George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘New York Times

Trump-medewerker Manafort symboliseert Russische inmenging in Westerse politiek

leave a comment »

De New York Times kwam gisteren met een artikel over Donald Trumps campagnemanager Paul Manafort die banden had met Viktor Janoekovitsj, de ooit machtige Partij van de Regio’s en de Russische oligarch Oleg Deripaska uit de kring van Vladimir Putin. Zelfs na Janoekovitsjs vlucht naar Rusland in 2014 zou Manafort zijn werk voortgezet hebben voor de oppositie tegen de pro-Westerse regering Porosjenko. Door het Anti-Corruptie Bureau van de Oekraïense overheid zijn er in een corruptieonderzoek documenten gevonden die aangeven dat Manafort 12,7 miljoen dollar aan betalingen ontving via Janoekovitsj. Er is ook een dubieuze transactie van 18 miljoen dollar over een kabeltelevisie contract. Hij ontkent, maar heeft de schijn tegen.

Cenk Uygur gaat in op Manafort die werkte voor dictators als Marcos en Janoekovitsj  en ze de schijn van legitimiteit gaf. Binnen de campagne van Trump ijverde Manafort met andere medewerkers als Mike Flynn en Carter Page voor een pro-Kremlin koers. Dat zorgde in de Baltische landen, Polen en in Oekraïne voor twijfel over Trumps bedoelingen. Dat deden ze niet uit overtuiging, maar om er via fraudeleus handelen financieel beter van te worden. Vraag is of Manafort en de andere pro-Kremlin medewerkers van Trump niet aangemerkt moeten worden als buitenlandse agent en gehandhaafd kunnen worden in Trumps campagneteam.

In een achtergrondverhaal dat net als genoemd artikel in de New York Times gaat over Russische inmenging in de Westerse politiek verwees de Washington Post naar haar Brusselse reporter Michael Birnbaum. Hij verklaart dat wat de VS nu overkomt via Manafort in Europa al langer voorkomt. Trouwens in een ander artikel wees John Schindler er fijntjes op dat Bernie Sanders de enige van de belangrijkste presidentiële kanshebbers (Trump, Clinton, Johnson, Stein) zonder banden met het Kremlin is. Birnbaum betrekt de Russische inmenging ook op Nederland: ‘European leaders say Russia has been involved in such actions as an April referendum in the Netherlands that rejected a European Union trade deal with Ukraine (..).’ Ik ken geen openbare  uitspraken van Europese leiders over de inmenging van het Kremlin in het Nederlandse Oekraïne-referendum, maar het is mogelijk dat ze off the record tegen journalisten in Brussel zijn gedaan. Dat vraagt om een vervolgonderzoek.

Ongefilterde stemmen van de Trump-supporters

with one comment

Het ongenoegen van de Trump-supporters kookt over de rand. The New York Times doet verslag. Er zijn drie opties: 1) Trump wordt president; 2) Clinton wordt president of 3) Trump wordt voor de verkiezingen in november door zijn partij afgezet en vervangen door een andere kandidaat. Omdat 1) door het domme en ongecoördineerde opereren van Trump onwaarschijnlijk wordt is de teleurstelling bij zijn supporters nu al ingebakken. Niet voor niets nam hij al een voorschot op z’n nederlaag door te verklaren dat de verkiezingen gemanipuleerd worden. Een minder onwaarschijnlijke bewering dan het lijkt. In 2000 verloor Al Gore het presidentschap in Florida van George ‘W’ Bush omdat volgens een besluit van het U.S. Supreme Court de stemmen niet herteld mochten worden. Hoewel Gore de popular vote in zowel land als Florida gewonnen had.

Vechten tegen het establishment is een zware strijd, een uphill battle. Maar dom en ongenuanceerd vechten tegen het establishment is een onmogelijke opgave. Want het leidt af van het verslaan van de tegenstander.

Written by George Knight

5 augustus 2016 at 14:20

Vraag over de juiste opinie is vraag naar de eigen kijk op de wereld

with one comment

ms

Wat is de juiste opinie? Dat is geen makkelijk te beantwoorden vraag. Het hangt er vanzelfsprekend vanaf wat de vragensteller beoogt. En wat zijn of haar achtergrond is. Gaat men voor verandering of dat alles bij het oude blijft? En als men voor verandering gaat, voor wat voor soort verandering gaat men dan? Revolutie of hervorming? En wat voor hervorming dan? Die van de kleine of de grote stappen vooruit? Maar wordt dat streven naar hervorming dan niet ingehaald door de tijd? Een fiets heeft snelheid nodig om niet om te vallen. Zo is het met hervorming ook. Hervorming als excuus om echt iets te veranderen is gedoemd om te vallen.

De ondertitel van dit blog ‘debat tussen links en rechts’ geeft aan welk antwoord te verwachten valt. Laat ik het indirect beantwoorden door erop te wijzen met wie of wat ik me verbonden voel. Niemand zal het ontgaan zijn dat ik een supporter ben van Bernie Sanders. Ik ben nog steeds van mening dat hij verreweg de beste president voor de VS zou zijn. Waarom? Sanders doet twee dingen tegelijk en is in die combinatie uniek. Hij blijft binnen de consensus van de gevestigde orde (de Democratische partij, waar hij trouwens geen lid van is), maar streeft ook naar hervormingen. Zowel van het politieke bestel dat het grote geld de politiek laat bepalen als van beleidsmaatregelen die de omstandigheden van de gewone mensen proberen te verbeteren. Zoals het verhogen van het minimumloon. Daarbij heeft Sanders een kwaliteit die bijna geen enkele politicus heeft en die hem nog unieker maakt: hij cijfert zichzelf weg. Precies het ontbreken daarvan maakt hedendaagse politici gehaat omdat ze het onderscheid tussen hun overtuiging en hun persoonlijk belang niet weten te maken.

Bij die positie horen nieuwsbronnen die verslag doen en hun opinie geven. Er zijn de hardliners die niet willen hervormen, maar willen omverwerpen. Daartoe zoeken ze steun bij de vijanden van hun vijand bij wie ze zich mentaal thuisvoelen. Wikileaks’ Julian Assange en Donald Trump spreken lovend over de Russische Federatie en handelen in een dystopisch wereldbeeld. Ze streven geen utopie na, maar blijven hangen in het diapositief daarvan. Dan zijn er de goedpraters die de gevestigde macht willen handhaven zonder stevig te willen hervormen. Dat zijn de gevestigde media zoals de New York Times, Washington Post, CNN, NRC en Trouw. In hun pluriformiteit laten ze kritiek toe, maar het wereldbeeld dat ze uitstralen is alles bij het oude laten.

Bij allebei voel ik me niet thuis. Revolutie zonder te weten waar het heengaat lijkt me onverstandig. Zeker niet als de woordvoerders populistische types als Nigel Farage, Boris Johnson, Geert Wilders of Donald Trump zijn die goed zijn in kritiek, maar die niet de indruk geven te weten waarmee ze precies bezig zijn en zich goed voorbereid te hebben op de toekomst. Maar het gezegde ‘men moet veranderen om alles bij het oude te laten blijven’ diskwalificeert de gevestigde media en politiek die weliswaar inzien hoewel maatschappelijke woede en ongenoegen zich tegen het establishment keert, maar die niet beseffen dat ze door het verdedigen van de status quo zelf een actieve rol spelen. Ze zijn even onverantwoord en gemakzuchtig bezig als de hardliners.

De oplossing is dus een beweging tussen hervorming en revolutie in. Een activistische beweging die binnen het bestaande systeem probeert optimale veranderingen te bewerkstelligen in de richting van machtsdeling en terugdringen van de macht van megaondernemingen, inkomensgelijkheid en aandacht voor de natuur.

Bij de landelijke verkiezingen van 15 maart 2017 zal ik volgens bovenstaande overwegingen mijn stem bepalen. De hardliners en de verdedigers van de status quo vallen dus af. Vooralsnog zie ik in GroenLinks de enige partij die binnen mijn overwegingen past. Zonder dat ik nou echt dol op die partij ben en er veel liefde voor voel. Want al sinds de fusie huizen er anti-democratische elementen binnen die partij zoals René Danen  of Mohamed Rabbae. En net als het links-liberale D66 lijkt GroenLinks te soft voor echte machtspolitiek en liever in de eigen bubbel te willen leven. Maar veel soeps is het niet in de Nederlandse politiek en politici die respect afdwingen zijn zeldzaam. De vraag over de juiste opinie is een vraag naar de eigen kijk op de wereld.

Foto: Maspes en Sacchi sur place, 1950-1960.

Zes Amerikaanse schrijvers protesteren tegen prijs Charlie Hebdo

with 3 comments

Vrijheid van meningsuiting waaraan beperkingen worden gesteld is geen vrijheid van meningsuiting meer. Salman Rushdie legde dat enkele maanden geleden uit. Zes leden van de Amerikaanse PEN club hebben echter niet begrepen wat vrijheid van meningsuiting is. Het gaat om de schrijvers Peter Carey, Michael Ondaatje, Francine Prose, Teju Cole, Rachel Kushner en Taiye Selasi. De New York Times meldt dat ze protesteren tegen de beslissing van de PEN club om de jaarlijkse Freedom of Expression Courage award aan Charlie Hebdo te geven en dat ze het gala waar de award wordt uitgereikt niet zullen bijwonen. Eerder dit jaar werden 12 redactieleden van het Franse satirische tijdschrift bij een moordaanslag door twee islamisten vermoord.

Kushner verwijt Charlie Hebdo ‘culturele intolerantie‘ en ‘een soort van gedwongen seculier standpunt’. Deze schrijvers hebben er niets van begrepen. Komt dat door hun Amerikaanse blik op de wereld? Ze kennen Charlie Hebdo niet dat alles en iedereen op de korrel neemt en reduceren het tot een tijdschrift dat moslims denigrerend zou afbeelden. Ze begrijpen evenmin wat meningsuiting echt inhoudt. Best triest, die Peter Carey, Michael Ondaatje, Francine Prose, Teju Cole, Rachel Kushner en Taiye Selasi die menen op te komen voor tolerantie, maar feitelijk het omgekeerde doen. En wat is in hemelsnaam een ‘gedwongen seculier standpunt‘?

FEMEN protesteert tegen Spaanse wet die protest ontmoedigt

leave a comment »

Democracia sin mordaza’ roept de sextremiste van Femen. Democratie zonder spreekverbod. Ze wordt door twee agenten afgevoerd die haar zwaar aanpakken voordat ze in Madrid de Spaanse minister van Binnenlandse Zaken Jorge Fernández Díaz kan benaderen. Op haar lichaam woorden tegen een controversiële wet, de ‘ley mordaza‘ waarvan de New York Times zegt dat deze Spanje terugvoert naar de donkere tijden van Franco.

Fernández Díaz van de conservatieve Partido Popular is de ideologische vader van de wet die met een beroep op de nationale veiligheid maatschappelijk protest zwaar beboet. De invoering ervan lijkt niets met de nationale veiligheid, maar alles met de politieke situatie in Spanje te maken te hebben. Het ontmoedigt het protest tegen de bezuinigingen en probeert het populistische Podemos wind uit de zeilen te nemen.

Het is een raadsel hoe zo’n wet die het democratische recht om te demonstreren verregaand inperkt in een lidstaat van de EU kan worden ingevoerd. Het past niet in een democratie. De New York Times citeert Maina Kiai, de speciale rapporteur bij de VN voor het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging die Spanje oproept de wet in te trekken: ‘The rights to peaceful protest and to collectively express an opinion are fundamental to the existence of a free and democratic society.’ Terwijl de EU bezig is met het bestrijden van het onrecht buiten de eigen grenzen wordt zo’n wet in Spanje ingevoerd. Onbegrijpelijk. Spanje past protest.

icnl

Foto: Tweet van 22 april 2015 van de ICNL Alliance, op 23 april 2015 geretweet door Maina Kiai.

Vernietigend rapport Hogerhuis over Europese Oekraïne-politiek

with 8 comments

In wat de New York Times een vernietigend (scathing) rapport noemt analyseert de commissie Buitenlandse Zaken van het Britse Hogerhuis (House of Lords) hoe Europa inclusief Groot-Brittannië slaapwandelend de Oekraïne-crisis ingewandeld is. Wat een gevoelige uitdaging van buitenlandse politiek was werd beschouwd als een handelskwestie. Nederland dacht tot de ramp met de MH17 ook zo. Ondernemers denken nog steeds vanuit hun eigen belang. Daarbij miste Europa de expertise om de Russische signalen goed te lezen en een redelijke middenweg te bewandelen tussen realisme en moralisme. Gevoegd bij een agressieve Russische politiek van een steeds meer naar binnen gekeerd land moest dat botsen. Dat gebeurde in Oekraïne.

Het rapport legt een ander accent dan de opinie die zegt dat de VS en EU na 1990 beloften hebben gebroken jegens Rusland over de uitbreiding van de NAVO. Het rapport stelt het breken van beloften jegens Oekraïne centraal zoals het Boedapester Memorandum (1994) dat Groot-Brittannie met Rusland en de VS ondertekende en dat de soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne garandeerde. Britten en Amerikanen hebben zich niet aan hun woord gehouden en Oekraïne in de steek gelaten bij de bezetting door Rusland van de Krim.

Deze conclusie is strijdig met de beschuldigingen uit Russische hoek dat Westerse agressie de oorzaak van het conflict is of van Westerse analisten die meeliften op deze mening en Westerse agressie als medeoorzaak zien. Het rapport toont aan dat het eerder het gebrek aan expertise en betrokkenheid van het Westen was die ruimte hebben gelaten voor de Russische agressie. Hoewel dit ontbreken van een volwassen Westerse opstelling tegelijk ruimte liet voor hardliners in eigen gelederen die in de publiciteit een rol konden speelden die betrekkelijk losstond van de eigen buitenlandse politiek. En de Russen munitie voor propaganda bood.

Wat nu? In elk geval aanscherping van de economische sancties als Rusland zoals nu een dubbelspel blijft spelen over de afspraken van Minsk-II die tegelijk worden bevestigd en gebroken. Dit lijkt gezien de inname van Debaltsevo door de Russen en de komende belegering van Mariupol onvermijdelijk. Maar het door en door corrupte Oekraïne dient ook zijn huiswerk beter te doen. Steun aan het land dient nog beter dan nu uitgeruild te worden tegen het doorvoeren van hervormingen. Maar de EU streeft naar goede contacten met de Russische Federatie als een partner van de toekomst. Dat is wat anders dan het huidige Rusland van president Putin.

Tussen expansie en agressie van VS en Rusland. Hoe kleuren we onze geschiedenis in?

with 9 comments

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De wetenschappelijk discussie over de moderne geschiedenis van Rusland is een debat tussen doven. Zeker als wetenschappers zich in de politieke arena begeven en stelling nemen. Er lijken maar 2 posities mogelijk: veroordeling van Russische agressie of veroordeling van Amerikaanse expansie. Complicatie is dat er nog een andere scheidslijn door het debat loopt, namelijk een neorealistische invalshoek die alle terugbrengt tot een gevecht om de macht en ethiek zoals deze is vastgelegd in verdragen en handvesten als secundair ziet.

De Russische positie verdient begrip omdat in te zien valt dat het land zich omcirkeld voelt. Of dat nou een realiteit of een hersenschim is. Gezien de relatieve onbelangrijkheid van de Russische economie en de stokkende ontwikkeling van een staat die nog niet eens alle gebieden van het eigen territorium ontwikkeld heeft is dat trouwens een merkwaardig uitgangspunt. Zowel van de vermeende omcirkelaar die uit niets een vijandbeeld creëert en daarmee Rusland groter maakt dan het is. Als van de vermeende omcirkelde die om binnenlandse redenen de oorlogsretoriek opklopt om de positie van een machtscentrum te vestigen.

In terugblikken op de oorzaak van de Russisch-Oekraïense oorlog van 2014-2015 geeft de bronvermelding uitsluitsel over de stellingname. Als iemand verwijst naar de ‘offensieve neorealist’ John Mearsheimer dan houdt dat een veroordeling van de Amerikaanse buitenlandse politiek sinds president Clinton in en een veroordeling van de expansie van de NAVO in Europa sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Iemand die verwijst naar het Handvest van de VN 1945, de Helsinki Final Act 1975 of het Boedapester Memorandum 1994 trekt de ethische kaart en maakt verdragen en afspraken geen afgeleide van het machtsspel tussen landen vanwege het idee dat in de geopolitiek tussen landen een evenwicht vooral tot stand komt als gevolg van de botsing van de macht. Zo iemand gaat uit van soevereiniteit en internationale grenzen van staten.

Zowel de agressie in de Amerikaanse buitenlandse politiek van de laatste 25 jaar als het zelfbeeld van de VS dat het exceptioneel is verdienen kritiek. ‘It is extremely dangerous to encourage people to see themselves as exceptional, whatever the motivation’, schreef de Russische president Putin in september 2013 in een ingezonden brief in de New York Times. Putin heeft gelijk over de VS, maar poetst weg dat hij niet anders doet dan Rusland als exceptioneel voor te stellen. Sprekend in de Duma in maart 2014 over het Westen en vooral de VS: ‘They have come to believe in their exclusivity and exceptionalism, that they can decide the destinies of the world, that only they can ever be right. They act as they please: here and there, they use force against sovereign states, building coalitions based on the principle “If you are not with us, you are against us.”’

De slotsom? Rusland en de VS claimen dat ze exceptioneel zijn, maar zijn dat vooral in grofheid en arrogantie jegens andere landen. Russische agressie tegenover kleinere landen in de eigen achtertuin vanwege een claim op deze landen is ongewenst. Het gooit internationale verdragen van 1945 tot 1994 uit het raam, en trekt Europa daarmee op onbekend terrein. Over de uitbreiding van de NAVO zijn rond 1990 nooit afspraken in verdragsvorm gemaakt tussen de toenmalige leiders van het Westen en de Sovjet-Unie. Volgens Helsinki 1975 kan het ene land de soevereiniteit van een ander land niet weggeven. Centraal-Europese landen hebben vanuit hun ervaring met de Sovjet-Unie vaak tegen de zin van West-Europa en de VS aangedrongen op opname in de NAVO. Dat gaf verzwakt Rusland het excuus in handen dat het omcirkeld en bedreigd werd en zich wapenen moest. Dit aan Russische leiders gegeven voorwendsel is de grote fout van de recente Europese geschiedenis.

Foto: Opschrift in de middelste toren van het Amerikaanse slagschip USS New Jersey dat operationeel was van 1942 tot 1991: ‘Those who oppose will meet me; Democracy at any cost’.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 341 andere volgers