George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Nieuwsmedia

Wat te vinden van het Marrakesh Pact? Politiek noch media geven onpartijdig en volledig antwoord

with 6 comments

Ik kan het gemist hebben, maar op sociale media en online versies van nieuwsmedia heb ik geen onpartijdig, objectief en volledig verslag met opsomming van de voor-en nadelen over het ‘Mondiale pact voor veilige, ordelijke en reguliere migratie op het gebied van ontwikkelingssamenwerking‘ ofwel het Marrakesh Pact kunnen vinden. Het is zelfs als lastig om daar verwijzingen naar de oorspronkelijk tekst te vinden. In België dreigt er een regering over te vallen en in Nederland profileren radicaal-rechtse partijen zich ermee.

Wat zijn nou de feiten voor de nieuwsconsument aan de hand waarvan die zich een mening kan vormen? Is het pact juridisch bindend of niet-bindend? Maakt het pact een onderscheid tussen politieke vluchtelingen en economische migranten? Hoe zit het met de bescherming van migranten die door Europese landen worden teruggestuurd naar dictatoriale landen? Zo wordt het ongemak over het pact het ongemak over de journalistiek dat zich óf de ene of de andere kant uit laat sturen óf uit onvermogen maar helemaal zwijgt.

Het debat bij DW English is een voorbeeld van de partijdigheid. Het panel lijkt te eenzijdig pro-pact samengesteld om objectief te zijn. Nadelen komen onvoldoende over het voetlicht. Maar met tegenstanders erbij dreigt het debat met oneliners en alternatieve waarheden verstoord te worden. Ook over het verslag van VRT Nieuws twijfel ik of het onpartijdig is. Ik blijf met twee vragen zitten: wat moet ik van het pact vinden en waarom kunnen de media er geen onpartijdig, inzichtelijk en volledig verslag van geven? Dat brengt me op de vraag waarom de burger niet serieus wordt genomen door de politiek en als nieuwsconsument door de media.

Advertenties

Written by George Knight

5 december 2018 at 13:29

Alexei Navalny attaqueert propagandistische voetsoldaat van het Kremlin Vladimir Solovyov. Boef en dief bij de gratie van Putin

with 2 comments

De Russische oppositieleider Alexei Navalny blijft komen met video’s met onthullingen over de boeven en graaiers in de entourage van president Putin. Ze stelen het land leeg ten koste van de gewone inwoners van de Russische Federatie. Navalny en zijn groep doen dat tamelijk effectief en professioneel. Navalny wordt waar mogelijk gemarginaliseerd door het Kremlin, maar maakt optimaal gebruik van de ruimte die hij heeft.

In deze video gaat het om de pro-Kremlin televisie persoonlijkheid Vladimir Solovyov. Hoe komt hij aan zijn Moskouse appartementen, buitenverblijf in Peredelkino en villa in Italië? Solovyov reageerde onmiddellijk en zei geen bezwaar te zien in zijn bezit omdat hij geen staatsdienaar zou zijn. Navalny denkt er anders over en probeert de publieke opinie te overtuigen. Navalny’s opmerking in het begin dat deze propagandisten in de media zelfs nog slechter zijn dan het gecorrumpeerde regime van Putin zet de toon. Schril en schrijnend.

Written by George Knight

29 september 2017 at 11:28

Spionage: VS en VK voeren publiciteitscampagne tegen zichzelf

with 5 comments

Hoe verhouden de controlestaat en de democratie zich tot elkaar? Jakob Appelbaum probeert een antwoord te formuleren. Is het omdat mensen in de veiligheids-industrie als machines afgesteld zijn? En zich weinig aantrekken van grondwet of wetsbescherming. Maar geldt dat dan ook voor ministers, presidenten, minister-presidenten en leidende politici? Gedragen ze zich ook als machines? Hoe kunnen we die machines stoppen?

Eric-rur-topfoto-120111_imagno

De Britse regering heeft met de detentie van David Miranda het omgekeerde bereikt van wat het beoogde. Het probeerde afschrikking te zaaien, maar oogstte motivatie om te handelen. Iedereen die zich betrokken voelt bij burgerrechten staat nu op scherp over de gedragingen van de Britse politie en regering. En de VS die aan de touwtjes trekt. Steeds minder burgers vertrouwen de Amerikaanse en Britse regering nog op hun woord. Ze hebben het vertrouwen verspeeld dat ze tot nu toe vanzelfsprekend kregen. Dat vertrouwen is weg.

Als ze voortaan over ‘terroristen‘ of ‘dreigingen’ praten, dan wordt niet meer voetstoots aangenomen dat de beweringen kloppen. De Britse regering handelde bizar, dictatoriaal en wereldvreemd door computers van The Guardian te vernielen met informatie van Snowden erop terwijl het wist dat die informatie elders opgeslagen was. Welk doel dient dat? Intimidatie, vastgelopen en tegenstrijdig beleid of machteloze woede over de onthullingen van wetsovertredingen door overheden die niet gestopt kunnen worden? Journalistiek in westerse landen staat onder druk. Ook de democratie staat onder druk. Hoe kunnen de burgers hun krachten bundelen om Barack Obama en zijn trawanten een halt toe te roepen? Die handelen als houten klazen zonder geweten.

Foto: Eric Robot, Captain Richards, 1929.

Britse regering eist stopzetting onthullingen door The Guardian

with 8 comments

In een verbazingwekkend artikel beschrijft Guardian-hoofdredacteur Alan Rusbridger hoe z’n krant door de Britse regering onder druk wordt gezet. Daarmee treedt het de persvrijheid met voeten. Hij vertelt hoe The Guardian een maand geleden door de regering-Cameron werd gesommeerd te stoppen met de publicatie van geheime documenten: ‘You’ve had your fun. Now we want the stuff back.’ Als de Guardian niet meewerkte dan zou de regering juridische stappen zetten om publicatie te stoppen. In een absurde episode werden in de kelder van The Guardian door de overheid harde schijven van computers vernietigd die van Edward Snowden afkomstige informatie bevatten. Nutteloos. Bekend was dat de informatie op vele plekken opgeslagen is.

Rusbridger meent dat publicaties niet meer te stoppen zijn omdat The Guardian niet aan Londen gebonden is. Paradoxaal is de bescherming van journalisten in de VS onder de First Amendment beter gegarandeerd. Nu werkt The Guardian al veel vanuit New York. Journalist Glenn Greenwald is gevestigd in Brazilië. Filmmaakster Laura Poitras zit nu in Berlijn. De regering-Cameron begrijpt de werking van internet en journalistiek niet. Rushbridger: ‘I explained to the man from Whitehall about the nature of international collaborations and the way in which, these days, media organisations could take advantage of the most permissive legal environments.’  Media-organisaties zoeken de juridisch meest tolerante plekken voor hun gevoelige werk.

Zover is het door de druk van de regering-Obama gekomen. Persvrijheid is ook in westerse landen geen vanzelfsprekendheid meer. Organisaties worden juridisch bedreigd. Kritische journalisten worden gehinderd, moeten op hun stappen letten en zich electronisch optimaal beveiligen. Anderen worden ontmoedigd om tegen de wens van de Amerikaanse regering, of tegen de wil van andere regeringen die door de VS onder druk worden gezet. Zoals bleek uit het geval Evo Morales of uit de aanhouding van David Miranda op Heathrow.

Het kabinet Rutte zwijgt tot nu toe over de NSA-onthullingen. Oppositiepartijen zouden van het kabinet de garantie af moeten dwingen dat het niet zoals de Britse regering de persvrijheid opzij zet. In dit concrete geval, is het mogelijk dat iemand als Miranda, Poitras of Greenwald op Schiphol op stil verzoek van de VS urenlang wordt vastgehouden en ondervraagd? Mogelijk werkt het ontmoedigingsbeleid in Nederland al. Opvallend is dat er vanuit de Nederlandse media nog geen enkele onthulling naar buiten is gekomen. Mede doordat de toegang tot geheime bronnen niet georganiseerd is. Maar optimistisch gedacht, voor straks moet het mogelijk zijn. Daar moet Rutte nu naar gevraagd worden. De persvrijheid moet opnieuw veroverd worden.

Mad As Hell: onafhankelijke journalistiek

with one comment

Een trailer van een film die in 2013 in premiere gaat. Andrew Napier doet in zijn documentaire ‘Mad As Hell‘ verslag van de opkomst van talkhost Cenk Uygur. Online te zien bij The Young Turks. Waar-ie geen blad voor de mond neemt. Bijzonder aan Cenk Uygur is dat-ie niet stil blijft staan bij de politiek zoals die is, maar kijkt hoe deze zou moeten zijn. Hij wil de democratie die de politiek van de burgers gestolen heeft terugnemen.

Volgens de trailer schetst de documentaire hoe Uygur tot een onafhankelijke houding komt. Die is verre van vanzelfsprekend bij nieuwsmedia die bezit zijn van bedrijven met zakelijke belangen. Voor de herkenbaarheid wordt de aloude verhaaltraditie gevolgd van hindenissen die vertragen en overwonnen moeten worden voordat een afronding volgt. Vreemd genoeg is de onafhankelijke stem van Cenk Uygur een uitzondering in de media.

Iemand als Cenk Uygur drukt Nederlanders met de neus op de feiten. Waarom kent Nederland op internet of televisie geen programma dat speelse anarchie, humor, onderzoek, kwalitatief hoogstaande journalistiek, politiek inzicht en onafhankelijkheid combineert? Er is zelfs geen programma dat daarvan ook maar enigszins in de beurt komt. In Nederland hebben cabaret en schmieren de journalistiek verdrongen. Grappenmakerij en gezelligheid zijn het excuus om geen verdere vragen te stellen. Kijkers worden in een patroon van lachen of schelden gedrongen. De wil van de Nederlandse journalistiek om de waarheid boven water te krijgen en voor de democratie te vechten is dood. Zo wordt journalistiek afleiding, een slap aftreksel van wat het kon zijn.