George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Penis

Pseudo-journalistiek van Tamara Wernli over de pseudo-provocatie van Aktionskunst

leave a comment »

Aktionskunst of performance kunst. De Zwitserse Tamara Wernli besteedt aandacht aan de Deense kunstenaar Uwe Max JensenMilo Moiré en het Zentrum für Politische Schönheit. Ze maakt deze stroming in de hedendaagse kunst in haar commentaar onschadelijk en belachelijk en noemt het een pseudo-provocatie. Aktionskunst van nu zou oppervlakkig zijn en geen gewicht meer in de schaal zeggen. Maar als het allemaal onschadelijk is en niets voorstelt, waarom is dan de penis van Jensen geblurd? Hoe de spijker door zijn voorhuid wordt geslagen is niet te zien. Aktionskunst is op sociale media kunst met een zwarte balk of een geblurd beeld. Niet het tonen van geweld of het onrecht, maar het menselijk lichaam is het taboe.

Wernli meent dat er een principieel verschil bestaat tussen de performance kunstenaars uit de jaren ’70 of ’80 (vdve), zoals Josef Beuys en Marina Abramovic en die van nu, zoals Jensen en Moiré. Maar het valt te bezien of Beuys en Abramovic in hun eigen tijd niet precies hetzelfde verwijt kregen als Jensen en Moiré nu. Het is ook al te makkelijk om iconen van toen te vergelijken met minder belangrijke kunstenaars van nu.  Ja, wellicht zijn Jensen en Moiré pseudo-provo’s, maar rechtvaardigt dat een standpunt dat de Aktionskunst van nu afbrandt?

Dat het betoog van Wernli rammelt en selectief is, en niet meer dan een gezellig life style praatje is valt te zien aan het ontbreken in haar verhaal van de nog immer actieve 79-jarige Oostenrijkse aktionist Hermann Nitsch. Hij verbindt de jaren ’70 en het nu. Hij paste blijkbaar niet in het verhaal. Ook de onlangs naar Frankrijk uitgeweken Russische performance kunstenaar Petr Pavlensky die zich eerder aan zijn penis vastspijkerde aan het Rode Plein en juist het verwijt krijgt dat hij te radicaal is en tegen letterlijk alles en iedereen protesteert is het tegendeel van pseudo-provocatie. De grootste provocatie is het flutterige blog van Tamara Wernli. Zij pretendeert met haar pseudo-journalistiek iets zinvols toe te kunnen voegen aan dit onderwerp. Niet dus.

Paus doet voorlopig niks aan de meer dan 8000 pedofiele priesters

leave a comment »

In haar conventionele wijsheid en angst voor de beeldvorming raakte het Vaticaan afgelopen weekend in paniek over een interview van Paus Franciscus met La Repubblica’s Eugenio Scalfari en ontkende feiten die hij noemde. Zoals het gegeven dat er pedofielen onder bisschoppen en kardinalen zijn. Natuurlijk zijn die er. Bewijzen genoeg. Waarom zouden ze er zijn onder de lagere kerkdienaars, maar niet onder de hogere? Denk aan de latere bisschop Jo Gijsen die in 1958 of 1959 eerst een jongetje chocolademelk gaf, hem op z’n schoot trok en toen met z’n hand in de onderbroek van dat jongetje zat om met z’n penis te spelen. Van dat werk dus. Alles keihard vastgelegd door een Klachtencommissie voor seksueel misbruik in de R.-K. Kerk.

De openbaarheid over pedofilie die Franciscus nastreeft is het Vaticaan te veel. De paus noemt een aantal van 2% van de geestelijken dat pedofiel is. Een getal dat critici een te lage inschatting vinden, maar dan nog gaat het om meer dan 8.000 katholieke geestelijken. Wat doet Franciscus concreet naast zijn moedige woorden? Worden de meer dan 8.000 katholieke geestelijken aangepakt en stelselmatig uit hun ambt gezet? Nee, de paus heeft tot nu toe geen enkele concrete maatregel genomen. Het lijkt erop dat de paus behoedzaam moet opereren en nog niet tegen de macht van de curie op kan boksen op dit dossier van pedofilie. De Vaticaanse curie kan de openheid van Franciscus niet aan. Maar zoals Cenk Uygur terecht opmerkt, de paus die al meer heeft gedaan dan andere pausen verdient enig respijt. Rome is niet op een dag gebouwd. Maar de tijd dringt.

Chocolademelk en misbruik met Gijsen: katholieke hel op aarde

with 4 comments

4555-1 Gezin aan de picknick; [chocomel drinken]; 1956

Op een keer nodigde aangeklaagde klager uit om chocolademelk te drinken. Nadat aangeklaagde terug was met de chocolademelk trok hij klager op schoot, waarna hij startte met het betasten van klager. Aanklager zat uiteindelijk met zijn hand in klagers onderbroek om met zijn penis te spelen. Na deze handelingen werd klager, bij het afscheid, te verstaan gegeven dat hij zijn mond moest houden, omdat hij anders niet in de hemel maar in de hel terecht zou komen.’

Aldus een rapport van 11 februari 2014 van de Klachtencommissie voor seksueel misbruik in de R.-K. Kerk van de Stichting Beheer & Toezicht inzake Seksueel Misbruik in de R.-K. Kerk in Nederland. Het onderzoekt het misbruik in de periode 1958-1959 door toenmalig kapelaan Jo Gijsen. De latere bisschop van Roermond. De klager was 9 of 10 jaar oud. Intussen zijn klager en aangeklaagde overleden. De Klachtencommissie acht de hierboven beschreven klacht gegrond, maar niet de zwaardere klacht van anale penetratie door Jo Gijsen.

Wat leert dit voorbeeld? 1) Het is onverstandig om adviezen van religieuze leiders op te volgen; 2) Het is onverstandig om in een hemel of hel te geloven omdat een religieuze leider dat zegt; 3) Het drinken van chocolademelk met religieuze leiders is onverstandig; 4) Werknemers in de religie hebben een verstoord beeld van seksualiteit en weten zich seksueel niet te gedragen en 5) Sommige religies dienen ten zeerste afgeraden te worden omdat ze levenslange schade aan kunnen brengen. Religie is de dekmantel voor verzwakte geesten.

RA01_30051001468229_U

Foto 1: ‘Aurore’s chocolademelk en cacaodrank geeft u het volle genot van chocolade en de voedingswaarde van melk’, 1950-1975. 

Foto 2: ‘Picknick, vader schenkt chocolademelk in voor zijn kinderen terwijl de hele familie in het gras aan het water zit, 1956.’ Fotograaf: Walter Blum. Collectie Spaarnestad Photo.

Eric Gill krijgt in Genève een scherm voor z’n naakt

leave a comment »

2012_07_05_palais_des_nations_special_tour_019

Voor en na. Niet een bezoek aan de haartransplantatiespecialist, maar het bezoek van de Iraanse delegatie aan het Palais des Nations in Genève. Praten over het Iraanse kernprogramma en de ontwapening ervan. De Britse beeldhouwer en ontwerper Eric Gill (1882-1940) kende na zijn dood een turbulent leven. Beschuldigingen van pedofilie, incest en alles wat de wet verbiedt werd hem aangewreven. Nu gaat er een scherm voor zijn werk. Een naakt met penis. Want dat kan de Iraanse delegatie niet aangedaan worden. De anderen tot nu toe wel.

topelement

Foto 1: Eric Gill, Creation of Man, Palais des Nations, Geneva. Onbedekt. Credits: Kris à Genève.

Foto 2: Eric Gill, werk Bedekt.

Written by George Knight

15 oktober 2013 at 14:37

Egyptische geestelijke ziet de penis in Jezus

with 2 comments

Religie is aardig om te zien omdat het gestoorden, idioten en perverselingen aantrekt. In religie kunnen ze theater maken. Ze vinden er een dekmantel voor hun fascinaties en een inschikkelijk publiek. Religie is de ultieme uitvinding om mensen in het gelid te houden. In dit domein zijn door het beroep op hogere machten de argumenten er slaafser dan elders. Waar deze Egyptische prediker anders weggehoond zou worden wint-ie aan speelruimte door aan te haken bij een religieuze traditie. De waanzin klinkt in zijn woorden door. Abu Islam hongert in tegennatuurlijkheid en is de redelijkheid voorbij. Geestig om van een afstand te zien.

Een blogger is altijd aan zet: evaluatie 2012

with 5 comments

800px-Peter_Newell_-_Through_the_looking_glass_and_what_Alice_found_there_1902_-_page_12

In 2012 konden hier regelmatig berichten gelezen worden over Julian Assange, Joris Demmink en de huisvesting van het Armando Museum in Oud-Amelisweerd. Dit blog zit nooit verloren om onderwerpen. De opzet is door selectie tot een meerwaarde te komen waarbij het geheel de delen versterkt. Andere steeds terugkerende onderwerpen zijn religieuze instellingen en secularisme, cultuurpolitiek, de tegenbeweging, mensenrechten, digitale burgerrechten en de werking van de media. Zo op het oog onderwerpen die niks met elkaar te maken hebben. Maar er is een verband dat kan worden samengevat als de arrogantie van de macht.

Opkomst en stabilisatie van de tegenbeweging die bestaat uit Anonymous, Occupy, WikiLeaks, FEMEN en allerlei mensenrechten-, burgerrechten-, en vrouwenbewegingen is de hoop voor de toekomst. In gevestigde media vinden ze doorgaans meer kritiek dan steun. Een dagblad als de NRC dat zichzelf kritisch acht en suggereert dat het de macht controleert wordt ondanks goede voornemens een log verlengde van de macht. Media zitten gevangen in hun opdracht van ‘reguliere berichtgeving‘ zoals NRC-Ombudsman Sjoerd de Jong me in een antwoord uitlegde. Het levert een brei van genivelleerd nieuws op dat de status quo bevestigt.

Dit blog begint en eindigt niet hier. Vooraf worden contacten gelegd en achteraf worden beleidsmakers of controleurs van de macht soms verwezen naar hier. Dat leidde in de zaak-Amelisweerd tot vragen in de Staten van Utrecht naar aanleiding van de bevindingen hier. Of vragen van SP-kamerlid Harry van Bommel in de Tweede Kamer over Assange. In de zaak-Demmink kan het stellen van vragen zelfs opgevat worden als het buiten de orde treden. Het duurde lang voordat CDA-Kamerlid Pieter Omtzigt het oppakte.

Populaire stukken kom meestal terloops tot stand. Ze haken het meest aan bij de aandacht in de media of lopen er soms op vooruit. Maakt het uit of Robin van Persie moslim is?, Alia al Mahdi en FEMEN uit de kleren voor vrijheid Egypte, Fleur Bloemen, het pesten en de sociale media, Der Untergang en Oranje, Penis past niet in straatbeeld Wenen en Islam laat Charlie Hebdo koud, maar koudwatervrees bij politici werden het best bezocht. Opvallend is de rol die dit blog speelt in het doorgeven van informatie die elders door censuur lastig beschikbaar is. Sinds 25 februari 2012 geven de statistieken de landen van herkomst weer. Egypte, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten staan in de top tien. Aandacht voor ‘Innocence of Muslims‘ en het Franse Charlie Hebdo leverde het stuk Sociale media verbinden de wereld: een week ‘George Knight’ op.

Hoe verder? De zaken Assange en Demmink wachten nog op een doorbraak. Die niet toevallig samenhangt met de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans die met een open blik naar de wereld kijkt. Het zou voor Nederland goed uitkomen als het een bemiddelende rol in de zaak-Assange op zich zou durven nemen. Ook als teken van hervonden zelfstandigheid dat aansluit bij Nederland als gidsland van voor het tijdperk-Fortuyn. Assange over wie de Nobelprijswinnaar Mairead Maguire zegt dat de VS, het Verenigd Koninkrijk en Zweden medeplichtig zijn aan zijn mentale marteling. De actualiteit vormt de focus van dit blog.

Foto: Peter Newell, Through the looking glass and what Alice found there, 1902.

Penis past niet in straatbeeld Wenen

with 8 comments

In het Weense Leopoldmuseum is vanaf 19 oktober de tentoonstelling ‘nackte männer‘ te zien. Een overzicht dat diversiteit en verandering in de weergave van naakte mannen van 1800 tot heden toont. Doorgaans laat de kunst vrouwen in hun naaktheid zien. Voor de verandering zijn de mannen aan de beurt. Dat valt niet mee.

Buiten het museum protesteerden de Weners tegen de naaktheid. Frontale mannelijkheid op de 250 affiches voor de tentoonstelling moest verhuld worden met een balk. Een woordvoerder van het museum liet weten dat meer vrouwen dan mannen klaagden en dat dit protest niet verwacht was. ‘Want er was toch geen erectie te zien’. Reacties varieerden van hersenloos en zielig tot pornografisch. Het museum was niet op provocatie uit. Op Facebook zegt het museum dat er binnenskamers over gesproken wordt of de samenleving de afbeelding van een penis wel aankan. Zelfs op Facebook zijn nu de ‘gevoelige plekken’ onherkenbaar gemaakt.

Het werk laat drie naakte Franse voetballers zien: Serge, Moussa, Robert. Ze verbeelden de etnische diversiteit van Les Bleus, het Franse elftal. Tevens het thema van de tentoonstelling. Het is ‘Vive La France‘ van het duo Pierre et Gilles, dat volgens Salon.com ‘mythe, camp en homo-erotiek‘ in hun werk stopt. Dus ‘over the top‘. Blijkbaar niets voor Weners, inclusief Wienerinnen. Maar de publiciteit voor naakte mannen is verzekerd.

Foto 1: Pierre et Gilles, Vive La France, Serge, Moussa, Robert, 2006

Foto 2: Afgeplakt affiche voor de tentoonstelling ‘nackte männerin het Weense Leopoldmuseum