George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Panarabisme

Alia al Mahdi en FEMEN uit de kleren voor vrijheid Egypte

with 12 comments

Naakt in de Zweedse sneeuw is weer eens iets anders dan een burka in de zomerhitte van het Midden-Oosten. Iedereen protesteert op haar eigen manier. Hier voor de Egyptische ambassade in Stockholm tegen de greep naar de macht van de islamisten en president Morsi. Deelneemster in het midden is de Egyptische blogster Aliaa al Mahdi die een jaar geleden al eens uit de kleren ging voor de vrijheid. Ook toen al als protest tegen de opmars van de islamisten en de inperking van de vrouwenrechten. De organisatie was in handen van FEMEN. Rechts staat de leidster, de Oekraïense Inna Shevchenko die eerder in Kiev topless voor de vrijheid een kruisbeeld omzaagde. De vrouwen moesten allen naar het Westen vluchten omdat ze bedreigd werden.

Pikant zijn niet de borsten of schaamhaar dat onbedekt is. Wel het verslag van Alia al Mahdi op haar blog. Ze vertelt dat het de opzet was om voor de Egyptische ambassade in Parijs te demonstreren. Daar heeft FEMEN noodgedwongen de tenten opgeslagen. Maar hoewel de ticket betaald was mocht ze in Göteborg Landvetter Airport niet boarden omdat ze klaarblijkelijk op een no fly lijst stond. In rechtsstaat Zweden die sommigen ideaal achten. Gevlucht uit Egypte is ze teleurgesteld dat haar vrijheid in Europa ook ingeperkt wordt: ‘I am disappointed that my freedom of expression is also oppressed in Europe.‘ Europeanen kunnen zich schamen.

Op de site van FEMEN is hier een filmverslag van de actie te zien. De toelichting zegt: ‘International women’s movement FEMEN and antiislamist Egyptian activist Alia al-Mahdi have called to say NO to Sharia constitution in Egypt! Before the decisive day of the referendum in Egypt activists came to the Embassy of Egypt in Stockholm to support Egyptian heroes who are resisting the sharia-dictatorial draft of the constitution of the president Morsi. FEMEN calls people of Great Egypt to deny this religious bondage of newly appeared prophet Morsi and to give the chance for Egypt for the rightful democratic development. ‘Sharia is not a constitution’ – it has been written on Alia’s naked body.

ksDvsbV1nm

SxTvhOo3fA

Foto’s: In de Zweedse sneeuw zeggen Alia al Mahdi (midden) en FEMEN  ‘nee’ tegen de Egyptische grondwet en tegen diverse heilige boeken: tora, bijbel en koran.

Advertenties

Particularisme en cliëntelisme in Egypte

with 7 comments

De Egyptische ambassadeur in Den Haag Ahmad Amin Fathalla is tot 2012 lid van het Mensenrechtencomité van de Verenigde Naties. Maar op het Tahrirplein in Cairo wordt door het leger op demonstranten geschoten. Er zijn al tientallen doden gevallen in de aanloop naar de parlementverkiezingen van 28 november.

De alliantie tussen de Moslimbroederschap en het leger kwam niet tot stand. Daarom betogen islamisten en liberalen opnieuw. In februari leidden betogingen tot het vertrek van president Mubarak. Volgens hoogleraar Politieke Wetenschappen Carrie Wickham ligt een uitruil aan de basis van de samenwerking. De islamistische Moslimbroeders nemen niet meer dan de helft van het aantal parlementszetels in en de seculiere partijen aanvaarden artikel 2 van de grondwet dat bepaalt dat de sharia de belangrijkste bron van wetgeving is.

In die afspraken is geen rol voor jonge demonstranten. Zoals blogster Aliaa el Mahdi die uit de kleren ging voor de vrijheid. Welke vrijheid sluit andersdenkenden uit? Wat is de zin om te betogen tegen het leger als in de coulissen een nieuw monsterverbond wordt gesmeed dat de vrijheden inperkt? Alleen wie Egypte ziet als een ui die moet worden gepeld om ooit vrijheid te vinden ontleent aan dat langdurig proces enig optimisme. Wie offert zich op voor de volgende generatie? De moed van enkelen heeft voorlopig weinig praktisch nut.

Foto: Egyptische demonstranten bidden terwijl ze beschermd worden door andere demonstranten met de nationale vlag op het Tahrirplein in Cairo op 22 november 2011

Brandpunt Egypte

with 70 comments

De onlusten in Egypte draaien rond twee vragen. Hoe sterk zijn de islamitisch-conservatieve Moslimbroeders en is na president Mubarak een overgang naar gematigdheid mogelijk. Deze vragen worden door alle hoofdrolspelers gesteld. Het antwoord bepaalt de uitkomst meer dan de situatie op straat. Focus is het inkaderen van de protesten.

Dictaturen van Egypte, Marokko, Jemen, Jordanië, Golfstaten en Saoedi-Arabië hebben jarenlang de roep om democratisering weerstaan. Hun verwijzing naar de dreigende islamisering en de relatief goede verstandhouding tot Israel maakte dat mogelijk. Repressieve tolerantie, soms samengaand met een stop op de ontwikkeling van hun bevolkingen, deed de rest.

Al onder president Bush zette de VS leiders uit de regio onder druk om te beginnen met democratisering. Maar het is een verdeelde boodschap. De speech in Cairo van president Obama hintte zowel op rechten en plichten van de bevolkingen, waarbij hij de gebruikelijke fout maakte om iedereen te reduceren tot een moslim-identiteit. De VS gelooft soms haar eigen retoriek.

De soennitische Moslimbroederschap is een institutie in zichzelf met een traditie van 80 jaar en te verdedigen belangen. De conservatieve beweging heeft ongeveer 20% steun en lijkt even vermolmd als het regime van Mubarak. Haar invloed gaat verder dan Egypte. Sommigen vergelijken het met het Turkse, anderen met het Iraanse model. Die onzekerheid over kracht en intenties heeft tot nu de blokkade van de democratisering gelegitimeerd.

De protesten in Egypte worden gevoed door de jeugd die minder hoogopgeleid is dan het gebruik van sociale media en internet suggereert. Ze springen in het diepe en willen van de repressie af. Maar ongewis is wie hun werk afmaakt en profiteert. Zeker is dat het Egyptische leger in contact met de VS een matigende rol kan spelen.

Het valt te hopen dat niet de Moslimbroeders hun eigen agenda voor Egypte bepalen. Het valt evenmin te hopen dat de VS hun simplistisch wereldbeeld opleggen met Egypte als zetstuk. Het valt te hopen dat vanuit de seculiere, liberale, sociaal-democratische, gematigd islamitische en panarabische geledingen een overgang naar een liberale democratie mogelijk wordt. Maar niets is zeker.

Foto: Piramiden van Gizeh, Egypte