George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘New York Times

Bosch van Rosenthal meent niet dat ‘de media’ Trump-stemmers te weinig opzochten. Maar ze leven in hun eigen zeepbel. Dus?

leave a comment »

bvr

Journalist Eelco Bosch van Rosenthal die voor Nieuwsuur werkt meent in een tweet in antwoord op VNL-lijsttrekker Jan Roos dat het een waanidee is dat ‘de media’ de Trump-stemmers te weinig opzochten. Die mening van Bosch vind ik op mijn beurt weer een waanidee. Aangenomen dat hij hiermee bedoelt dat ze die stemmers hebben begrepen, hun grieven correct hebben verwoord en voldoende recht hebben gedaan.

Het is in een tweet lastig om te bepalen wat ‘de media’ zijn. Aangenomen mag worden dat Bosch hiermee verwijst naar de oude media. Gedrukte en audiovisuele media. Niet de nieuwe (sociale) media. Vele Online Nieuwszenders hebben een toenemend bereik onder jongeren die steeds minder tijd besteden aan kranten en televisie. Hij vindt dat de oude media de Trump-stemmers niet te weinig hebben opgezocht.

De claim van Bosch is lachwekkend. Want als de media de Trump-stemmers voldoende hadden begrepen, dan hadden ze de stemming onder de bevolking beter weergegeven. En dan waren ze tot andere inschattingen van de kansen gekomen. Nog tot op de dag van de verkiezing beweerden oude media als de New York Times dat Hillary Clinton een kans van 85% om te winnen had. Maar het Online Medium The Huffington Post deed het nog slechter en had nog minder voeling met de stemming in het land. Het schatte op 7 november de kans dat Clinton president werd in als 98,2%. Nate Silver van FiveThirtyEight achtte dat een absurde bewering die niet op feiten was gebaseerd. Een twitter- en artikelenoorlog was geboren waarin HufPost zich belachelijk maakte.

hc

Even belachelijk als Bosch zich nu maakt door achteraf te suggereren dat de media -ook: establishment media- de Trump-stemmers voldoende opgezocht, begrepen en ingeschat hebben. Dat hebben ze niet. Hoe gekleurd –biased– de Amerikaanse media waren over het begrip over de stemming in het land en de kansen van Trump toont dit item van TYT. Een progressief Online Medium dat vanaf het begin kritisch op Hillary Clinton was. Dat kan van Nieuwsuur niet gezegd worden. Enfin, achteraf is het voor iedereen makkelijk praten.

Foto 1: Schermafbeelding van tweet Eelco Bosch van Rosenthal, 10 november 2016.

Foto 2: Schermafbeelding van deel artikel2016 Election Forecast‘ van The New York Times, 8 november 2016.

Gary Johnson weet niet wat Aleppo is. Blunder of niet? Wat zegt dit over het niveau van de Amerikaanse presidentsverkiezingen?

with 3 comments

Vaak ben ik het eens met The Young Turks. Het combineert maatschappijkritiek met progressieve politiek zonder sektarisch of eenzijdig te worden. Voor The Young Turks is de vijand van de vijand niet per definitie een vriend. Dat is de valkuil voor objectieve journalistiek. Andere nieuwszenders aan de linkerkant van het politieke spectrum maken vaak de simpele fout door tamelijk kritiekloos dat te omarmen dat ook strijdt tegen datgene waar het ook tegen strijdt. Bijvoorbeeld Democracy Now!, The Real News, Counterpunch of WikiLeaks bezondigen zich vaak aan dat simplisme. The Young Turks doet dat nooit, maar houdt altijd het oog op de bal. Obama verkeerd bezig? Ok, maar dat betekent nog niet dat de tegenstander van Obama goed bezig is.

In bovenstaand item ben ik het oneens met Cenk Uygur van The Young Turks die een fout van Gary Johnson zo meent te kunnen ‘spinnen‘ dat het in diens voordeel uitpakt. Dat is hogere wiskunde die daar mijn idee niets met politiek te maken heeft. Maar alles met wensdenken en goedpraten. Uiteraard is het niet meer dan een verschil van mening. Ik meen dat Gary Johnson door niet te weten wat ‘Aleppo’ is door de mand gevallen is als serieuze presidentskandidaat. Als kandidaat van de Libertarian Party met weinig naamsbekendheid heeft hij een verbazingwekkende 10% steun in de peilingen, aldus een bericht in The New York Times. Met 15% steun in peilingen zou hij door de Democratische en Republikeinse partij toegelaten moeten worden tot de presidentsdebatten. In een reactie op het YouTube-kanaal van The Young Turks verwoordde ik mijn kritiek:

What Cenk is saying in defense of Gary Johnson is utter nonsense. Aleppo is not just a city in Syria. Without knowing what Aleppo is one also does not know the European refugee crisis plaguing and dividing the EU since 2015. Without knowing what Aleppo is one does not know the position of German chancellor Merkel and her ‘Wir schaffen das (We handle it) which met lot of criticism. Without knowing what Aleppo is one does not know the details about the battle including the Russian air force bombing hospitals and residential areas without military importance. Without knowing what Aleppo is one does not know what Hezbollah or Iran is doing in Syria. Without knowing what Aleppo is one also does not know what the Turkish interest in Syria is and why the Turkish government of Erdogan was backing ISIS and fighting the Syrian Kurds (YPG) which are the most loyal allies of the US. Without knowing what Aleppo is Johnson indicates he does not know a lot about geopolitics and foreign policy.

Cenk is wrong Gary Johnson is just making ‘a mistake’ by not knowing what Aleppo is. It is far more than that. Cenk himself is making a mistake by making a comparison with Trump or Clinton. Why? When one talks about Johnson one should talk about Johnson. I don’t understand why Cenk is doing this. He is also not sportsmanlike towards Ana who says she thinks Johnson really made a big mistake. It seems Cenk is overruling her. Should Cenk have behaved more restrained? Of course!

The American presidential race is a sad and painful exercise for journalists and public. All the remaining candidates are under average and lack basic judgement. Hillary Clinton is lying and trying to hide her mistakes, corruption and character. And has a secret Kremlin-connection via the Skolkovo Innovation Center. Donald Trump is a clown without any knowledge, insights and sound opinions about the real world and is preferring the authoritarian Putin above the democratically elected Obama. Gary Johnson does not know what Aleppo is and on May 1, 2014 in an interview with the Russian propaganda station Russian Today showed understanding for the illegal annexation of Crimea. Jill Stein in December 2015 visited Moscow and attended a jubilee dinner of that same Russia Today where Vladimir Putin and Trump-surrogate Mike Flynn were also present.

Trump-medewerker Manafort symboliseert Russische inmenging in Westerse politiek

leave a comment »

De New York Times kwam gisteren met een artikel over Donald Trumps campagnemanager Paul Manafort die banden had met Viktor Janoekovitsj, de ooit machtige Partij van de Regio’s en de Russische oligarch Oleg Deripaska uit de kring van Vladimir Putin. Zelfs na Janoekovitsjs vlucht naar Rusland in 2014 zou Manafort zijn werk voortgezet hebben voor de oppositie tegen de pro-Westerse regering Porosjenko. Door het Anti-Corruptie Bureau van de Oekraïense overheid zijn er in een corruptieonderzoek documenten gevonden die aangeven dat Manafort 12,7 miljoen dollar aan betalingen ontving via Janoekovitsj. Er is ook een dubieuze transactie van 18 miljoen dollar over een kabeltelevisie contract. Hij ontkent, maar heeft de schijn tegen.

Cenk Uygur gaat in op Manafort die werkte voor dictators als Marcos en Janoekovitsj  en ze de schijn van legitimiteit gaf. Binnen de campagne van Trump ijverde Manafort met andere medewerkers als Mike Flynn en Carter Page voor een pro-Kremlin koers. Dat zorgde in de Baltische landen, Polen en in Oekraïne voor twijfel over Trumps bedoelingen. Dat deden ze niet uit overtuiging, maar om er via fraudeleus handelen financieel beter van te worden. Vraag is of Manafort en de andere pro-Kremlin medewerkers van Trump niet aangemerkt moeten worden als buitenlandse agent en gehandhaafd kunnen worden in Trumps campagneteam.

In een achtergrondverhaal dat net als genoemd artikel in de New York Times gaat over Russische inmenging in de Westerse politiek verwees de Washington Post naar haar Brusselse reporter Michael Birnbaum. Hij verklaart dat wat de VS nu overkomt via Manafort in Europa al langer voorkomt. Trouwens in een ander artikel wees John Schindler er fijntjes op dat Bernie Sanders de enige van de belangrijkste presidentiële kanshebbers (Trump, Clinton, Johnson, Stein) zonder banden met het Kremlin is. Birnbaum betrekt de Russische inmenging ook op Nederland: ‘European leaders say Russia has been involved in such actions as an April referendum in the Netherlands that rejected a European Union trade deal with Ukraine (..).’ Ik ken geen openbare  uitspraken van Europese leiders over de inmenging van het Kremlin in het Nederlandse Oekraïne-referendum, maar het is mogelijk dat ze off the record tegen journalisten in Brussel zijn gedaan. Dat vraagt om een vervolgonderzoek.

Ongefilterde stemmen van de Trump-supporters

with one comment

Het ongenoegen van de Trump-supporters kookt over de rand. The New York Times doet verslag. Er zijn drie opties: 1) Trump wordt president; 2) Clinton wordt president of 3) Trump wordt voor de verkiezingen in november door zijn partij afgezet en vervangen door een andere kandidaat. Omdat 1) door het domme en ongecoördineerde opereren van Trump onwaarschijnlijk wordt is de teleurstelling bij zijn supporters nu al ingebakken. Niet voor niets nam hij al een voorschot op z’n nederlaag door te verklaren dat de verkiezingen gemanipuleerd worden. Een minder onwaarschijnlijke bewering dan het lijkt. In 2000 verloor Al Gore het presidentschap in Florida van George ‘W’ Bush omdat volgens een besluit van het U.S. Supreme Court de stemmen niet herteld mochten worden. Hoewel Gore de popular vote in zowel land als Florida gewonnen had.

Vechten tegen het establishment is een zware strijd, een uphill battle. Maar dom en ongenuanceerd vechten tegen het establishment is een onmogelijke opgave. Want het leidt af van het verslaan van de tegenstander.

Written by George Knight

5 augustus 2016 at 14:20

Vraag over de juiste opinie is vraag naar de eigen kijk op de wereld

with one comment

ms

Wat is de juiste opinie? Dat is geen makkelijk te beantwoorden vraag. Het hangt er vanzelfsprekend vanaf wat de vragensteller beoogt. En wat zijn of haar achtergrond is. Gaat men voor verandering of dat alles bij het oude blijft? En als men voor verandering gaat, voor wat voor soort verandering gaat men dan? Revolutie of hervorming? En wat voor hervorming dan? Die van de kleine of de grote stappen vooruit? Maar wordt dat streven naar hervorming dan niet ingehaald door de tijd? Een fiets heeft snelheid nodig om niet om te vallen. Zo is het met hervorming ook. Hervorming als excuus om echt iets te veranderen is gedoemd om te vallen.

De ondertitel van dit blog ‘debat tussen links en rechts’ geeft aan welk antwoord te verwachten valt. Laat ik het indirect beantwoorden door erop te wijzen met wie of wat ik me verbonden voel. Niemand zal het ontgaan zijn dat ik een supporter ben van Bernie Sanders. Ik ben nog steeds van mening dat hij verreweg de beste president voor de VS zou zijn. Waarom? Sanders doet twee dingen tegelijk en is in die combinatie uniek. Hij blijft binnen de consensus van de gevestigde orde (de Democratische partij, waar hij trouwens geen lid van is), maar streeft ook naar hervormingen. Zowel van het politieke bestel dat het grote geld de politiek laat bepalen als van beleidsmaatregelen die de omstandigheden van de gewone mensen proberen te verbeteren. Zoals het verhogen van het minimumloon. Daarbij heeft Sanders een kwaliteit die bijna geen enkele politicus heeft en die hem nog unieker maakt: hij cijfert zichzelf weg. Precies het ontbreken daarvan maakt hedendaagse politici gehaat omdat ze het onderscheid tussen hun overtuiging en hun persoonlijk belang niet weten te maken.

Bij die positie horen nieuwsbronnen die verslag doen en hun opinie geven. Er zijn de hardliners die niet willen hervormen, maar willen omverwerpen. Daartoe zoeken ze steun bij de vijanden van hun vijand bij wie ze zich mentaal thuisvoelen. Wikileaks’ Julian Assange en Donald Trump spreken lovend over de Russische Federatie en handelen in een dystopisch wereldbeeld. Ze streven geen utopie na, maar blijven hangen in het diapositief daarvan. Dan zijn er de goedpraters die de gevestigde macht willen handhaven zonder stevig te willen hervormen. Dat zijn de gevestigde media zoals de New York Times, Washington Post, CNN, NRC en Trouw. In hun pluriformiteit laten ze kritiek toe, maar het wereldbeeld dat ze uitstralen is alles bij het oude laten.

Bij allebei voel ik me niet thuis. Revolutie zonder te weten waar het heengaat lijkt me onverstandig. Zeker niet als de woordvoerders populistische types als Nigel Farage, Boris Johnson, Geert Wilders of Donald Trump zijn die goed zijn in kritiek, maar die niet de indruk geven te weten waarmee ze precies bezig zijn en zich goed voorbereid te hebben op de toekomst. Maar het gezegde ‘men moet veranderen om alles bij het oude te laten blijven’ diskwalificeert de gevestigde media en politiek die weliswaar inzien hoewel maatschappelijke woede en ongenoegen zich tegen het establishment keert, maar die niet beseffen dat ze door het verdedigen van de status quo zelf een actieve rol spelen. Ze zijn even onverantwoord en gemakzuchtig bezig als de hardliners.

De oplossing is dus een beweging tussen hervorming en revolutie in. Een activistische beweging die binnen het bestaande systeem probeert optimale veranderingen te bewerkstelligen in de richting van machtsdeling en terugdringen van de macht van megaondernemingen, inkomensgelijkheid en aandacht voor de natuur.

Bij de landelijke verkiezingen van 15 maart 2017 zal ik volgens bovenstaande overwegingen mijn stem bepalen. De hardliners en de verdedigers van de status quo vallen dus af. Vooralsnog zie ik in GroenLinks de enige partij die binnen mijn overwegingen past. Zonder dat ik nou echt dol op die partij ben en er veel liefde voor voel. Want al sinds de fusie huizen er anti-democratische elementen binnen die partij zoals René Danen  of Mohamed Rabbae. En net als het links-liberale D66 lijkt GroenLinks te soft voor echte machtspolitiek en liever in de eigen bubbel te willen leven. Maar veel soeps is het niet in de Nederlandse politiek en politici die respect afdwingen zijn zeldzaam. De vraag over de juiste opinie is een vraag naar de eigen kijk op de wereld.

Foto: Maspes en Sacchi sur place, 1950-1960.

Zes Amerikaanse schrijvers protesteren tegen prijs Charlie Hebdo

with 3 comments

Vrijheid van meningsuiting waaraan beperkingen worden gesteld is geen vrijheid van meningsuiting meer. Salman Rushdie legde dat enkele maanden geleden uit. Zes leden van de Amerikaanse PEN club hebben echter niet begrepen wat vrijheid van meningsuiting is. Het gaat om de schrijvers Peter Carey, Michael Ondaatje, Francine Prose, Teju Cole, Rachel Kushner en Taiye Selasi. De New York Times meldt dat ze protesteren tegen de beslissing van de PEN club om de jaarlijkse Freedom of Expression Courage award aan Charlie Hebdo te geven en dat ze het gala waar de award wordt uitgereikt niet zullen bijwonen. Eerder dit jaar werden 12 redactieleden van het Franse satirische tijdschrift bij een moordaanslag door twee islamisten vermoord.

Kushner verwijt Charlie Hebdo ‘culturele intolerantie‘ en ‘een soort van gedwongen seculier standpunt’. Deze schrijvers hebben er niets van begrepen. Komt dat door hun Amerikaanse blik op de wereld? Ze kennen Charlie Hebdo niet dat alles en iedereen op de korrel neemt en reduceren het tot een tijdschrift dat moslims denigrerend zou afbeelden. Ze begrijpen evenmin wat meningsuiting echt inhoudt. Best triest, die Peter Carey, Michael Ondaatje, Francine Prose, Teju Cole, Rachel Kushner en Taiye Selasi die menen op te komen voor tolerantie, maar feitelijk het omgekeerde doen. En wat is in hemelsnaam een ‘gedwongen seculier standpunt‘?

FEMEN protesteert tegen Spaanse wet die protest ontmoedigt

leave a comment »

Democracia sin mordaza’ roept de sextremiste van Femen. Democratie zonder spreekverbod. Ze wordt door twee agenten afgevoerd die haar zwaar aanpakken voordat ze in Madrid de Spaanse minister van Binnenlandse Zaken Jorge Fernández Díaz kan benaderen. Op haar lichaam woorden tegen een controversiële wet, de ‘ley mordaza‘ waarvan de New York Times zegt dat deze Spanje terugvoert naar de donkere tijden van Franco.

Fernández Díaz van de conservatieve Partido Popular is de ideologische vader van de wet die met een beroep op de nationale veiligheid maatschappelijk protest zwaar beboet. De invoering ervan lijkt niets met de nationale veiligheid, maar alles met de politieke situatie in Spanje te maken te hebben. Het ontmoedigt het protest tegen de bezuinigingen en probeert het populistische Podemos wind uit de zeilen te nemen.

Het is een raadsel hoe zo’n wet die het democratische recht om te demonstreren verregaand inperkt in een lidstaat van de EU kan worden ingevoerd. Het past niet in een democratie. De New York Times citeert Maina Kiai, de speciale rapporteur bij de VN voor het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging die Spanje oproept de wet in te trekken: ‘The rights to peaceful protest and to collectively express an opinion are fundamental to the existence of a free and democratic society.’ Terwijl de EU bezig is met het bestrijden van het onrecht buiten de eigen grenzen wordt zo’n wet in Spanje ingevoerd. Onbegrijpelijk. Spanje past protest.

icnl

Foto: Tweet van 22 april 2015 van de ICNL Alliance, op 23 april 2015 geretweet door Maina Kiai.