Michael Schmidt toont in boek aan dat het contraspionage onderzoek naar banden van Trump met Kremlin nooit plaatsvond

Het nieuwe boekDonald Trump v. The United States; Inside the Struggle to Stop a President’ van NYT-journalist Michael Schmidt komt met de onthulling dat er door speciale aanklager Robert Mueller noch door de FBI ooit een contraspionage onderzoek tegen president Trump is verricht. Er werd tot nu toe aangenomen dat dat wel zo was en dat de informatie daarover was verwerkt in een geheime bijlage van het Mueller rapport. Schmidt ontzenuwt die beeldvorming. Dat leidt tot verbazing en verwondering waarom iets waarvan werd verondersteld dat het onderzocht was niet is onderzocht. Dat onderzoek ging erover of Trump een agent van de Russische Federatie is en door het Kremlin wordt aangestuurd. Vermoedelijk al sinds de jaren 1980. Er zijn sterke aanwijzingen en financiële sporen die onderbouwen dat Trump door het Kremlin wordt aangestuurd.

Dat het nooit onderzocht is in opdracht van toenmalig plaatsvervangend minister van Justitie die handelde in opdracht van Trump is niet alleen teleurstellend, maar tekent de corruptie van de regering-Trump. Daarnaast bevestigt het het dwarsbomen door Trump van het contraspionage-onderzoek het vermoeden dat Trump aangestuurd wordt door het Kremlin. Als hij niks te verbergen had en er geen sprake was van een geheime verstandhouding tussen Trump en het Kremlin dan was er voor Trump ook geen noodzaak om Rosenstein opdracht te geven om onderzoek daarover te blokkeren. Overigens niet in het volle daglicht, maar in het geheim. Dat is nog eens extra ondersteunend bewijs dat Trump zijn relatie met het Kremlin wil afschermen.

Schmidt heeft een belangrijk boek geschreven over een onderwerp dat van belang kan zijn in de campagne. Des te meer omdat het Kremlin zich net als in 2016 opnieuw actief mengt in de campagne om Trump te helpen. De regering Trump heeft onlangs aangekondigd via de Director of Nationale Intelligence John Ratcliffe de informatievoorziening over de Russische inmenging aan het congres eenzijdig en onwettig te stoppen. Daar hebben leden van de Senaat inmiddels tegen geprotesteerd omdat dit besluit zonder precedent is. Opnieuw tekent dat dat Trump alle middelen inzet om zijn relatie met het Kremlin verborgen te houden.

Michael Rakowitz doet niet mee aan Whitney Biennial vanwege wapenfabrikant Warren Kanders van Safariland

Wat hebben een museum voor Amerikaanse kunst en een bedrijf dat wapens verkoopt met elkaar te maken? Alles of niets. Het museum is het Whitney Museum of American Art in New York en het bedrijf is Safariland met een hoofdvestiging in Jacksonville, Florida. Eigenaar en directeur van Safariland is Warren Kanders. Hij is ook vice-voorzitter van het Whitney Museum zoals onderstaande afbeelding van de Raad van Toezicht toont:

Kanders is controversieel zoals ook de Democratische senator en presidentskandidaat voor 2020 Cory Booker eind 2018 ondervond toen bleek dat hij net als vele andere politici geld had aangenomen van Kanders. In de progressieve pers kreeg hij daarvoor kritiek. Hiermee wordt het idee ondersteund dat Big money politici koopt en daarvoor een tegenprestatie verwacht. Dit roept ook de vraag op waar culturele instellingen de grens leggen in het accepteren van financiën en de samenwerking met bedrijven en personen. Welke ethische code volgen ze? Werken ze samen met criminelen? Tabaksfabrikanten? Wapenhandelaars? Pornobazen? Vervuilende bedrijven? Autoritaire regimes zoals Saoedi-Arabië? En als ze dat doen, hoe verantwoorden ze dat dan?

Aanleiding voor deze overweging is de weigering van de kunstenaar Michael Rakowitz om deel te nemen aan de 2019 Whitney Biennial, die samengesteld wordt door Rujeko Hockley en Jane Panetta en op 17 mei opent. Maar dus zonder Michael Rakowitz die zich terugtrekt vanwege Kanders’ rol in de Raad van Toezicht in het Whitney Museum. Volgens een bericht van 25 februari 2019 in de New York Times heeft Rakowitz dit in een brief van 18 december 2018 aangekondigd. Dat is enkele weken na de negatieve publiciteit over Cory Booker.

Wat is de moraal van het verhaal? Welnu, dat culturele instellingen zoals musea niet zomaar uit controversiële bronnen geld kunnen accepteren. En als ze dat toch doen, dan kunstenaars in actie kunnen komen. Vaak zijn het de uitzonderingen die ruggengraat tonen, maar dat is nu eenmaal de realiteit. Principes zijn niet voor iedereen weggelegd. Kunstenaars zijn geen uitzondering op deze wrange constatering. Echter, wie beweert autonoom te opereren als kunstenaar zal daar in de praktijk naar moeten leven om geloofwaardig te zijn.

Foto 1: Schermafbeelding van deel paginaAbout Us’ van de Safariland Group.

Foto 2: Schermafbeelding van overzicht Board of Trustees (stand 5 november 2018) van het Whitney Museum of American Art.