George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Oorlogsstoker

Willem Middelkoop over financiële elite die politiek aftroeft. En Rusland

with one comment

Mooie analyse van Willem Middelkoop over ons financiële systeem waarop de politiek geen enkele invloed heeft. Dus degenen die niet naar de stembus gaan hebben opnieuw gelijk. Over Oekraïne is Middelkoop duidelijk. Rusland en China trekken niet samen op tegen de VS. Dat eindigt met het vertrek van president Putin of met een oorlog waarin de VS zich mengt. Waarbij het de vraag is van wat Putins vertrek het begin is.

Advertenties

Waarom zwijgt Amnesty International over Julian Assange en niet over Pussy Riot?

with 11 comments

Wie op de Nederlandstalige site van Amnesty International zoekt op Julian Assange‘ krijgt 1 hit. Een column van Linda Polman over een Somalisch gezin dat ijsjes eet bij de Ecuadoriaanse ambassade in Londen: ‘Het Somalische gezin keek ook‚ maar geërgerd: ze wilden erdóór. De Assange-fans stonden in de weg tussen de Somaliërs en de ijskar verderop.‘ Polman schetst een beeld dat de Assange-fans een Somalisch gezin in de weg staan. Wie het wenst kan het feitelijk opvatten. Polman verwoordt haar afkeuring voor Julian Assange.

Nee, dan de Russische punkgroep Pussy Riot. Zoeken op Pussy Riot‘ levert maar liefst 17 hits op. Wat is hier aan de hand? Is het werkelijk zo dat AI en andere westerse ‘humanistische’ organisaties als Human Rights Watch in het vaarwater van de Amerikaanse regering zijn gekomen? Bij zoeken op HRW levert ‘Pussy Riot‘ tweemaal zoveel hits op als ‘Julian Assange‘, terwijl de kwestie Assange bijna twee jaar langer loopt.

Het lijkt erop dat een westerse dissident als Assange lastiger te plaatsten valt dan niet-westerse dissidenten als de Russische Pussy Riot of de Chinese Ai Weiwei. Diane Johnstone weet het zeker. De regering Obama heeft de ‘humanistische’ organisaties in de zak. De titel van haar artikel op Stop The War Coalition was snoeihard en duidelijk: ‘How Amnesty International became the servant of US warmongering foreign policy’. Ofwel ‘Hoe Amnesty International de dienaar werd van de oorlogszuchtige Amerikaanse buitenlandse politiek.’

Heeft Johnstone gelijk dat organisaties als AI onder de invloed van de Amerikanen zijn gekomen? Het lijkt er sterk op. Het is opvallend dat AI volledig de dreigende vervolging door de Amerikaanse regering van Assange negeert, maar wel volop aandacht aan Pussy Riot besteedt. Dat laatste is aandacht die past in het kraampje van de Amerikaanse regering. Weliswaar zet AI zich in voor Bradley Manning, maar da’s zo’n flagrante schending van het recht door de regering Obama dat zwijgen de geloofwaardigheid van de humanistische organisaties in het hart zou raken. Over Assange verwaardigen ze te zwijgen. Waarom blijft de vraag.

Foto: De Amnesty International-campagne in het Verenigd Koninkrijk (Foto Amnesty International)

Julian Assange keurt de leugen van de journalistiek af

with 2 comments

Op de anti-oorlogsdemonstratie op 8 oktober Antiwar Assembly in Londen ter gelegenheid van de 10de verjaardag van de Afghaanse oorlog spreekt Jullian Assange. Hij stelt dat oorlogen ons opgelegd worden, dat ze voortkomen uit leugens (hoewel het voorbeeld van de Duitse inval in Polen dat ontkracht) en dat de grootste oorlogsmisdadigers niet alleen de politici of militairen zijn, maar ook de medeplichtige media.

De geconstrueerde oorlog is in lijn met de visionaire afscheidstoespraak die aftredend president Eisenhower in januari 1961 hield en waarin hij het begrip militair-industrieel complex muntte: Only an alert and knowledgeable citizenry can compel the proper meshing of the huge industrial and military machinery of defense with our peaceful methods and goals, so that security and liberty may prosper together. Nu 50 jaar geleden. De voormalige opperbevelhebber van de Geallieerden in de Tweede Wereldoorlog formuleerde het onderscheid tussen een noodzakelijke en een geconstrueerde oorlog. Juan Bosch werkte het begrip in 1967-68 uit in zijn boekje Pentagonismo.

Evenals John Pilger of Jonathan Cook richt Assange zijn pijlen op de media. En hoewel ze een links wereldbeeld hebben zijn het niet alleen rechtse media die kritiek ontvangen. Het zijn juist de BBC of the Guardian die medeplichtig worden geacht aan de constructie van de leugens die tot de oorlog leiden. De oproep van Assange dat petities niet helpen, maar dat alleen het meespelen aan het spel zin heeft klinkt logisch. Maar hoe dat er concreet dan uitziet blijft onduidelijk.

Media zijn economische machten die tot voor kort niet zomaar opzij konden worden gezet. Maar de achteruitgang van de gevestigde media en de opkomst van internet en de sociale media is een zegen in vermomming en biedt kansen. Daarom gaat de komende strijd over de vrijheid op internet. Want als de overheid de verslaggeving over de oorlog niet meer via NOS, de Volkskrant of NRC kan sturen en controleren, dan zal de overheid andere wegen zoeken. Dan komen de pedofielen of terroristen in beeld als excuus om de burgervrijheden op internet in te perken.

Het blijft gissen waarom Assange het meest wordt gestoken door de medewerking van journalisten aan de constructie van de leugen. Het zijn uiteindelijk toch politici, militairen en bedrijfsleven die de oorlog construeren. Misschien komt het omdat-ie zich steeds meer opstelt als journalist en het onverdraagzaam vindt dat een meerderheid van zijn collega’s hun controlerende taak onvoldoende vervult. Of is-ie erachter gekomen dat de ethische code bij medeplichtige journalisten er niet meer is en er zelfs nooit is geweest.

John Pilger bekritiseert Obama en wordt gecensureerd

with 7 comments

De Britse filmmaker en journalist John Pilger heeft het helemaal gehad met de subtiele en verborgen censuur van de liberale democratie. Zonder uitleg werd door de Lannan Foundation in Santa Fe, New Mexico afgelopen juni zijn gesprek met journalist David Bersamian afgelast, evenals de presentatie en Amerikaanse distributie van zijn documentaire The War You Don’t See. De film is kritisch op president Obama. De open samenleving staat op het spel. Met een rol voor onafhankelijke journalistiek. Kortom, volop ruimte voor complotdenken.

De Lannan Foundation is gewijd aan culturele vrijheid, diversiteit en creativiteit door de steun aan projecten van uitzonderlijke hedendaagse kunstenaars en schrijvers, evenals inheemse activisten. De multimiljonair Patrick Lannan (1905-1983) maakte via een schenking de stichting mogelijk gemaakt. De Lannan Foundation geeft ook beurzen aan liberale media in de VS. In 2008 steunde het Barack Obama’s campagne voor het presidentschap. Voorzitter zoon Patrick is naar verluidt devoted to Obama.

Pilger suggereert dat zijn aanval op president Obama door de Lannan Foundation de reden van de afzegging was. Ik parafraseer Pilger: ‘Obama de zwarte liberaal, het politiek correcte  voorbeeld, de marketing droom is net zo goed een oorlogsstoker als George W. Bush. Zijn score tot nu toe is zes oorlogen. Nog nooit in de presidentiële geschiedenis van de VS heeft het Witte Huis zoveel klokkenluiders vervolgd (..). Grootste prestatie van Obama is dat-ie de anti-oorlogsbeweging en de liberale opinie in de VS heeft verleid, tot samenwerking en uiteindelijk tot zwijgen heeft gebracht.’

Het steekt John Pilger dat Patrick Lannan zonder opgave van redenen het gesprek met David Bersamian en de vertoning en distributie van zijn film zes dagen van tevoren afgelastte. Naar zijn idee het voorrecht van een rijke elite die zich niet wenst te verantwoorden. De Lannan Foundation verklaarde later dat er slechts 152 kaartjes voor de het gesprek met Bersamian waren verkocht en dat dat de reden was. Maar da’s onzin omdat de publiciteit nog in volle gang was voor de afgelasting. En Pilger beweert dat de film al uitverkocht was. Ook hier is het aantoonbaar onjuist dat een gebrek aan belangstelling de reden voor de afgelasting was.

De censuur ondermijnt de geloofwaardigheid van de Lannan Foundation die zich als liberaal profileert. Zoals de Santa Fe- New Mexican in een commentaar zegt: It has been great – but is no longer. Hetzelfde kan onderhand van president Obama worden gezegd. En van de onafhankelijke journalistiek die niet langer kritisch de macht volgt. Dat censuur plaatsvindt met verwijzing naar culturele vrijheid en diversiteit is nog het meest onverteerbaar. Zo worden vrienden tot vijand en vijand tot vriend. Het is niet eens meer subtiel.

Foto: Affiche van John Pilger’s The War You Don’t See