Zitten en opstaan met advocaat Enait

Op 2 mei gaat de zaak Wilders verder met dezelfde rechters. De benadeelde partij is door alle aandacht voor Wilders, diens advocaat Bram Moszkowicz, rechters Marcel van Oosten en Jan Moors en getuigen als Hans Jansen, Bertus Hendriks en Tom Schalken onderbelicht gebleven. Een benadeelde partij voegt zich in een lopend proces. Het kan gezien worden als een civiele procedure binnen het strafrecht. 

Onderling zitten de advocaten van benadeelde partijen Ties Prakken, Michiel Pestman, Henri Sarolea, Nico Steijnen en Mohammed Enait niet op een lijn. Het Advocatenblad zegtEr is veel kritiek op het optreden van Nico Steijnen en Mohammed Enait, maar zij zijn zelf tevreden. Henri Sarolea vond het citeren door Enait van een vergelijking van Mohamed Rabbae over Wilders als kleine Hitler zelfs ‘hoogst ongepast’. Enait denkt daar anders over. 

Beweegredenen van Mohammed Enait zijn aardig voor talkshows als-ie niet wegloopt, maar voegen niets toe aan zijn optreden in de rechtszaal waar-ie blijft zitten. Advocaten leveren wat en gunnen de ander wat zonder hun principes te verloochenen. Dat besef mist Enait. Het maakt hem geen advocaat die flexibel opereert. Vrouwen weigert-ie de hand te schudden. Zijn punten kan-ie beter scoren in politiek of religie.

Het optreden van Enait is een continu sollicitatiegesprek vol kwaadheid en religieuze propaganda. In zijn handelen komt-ie over als een provocateur die de rechts-populistische zaak steunt. Enait beseft niet dat zijn volhouden van het eigen gelijk resulteert in het bevestigen van het gelijk van de partij die hij het meest bestrijdt. De advocaten van de andere benadeelde partijen voelen deze tegenstrijdigheid beter aan. 

Enait is tragikomisch. Elke maatschappij kent grootsprekers die ongewild voor vermaak zorgen. Enait toont de beperkte houdbaarheid van vereenzelviging met godsdienst. Daarom moeten we hem dankbaar zijn voor het inzicht dat-ie ons geeft. Hopelijk kunnen we de komende tijd nog veel van hem genieten in zijn duivelse kwaadheid. Hoe harder zijn zweep slaat, hoe meer we huiveren van genot.  

Foto: Lucille Ball in Ziegfeld Follies van Vincente Minnelli, 1946