregelmatigheden niet gecorrigeerd. Zweden is een corrupt land en het rechtssysteem is blind.

In Nederland bestaat bij media en politiek geen aandacht voor deze zaak. Ook niet bij de Nederlandse Piraten. In de reacties op de Engelse vertaling door Rick Falkvinge ontbreekt tot nu toe een Nederlandse verwijzing.

Foto: Piratenpartij leider Rick Falkvinge (links) probeert Peter Sunde van The Pirate Bay voor de Piraten te winnen. De veganist Sunde zegt dat hij neigt naar de Groene Partij. In de lobby van de rechtbank in Stockholm op de laatste dag na het proces, 3 maart 2009.

%d bloggers liken dit: