George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘PBS

Rol van media bij opkomst van rechts-radicale politici als Trump, McCarthy of Baudet wordt onvoldoende beseft door journalisten

with one comment

Vanavond wordt op PBS een nieuwe, twee uur lange documentaire over de legendarische senator Joseph McCarthy uitgezonden in het programma American Experience. Ook van belang voor onze tijd vanwege de parallellen met president Donald Trump. Beiden maakten ze misbruik van de structurele zwakheden in de Amerikaanse nieuwsmedia om de democratie aan te vallen. Dit is de kern, namelijk dat McCarthy, net als Trump, begreep dat verslaggevers zijn leugens niet zouden uitdagen uit angst vooringenomen te zijn. De zogenaamde linkse media die zoals uit onderzoek blijkt helemaal niet links zijn, maar evenwichtig neutraal.

Daar komt nog iets anders bij. Zeker voor Nederland waar politieke televisiejournalisten weinig diepgaande academische inhoud lijken te hebben. Een rechts-radicale politicus als Thierry Baudet wordt door media doorgaans niet aangesproken op zijn ideeën, maar op zijn emoties. Dat kunnen journalisten met weinig inhoud en durf makkelijk aan. Maar journalisten verzaken ernstig hun taak als ze een politicus niet op ideeën, maar op trivialiteiten aanspreken. Dat heeft er dus vermoedelijk mee te maken dat de meeste journalisten geen specialistische academische vorming hebben genoten, maar op zijn best handige generalisten zijn. Dat is echter onvoldoende om door het harnas van doorgewinterde politici te breken. Zo hijsen media rechts-radicale politici op het schild en lijken ze dat, gevangen in hun eigen mediabubbel, niet eens door te hebben.

Dat gebeurde ook met Trump die door onder meer CNN en MSNBC vanwege de kijkcijfers op het schild werd gehesen. Wat nu is omgeslagen in kritiek op Trump omdat deze media beseffen wat voor monster ze hebben helpen creëren. De conclusie is dat geen berichtgeving beter is dan ondermaatse berichtgeving die deze controversiële politici op oneigenlijke gronden legitimeert. Geen berichtgeving is beter dan halfslachtige, a-journalistieke berichtgeving die averechts uitpakt. De geschiedenis leert dat nadat de Senaat in 1954 had beslist om senator McCarthy te censureren de media snel interesse in hem verloren en zijn politieke carrière over was. Het kon niemand meer iets schelen wie hij was. Eindigt het ook zo met Trump en Baudet als de media ophouden aandacht aan hen te besteden? Laat media beter beseffen wat hun verantwoordelijkheid is.

Het artikelA Historian Reflects on the Return of Fascism’ plaatst bovenstaande overweging in een kader. Het begin van begrip bij de bevolking en zelfreflectie bij de media is om politici als Trump en Baudet historisch te determineren en in de traditie te plaatsen waar ze het beste in passen: het fascisme. Lawrence Wittner merkt op: ‘Desalniettemin is het afgelopen decennium enorme vooruitgegaan geboekt door bewegingen en partijen die het oude fascistische speelboek hebben gevolgd, met rechtse demagogen die de belangrijkste elementen van virulent nationalisme, raciale en religieuze onverdraagzaamheid en militarisme uitbazuinen. Radicaal Rechts grijpt vooral de massamigratie aan en wordt gefinancierd door hebzuchtige economische elites. Het heeft verrassende vooruitgang geboekt ― de Europese Unie ondermijnd, gestreden om macht in Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Nederland en Griekenland en de controle gegrepen  over landen als Rusland, India, Italië, Hongarije, Polen, Turkije, Brazilië, de Filippijnen, Israël, Egypte en natuurlijk de Verenigde Staten.’

Als journalisten als Margriet van der Linden meer dan 10 jaar na de opkomst van radicaal rechts nog steeds niet beseffen dat ze de agenda van radicaal-rechtse politici als Baudet dienen als ze die een platform bieden met softball interviews, dan kunnen ze beter een ander vak zoeken. Dan beseffen ze hun verantwoordelijkheid en taak als journalist niet. Dat is beter voor de politiek, de samenleving en de kwaliteit van de journalistiek.

Hooggespannen verwachtingen bij openbare impeachment hoorzittingen in het Huis

with 4 comments

Vanmiddag om 16.00 uur Nederlandse tijd beginnen de openbare impeachment hearings in het Huis van Afgevaardigden. Pas voor de vierde keer. Ze worden uitgezonden door diverse omroepen, zoals PBS.

Overigens gaan de besloten verhoren gewoon door. Ze hebben tot doel om de feiten op een rijtje te zetten. De openbare hoorzittingen kunnen opgevat worden als de presentatie van de aanklacht. De Senaat is onder leiding van opperrechter Roberts de jury die beslist. De Democraten die de meerderheid in het Huis hebben proberen de fout te vermijden die ze tijdens de getuigenis van speciale aanklager Robert Mueller maakten. Mueller was geen overtuigende getuige. Nu openen ze met sterke getuigen die zich duidelijk uitspreken.

Het valt te bezien of de uitzendingen veel verschil maken. Nu is volgens peilingen ongeveer de helft van de bevolking voor onderzoek en afzetting van president Trump. Een kritische grens wordt gelegd bij 60% steun voor afzetting. Dat zou het punt zijn dat de niet-geradicaliseerde Republikeinse congresleden eieren voor hun geld kiezen en afstand van Trump nemen omdat hun herverkiezing in gevaar komt. Maar het is de vraag of de uitzendingen het bereiken van die 60% zullen bewerkstelligen. De vergelijking met de hoorzittingen in 1973 bij het Watergate-schandaal die de Republikeinse president Richard Nixon tot aftreden dwongen zou wel eens ongepast kunnen zijn. De omstandigheden zijn veranderd wat betreft het medialandschap, de radicalisering van partijen en standpunten, en de politieke cultuur waarin de leugen telt. Hoe dan ook, historische televisie.

Over censuur, toe-eigening en witte suprematie. Demonstranten eisen verwijdering werk Dana Schutz van Whitney Biennial

with one comment

Update 29 september 2018: Vanaf vandaag is het portret ‘Representation of Arlo’ van Hamishi Farah op de expositie Ruis! Frans Hals, Anders in het Frans Hals Museum in Haarlem te zien. In een artikel geeft Anna van Leeuwen in De Volkskrant een reconstructie van de ontstaansgeschiedenis van dit schilderij. Farah zegt het zat te zijn ‘dat zwart leed een onderwerp is voor beeldende kunst’ en daarom ‘Arlo’ gemaakt te hebben, een portret van de zoon van de witte kunstenaar Dana Schutz. Dit is een debat over toe-eigening en de grenzen aan representatie in de openbare ruimte. Hoe marketing (van kunstenaar, museum én curator Melanie Bühler) zich verhouden tot verontwaardiging en politieke stellingname is de vraag die de (re)presentatie van ‘Arlo’ in museum en publiciteit oproept. Een veelgelaagd en nauwelijks nog te ontwarren verhaal waarin iedereen het eigen gelijk vindt en dat dient als container voor emoties, zakelijke belangen en het vestigen van macht. 

Politieke correctheid op de Whitney Biennial in New York. Volgens een bericht van Hyperallergic eisen demonstranten de verwijdering van het schilderij Open Casket (2016) van Dana Schutz. Sommigen eisen zelfs de vernietiging ervan. Waarom? Volgens Parker Bright en Pastiche Lumumba is het een witte kunstenaar niet ‘toegestaan’ om het beeld van een als gevolg van een raciaal geïnspireerde misdaad vermoorde zwarte man te gebruiken en te exploiteren: ‘a white artist should not be permitted to use and profit from the image of a black man killed in a racially motivated crime.’ Het gaat om Emmett Till die in 1956 werd vermoord.

Schutz zegt het protest te billijken en het gesprek aan te willen gaan, maar censuur of vernietiging van een werk af te wijzen De kern van de kritiek gaat over witte suprematie met als uiterste consequentie dat blanken niet mogen raken aan onderwerpen die andere etnische groepen zich toegeëigend hebben. Waarom dat moet uitlopen in een oproep tot censuur of vernietiging van een kunstwerk valt moeilijk te begrijpen. Het geeft de machteloosheid en grijpen naar grove middelen van de demonstranten aan. Waarom slaan ze het debat over? De rede voorbij. Het is de vraag of de nagedachtenis van de in 1961 vermoorde Kongolese premier Patrice Lumumba gediend is met de actie van Pastiche Lumumba. Ten koste van wat bespot en handelt Pastiche?

(NB: De kwestie Dana Schutz komt niet in de PBS-video voor).

Foto: ‘Dana Schutz’s “Open Casket” (2016) (photo by Benjamin Sutton for Hyperallergic)

Malware zou inmenging van het Kremlin in Oekraïne en de Amerikaanse verkiezingen aantonen

with one comment

Twee vliegen in één klap. Het ene bewijs versterkt het andere bewijs volgens het Amerikaanse sofwarebeveiligingsbedrijf CrowdStrike. De combinatie van een hack in 2014 van een Oekraïense app voor het afschieten van houwitsers leidt naar de recente hack in emails van de Democratische partij. Vanwege het gebruik van identieke malware die in beide gevallen door CrowdStrike is gedetecteerd. De Oekraïense connectie leidt via de hackers naar de Russische militaire inlichtingendienst GRU, en naar het Kremlin.

Omdat de vingerafdruk van de specifieke malware ook bij de hack in de Democratische partij is gevonden is hiermee inmenging van het Kremlin in de Amerikaanse verkiezingen aangetoond. Evenals directe inmenging van de Russische Federatie in Oost-Oekraïne in de Oekraïens-Russische oorlog die sinds 2014 woedt.

Het bewijs doorkruist de misleiding van de Russische Federatie in beide kwesties en de bewering dat het er niets mee te maken zou hebben. Het doorkruist ook de opstelling van president-elect Donald Trump tot nu toe dat de Russen zich niet in de Amerikaanse presidentsverkiezingen gemengd zouden hebben.

Written by George Knight

23 december 2016 at 12:55

PBS NewsHour over seksuele voorlichting op Nederlandse scholen

leave a comment »

In sommige landen wordt Nederland nog als gidsland gezien. Terwijl kijkend in de spiegel Nederland wat anders meent te zien. Verstrikt in chagrijn, geklaag en ontevredenheid. Maar is Nederland misschien toch nog steeds gidsland? PBS NewsHour laat zien hoe twee betrokken leraressen op een kleuterschool en op de St. Jan de Doperschool in Utrecht les in liefde geven. Seksuele voorlichting dus. Over lentekriebels bij jonge kinderen.

Kijken in 2015 westerse media achter de façade van het Kremlin?

with 11 comments

Anne Applebaum bespreekt voor de NY Times het boek ‘Putin’s Kleptocracy: Who Owns Russia?’ van Karen Dawisha. Er resteert een gitzwart beeld van Rusland dat door een KGB-elite onder leiding van Vladimir Putin is gekaapt. Ten koste van de Russen en Rusland. Dawisha reconstrueert een plan dat vanaf het eind van de jaren ’80 vorm kreeg om de rijkdom van Rusland in de eigen zakken te laten verdwijnen: ‘I conclude that from the beginning Putin and his circle sought to create an authoritarian regime ruled by a close-knit cabal…who used democracy for decoration rather than direction.’ Rusland wordt geregeerd door een gangsterbende inclusief verbindingen naar de bovenwereld om het een aanvaardbaar gezicht te geven. Maar in de kern is het verrot.

In de westerse publieke opinie is de laatste maanden een bewustwording zichtbaar over de ware aard van het Rusland van Putin die verdergaat dan de altijd al wantrouwende neo-conservatieve media. Aangejaagd door de inlijving van de Krim, de inzet van het Russische leger in Oost-Oekraïne en het eenzijdig opzeggen door Rusland van afspraken en verdragen zoals de Helsinki-akkoorden van 1975, het Boedapester Memorandum  (1994) en het recente Minsk-protocol. Putins regime krijgt niet langer het voordeel van de twijfel. Gedurende 2014 hielden gevestigde media Putin nog uit de wind door hun pijlen niet op hem te richten, maar nu wint het inzicht geleidelijk terrein dat het Putin-regime onberekenbaar is en een groot gevaar voor de Europese vrede.

Tekenend is de productie van het Canadese onderzoeksprogramma The Fifth Estate met Frontline van het non-commerciële Amerikaanse televisienetwerk PBS ‘Putin’s long shadow’ dat op 9 januari 2015 wordt uitgezonden. Journalistiek van het type BBC, The Guardian, Der Spiegel of The New York Times dat niet op voorhand Russophoob is. Of anti-Putin. Het heeft voorbereiding gekost om de desinformatie vanuit het Kremlin te doorzien en te beantwoorden, maar 2015 lijkt het jaar te worden dat westerse media achter de façade van het Kremlin kijken. Applebaum citeert Peter Pomerantsev en Michael Weiss in The Interpreter: ‘since at least 2008 Kremlin military and intelligence thinkers have been talking about information not in the familiar terms of “persuasion,” “public diplomacy” or even “propaganda,” but in weaponized terms, as a tool to confuse, blackmail, demoralize, subvert and paralyze.’ Westerse media komen nu eindelijk met een antwoord.

Ai Weiwei: In China wint internetvrijheid van overheidscensuur

with one comment

Ai Weiwei denkt met ons mee en hoopt dat internet tot meer vrijheid kan leiden. Zeker in een autoritair land als China. Hij meent dat de vrijheid van expressie niet gecontroleerd kan worden. Onduidelijk is of-ie dat technologisch, politiek of maatschappelijk bedoelt. Zo citeert W.J. Poolen in zijn masterscriptie ‘Intentional Disintegration of Cybercriminal Networks’ van Clarke en Knake Cyberwar (2010): ‘They mention that the Government of the People’s Republic of China has equipped all its computers, servers and routers with special software (Green Dam Youth Escort software, The Great Firewall DNS manipulator and other components) that enables the Chinese government to literally flip an application switch “to disconnect all Chinese networks from the rest of the global Internet”‘. Zo heeft de Chinese overheid vermoedelijk ook mogelijkheden ingebouwd hebben om regionale netwerken los te koppelen. Bijvoorbeeld van steden als Peking, Shanghai of Hongkong.