Cenk Uygur (TYT) stemt op Hillary Clinton. Alles behalve fascist Trump

Cenk Uygur die in Californië woont stemt op Hillary Clinton. In een stemverklaring legt hij uit waarom. Simpelweg omdat een presidentschap van ‘fascist’ Donald Trump een ramp voor de VS en de wereld zal zijn. Uygur levert zich met zijn stem voor Hillary niet uit aan haar, maar belooft tegen haar te blijven vechten als ze president is. Als activistische journalist of journalistieke activist. Om het grote geld uit de politiek te halen. Waar zij een exponent van is. Trump is trouwens geen haartje beter, maar weet het anders voor te stellen.

Volgens de projectie van de statistische nieuwssite FiveThirtyEight van Nate Silver heeft Trump op dit moment een kans van 33,6% om president te worden. Florida, Ohio en North Carolina lijken voor Trump  te kiezen. Een ramp van groteske proporties kondigt zich aan. Hoe kon het zover komen? The Plot Against America van Philip Roth lijkt 76 jaar later alsnog realiteit te worden. De gedachte alleen al. Wat staat de wereld te wachten?

Als Trump wint, dan is dat mede dankzij radicaal-links dat zich tegen Clinton en niet tegen Trump keerde (Julian Assange), zich op de vlakte hield en niet uitsprak of hem onderschatte. Een strijd over de schuldvraag tussen realistische progressieven en the loony left kondigt zich aan. Om daarop een voorschot te nemen mijn tweet aan de in Brazilië wonende onderzoeksjournalist Glenn Greenwald die in 2013 de onthullingen van Edward Snowden in de openbaarheid bracht. Greenwald heeft een positie tussen realistisch progressief en loony left in. Progressief Amerika moet kiezen en door de zure appel heen bijten die Hillary Clinton heet:

gg

Foto: Eigen tweet aan Glenn Greenwald, 4 november 2016.

Lichtman voorspelt presidentsverkiezingen: Trump wint, maar de ‘sleutels’ zijn onzeker en de marges klein

hil

Hoogleraar Geschiedenis Allan J. Lichtman voorspelt dat zoals de zaken er nu voorstaan Trump op 8 november tot president gekozen wordt. Maar de marges zijn klein en het kan nog veranderen. In een interview in The Washington Post legt hij zijn model uit dat sinds 1984 elke president correct voorspelde. Hij baseert zich niet op peilingen of inschattingen van het Electoral College, maar op 13 ‘sleutels’ (keys). Als 6 ervan niet waar zijn, dan verliest de zittende partij. Volgens Lichtman scoren de Democraten nu op 6 sleutels als onwaar.

De sleutel van de sleutels van Lichtman lijkt nu in handen te zijn van de ‘derde’ Libertarische kandidaat Gary Johnson die tegen Clinton telt als hij meer dan 5% behaalt. Volgens de statistische nieuwssite FiveThirtyEight van Nate Silver scoort Johnson nu 4,9% en kalft z’n steun door onvast opereren snel af. Johnsons VP Bill Weld kondigde afgelopen week aan op Clinton te stemmen. Het lijkt een herhaling van het scenario met Ralph Nader dat Al Gore in 2000 in Florida de verkiezingen kostte. Hoe dan ook, de marges lijken kleiner dan de peilingen uitwijzen. Als Hillary Clinton wint, dan komt dat omdat de potentiële kiezers op Gary Johnson of Jill Stein in ‘swingstates’ uiteindelijk toch voor haar kozen. Niet uit liefde, maar om Trump uit het Witte Huis te houden. Lichtman zegt ook de historische onberekenbaarheid van Donald Trump niet goed in zijn model te kunnen vangen. Dan verandert de opvatting van politiek. En juist dat lijkt in deze campagne te gebeuren.

Foto: Schermafbeelding van deel artikelProf correct on 30 years of elections: Trump will win’ in The Hill, 28 oktober 2016.

Nieuwe beschuldigingen van aanranding door Trump verzwakken zijn positie

In de strijd tussen Trump en Clinton is laatstgenoemde aan de winnende hand. De onthullingen van WikiLeaks over de onregelmatigheden in de Democratische partij leggen het af tegen de beschuldigingen van onzedelijk en ongepast gedrag van Trump. De establishment media zijn op de hand van Clinton. De onthullingen volgen elkaar nu snel op. Trump wordt er in een artikel in de New York Times van beschuldigd twee vrouwen onzedelijk te hebben betast. De nu 74-jarige Jessica Leeds doet haar verhaal. Ook Mindy McGillivray zegt in een artikel in The Palm Beacht Post door Trump tegen haar zin te zijn betast. En wat komt er nog aan?

De nieuwe beschuldigingen ondermijnen de verdediging van de Trump-campagne dat de ‘kleedkamerpraat’ van een recent uitgelekt geluidsfragment met Billy Bush slechts woorden waren. Dat zijn ze volgens deze getuigenissen niet. Trump pochte dat hij zich met vrouwen veel  kan veroorloven omdat hij beroemd is. De bewering dat niemand meer respect voor vrouwen heeft dan hij klinkt steeds holler en ongeloofwaardiger.

Trump ontkent deze nieuwe beschuldigingen van aanranding. Maar het is de vraag of met name vrouwelijke, evangelische en gematigde Republikeinse kiezers Trump blijven steunen als de bewijzen van zijn wangedrag zich blijven opstapelen. Vraag is ook of Trump voldoende steun binnen de Republikeinse partij behoudt.

Gore taal van Trump in gelekt audiofragment. Over en uit?

Een audiofragment van Donald Trump uit 2005 brengt hem nog verder in problemen. Hij praat in een bus met Billy Bush die toen Access Hollywood presenteerde. The Washington Post geeft in een bericht de details.

Trump is in de kern een eikel, een knucklehead. Een zelfverklaarde multimiljonair en soapster die telkens failliet gaat en geen goede zakenman blijkt te zijn. Iemand die de feiten bij elkaar liegt. Maar evenmin een goede politicus is. Nu lijkt de race gelopen door deze Oktober-onthulling vanuit het kamp Clinton. Of het Team Trump moet ook nog zo’n verrassing in petto hebben die Hillary Clinton hevig in verlegenheid brengt.

Maar de tijd dringt voor Trump om nog met een doelmatige tegenaanval te komen. Volgens FiveThirtyEight van Nate Silver heeft Clinton nu 81,8% kans om te winnen. In alles swingstates heeft ze in de peilingen een voorsprong op Trump genomen. Haar organisatie ter plekke is beter. Trump heeft zijn verontschuldigingen aangeboden voor het gelekte fragment. Hij zegt: ‘Anyone who knows me knows these words don’t reflect who I am’, maar juist dat -dus zijn persoonlijkheid en temperament- worden steeds meer betwijfeld.

FBI bevestigt dat Amerikaans kiesstelsel kwetsbaar is. Computers gehackt en kandidaten gemanipuleerd. Met Russische inmenging

Cenk Uygur van TYT verwijst naar een artikel van Michael Isikoff voor Yahoo News! van 29 augustus 2016. Volgens deze onderzoeksjournalist die zich baseert op informatie van de FBI zijn afgelopen weken hackers de verkiezingsdatabases van de staten Illinois en Arizona binnengedrongen. En zijn data gestolen. De FBI heeft betrokken verkiezingsbeambten in de VS gewaarschuwd om de veiligheid van hun computersystemen te vergroten. Isikoff citeert Rich Barger van cyberveiligheidsbedrijf ThreatConnect die door Yahoo werd gevraagd om zijn oordeel. Hij brengt de diefstal van data in verband met Russische daders: ‘He also said the method of attack on one of the state election systems (..) appears to resemble methods used in other suspected Russian state-sponsored cyberattacks, including one just this month on the World Anti-Doping Agency.

De FBI zegt tegen Isikoff dat niet vastgesteld dat het Kremlin betrokken is, het kunnen ook ‘gewone’ cybercriminelen zijn. Maar er is voldoende ondersteunend bewijs dat het Kremlin zich actief mengt in de Amerikaanse verkiezingsstrijd. Het heeft er alle belang bij dat Donald Trump de verkiezingen wint. Trump is zakelijk afhankelijk van Russische leningen en er is volop reden om te veronderstellen dat hij min of meer door het Kremlin wordt aangestuurd. In tegenstelling tot Hillary Clinton neemt Trump geen hard standpunt tegenover de Russische Federatie in inzake de annexatie van de Krim en de inmenging in Oost-Oekraïne. Het establishment van de Republikeinse partij en Republikeinen uit de veiligheidsindustrie hebben afstand genomen van Donald Trump omdat ze menen dat hij de nationale veiligheid van de VS op het spel zet.

Julian Assange van WikiLeaks vertelde afgelopen week in een interview met Megyn Kelly van het op de hand van Trump zijnde Fox News dat WikiLeaks kort voor de presidentiële debatten (het eerste is op 26 september) met onthullingen over Clinton komt die voor een game changer zullen zorgen. Het vermoeden is dat WikiLeaks de gehackte data krijgt aangeleverd van Russische bronnen om de verkiezingsstrijd te beïnvloeden. Opvallend is dat WikiLeaks uitsluitend kritisch is op Clinton en niet komt met onthullingen over Trump.

In de peilingen ligt Clinton voor op Trump, maar afgelopen weken is haar voorsprong gehalveerd. Nate Silver van de site FiveThirtyEight schat in een update in dat het nog te vroeg is voor Clinton om zich veilig te voelen. Probleem voor beide kandidaten blijft hun historisch hoge unfavorability ratings (Clinton 53,4% en Trump 60,4%) waardoor ze aangewezen zijn op een negatieve campagne om hun opponent zwart te maken. Juist dat geeft buitenlandse machten de kans om zich in de strijd te mengen. Beide partijen DNC en RNC hebben zich door de nominatie van Clinton en Trump kwetsbaar gemaakt en zijn afhankelijk geworden van inmenging.

Om het beeld er nog gecompliceerder en onoverzichtelijke op te maken wordt ook gewezen op  een ‘geheime’ Kremlin-connectie van Hillary Clinton via het Skolkovo Innovation Center. In een artikel meent de veiligheidsjournalist John Schindler dat zij te lichtzinnig is geweest door samenwerking te zoeken met Skolkovo: ‘Hillary Clinton should have been more careful about partnering with the Kremlin in a sector that’s so important to our national security’. Opzienbarend is dat behalve Bernie Sanders alle presidentskandidaten banden hebben met het Kremlin die de toets der kritiek niet kunnen weerstaan. Ook Jill Stein en Gary Johnson die in mei 2014 voor Russia Today begrip toonde voor de Russische annexatie van de Krim. Er is iets fundamenteel mis met de Amerikaanse presidentskandidaten die zich laten manipuleren door het Kremlin.

Fel debat tussen supporters Sanders of ze Clinton moeten steunen

Amerikaanse progressieven worstelen met hun geweten. Moeten ze Hillary Clinton steunen die ze in hun hart niet vertrouwen of zetten ze zich aan de zijlijn met de kans dat Donald Trump president wordt? En niet alleen vier jaar ellende brengt, maar ook de democratische instituties voorgoed verandert en Amerika nooit meer zal zijn wat het was? Robert Reich beschrijft dit dilemma en kiest voor het minste kwaad Clinton. Het is trouwens opvallend dat het Amerikaanse politieke bestel kandidaten van gevorderde leeftijd voortbrengt. Hillary Clinton is 68, Donald Trump 70 en Bernie Sanders 74. Dat zegt ook iets over de levensvatbaarheid van zo’n systeem.

Volgens de Groene kandidaat Jill Stein in een tweet is ze het voor 91% eens met Clinton en 98% met Sanders. Dat rechtvaardigt niet het aan de kant schuiven van Clinton door progressieven. Dat verschil is overbrugbaar. Het wantrouwen van Clinton wordt eerder ingeven door haar leugenachtigheid en gelijkhebberigheid zoals Todd Purdum in een artikel voor Politico beschrijft en de verstrengeling met het bedrijfsleven dan door beleid.

Maar de aanhang van Sanders is omvangrijk en betrokken. Velen zal het zijn ontgaan, maar in de primaries kreeg Sanders 13 miljoen stemmen terwijl Donald Trump in zijn partij niet meer dan 14 miljoen stemmen achter zich kreeg. Dus de achterban van Sanders is groter dan het lijkt. Politiek is koehandel en geen ethiek. Politiek is geven en nemen. Sanders volgt die lijn en zegt dat hij Clinton steunt. Maar een groot deel van zijn supporters volgt Sanders hierin niet. Mede met het gevolg dat Trump de verkiezingen nipt zou winnen als die nu gehouden zouden worden, volgens Nate Silver. Dat is onheilspellend, ook voor Europa, met de kandidaat Trump die zegt de afspraken van de NAVO te willen heroverwegen. Dat raakt aan onze nationale veiligheid.

Donald Trump kan zomaar president worden. Of dictator

bs

Donald Trump gaf een afsluitende toespraak van 75 minuten op de Republikeinse conventie in Cleveland. Gitzwart en negatief, zonder hoop en met weinig beleidsvoornemens hoe het land gerepareerd kan worden om het weer op de rails te zetten. Nog los van het feit dat Trump geen idee heeft hoe een democratie werkt, welke instituties daarin samenwerken en waaruit het politieke handwerk bestaat om iets voor elkaar te krijgen. Het blijven grote woorden. De macht van de president is relatief klein, zoals president Obama ervaren heeft. Hoewel hij zich soms verschool achter die machteloosheid vanwege zijn besluiteloosheid. Maar in de praktijk zijn de marges voor een president klein en rechtvaardigen ze niet het beeld van almacht dat Trump schetst.

Als Trump al beleidsvoornemens schetst, zoals over de NAVO, dan zijn ze zo wereldvreemd en onrealistisch dat ze nooit gerealiseerd kunnen worden omdat internationale verdragen en afspraken ze in de weg staan. Intussen zorgen ze voor onrust en onzekerheid. Trump zaait verdeeldheid. Zijn toespraak ging niet over het bereiken van een ideale wereld (utopie), maar over het schetsen van een wereld met akelige kenmerken (dystopie). Hij begint steeds meer te lijken op de hoofdpersoon Charles Lindbergh uit de roman ‘The Plot Against America‘ (2004) van Philip Roth. Diens antisemitisme uit 1940 is vervangen door Mexicanen- en moslimhaat. De roman die 12 jaar geleden als waarschuwing opgevat kon worden dreigt realiteit te worden.

Trump wordt door vele Amerikanen gehaat, maar hetzelfde geldt voor zijn belangrijkste opponent Hillary Clinton die in de peilingen geen afstand van hem kan nemen. Volgende week is de Democratische conventie en te verwachten valt dat de Democraten wel hoop bieden en Trumps ongeschiktheid zullen benadrukken. Maar toch tekent zich het onheilsscenario af van een Amerikaanse president die alle kenmerken van een fascistische leider vertoont. Europese rechts-nationalistische politici als Geert Wilders en Nigel Farage steunen Donald Trump en zeggen zich met hem te identificeren. Die identificatie verraadt wie ze werkelijk zijn.

Het blijft jammer dat Bernie Sanders geen kandidaat namens de Democratische partij is. Dan zou tegenover Trump met zijn historische lage favorable ratings een kandidaat in het veld gebracht worden die positieve gevoelens bij grote delen van het electoraat losmaakt. Niet zo gehaat wordt als Trump en Clinton. Amerikanen moeten in november hun president kiezen. Dat kan zomaar Trump worden. De strijd binnen de Republikeinse partij kan het verschil maken. Veelzeggend is dat de Koch broers die 900 miljoen in de campagnes stoppen zich distantiëren van lokale kandidaten die zich met Trump verbinden, zoals Ron Johnson ervoer volgens een bericht in de Huffington Post. Een derde kandidaat als Gary Johnson kan zich ook nog in de race mengen.

Nate Silver zegt in een afrondende reactie op Trumps toespraak dat er geen peil is te trekken op de uitkomst: ‘Trump could become president, obviously. Or he could lose by 15 points. I’m not sure we really know a lot more than when the general election unofficially started six weeks ago.’ De race is onvoorspelbaar met een onvoorspelbare kandidaat en twee kandidaten die door grote delen van het electoraat diep gehaat worden. Europa moet op het ergste voorbereid zijn: een presidentschap van Trump. Een dictator als vriend. Awesome. 

Foto: Tweet van Bernie Sanders, 22 juli 2016.

Establishment Clinton kan verliezen van anti-establishment Trump. Dat is een les voor de Nederlandse politiek: vernieuw

Jimmy Dore weet hoe het zit. De Amerikaanse gevestigde media (ook: establishment media) onderschatten Donald Trump. Tot op de dag van vandaag. Het geniale van de Democratische partij bestaat eruit dat het tegenover de gehate kandidaat Trump een kandidaat het veld in brengt die even gehaat is. Dat is domheid die aan genialiteit grenst. Maar het is geen grap omdat de gevolgen van onderschatting groot zijn. De malloot Donald Trump die zo onberekenbaar is dreigt president van de VS te worden. En zoals dat heet, van de vrije wereld. Daarom gaat het ook Nederlanders aan. In de analyse van Nate Silver heeft Trump op dit moment een kans van 36% om te winnen. Angstaanjagend voor wie de worsteling van Clinton ziet met haar eigen schaduw.

De keuze van de Democratische partij voor Clinton is blijkbaar gemaakt toen de bewustwording over de veranderde anti-establishment sfeer in het land nog niet tot de kern van de partij was doorgedrongen. Clinton is de establishment kandidaat bij uitstek en wordt in de beeldvorming ook zo gezien. Dat de Democratische partij en de establishment media nu net doen alsof alles onder controle is hoort erbij. Ze brengen een positief verhaal naar buiten. Op 25 juli begint de Democratische conventie en wordt naar verwachting Clintons nominatie bekrachtigd. Dan is er geen weg terug. Bernie Sanders is ook nog kandidaat bij de Democraten.

Uit de neergaande ontwikkeling van Hillary Clinton valt iets op te steken voor de Nederlandse politiek. Op 15 maart 2017 vindt de Tweede Kamerverkiezing plaats. Het is voor partijen belangrijk om kandidaten die gezien worden als vertegenwoordiger van het establishment spaarzaam in te zetten. En niet op de voorgrond te plaatsen. De steun die Trump nu krijgt is te herleiden tot de anti-establishment sfeer die ook in Nederland bestaat. En onder meer tot de uitkomst van het Oekraïne-referendum leidde. Nederlandse partijen moeten niet dezelfde fout maken als de Democratische partij. Als ze verstandig zijn geven ze op hun kandidatenlijsten een jongere generatie de bovenste plaatsen. Verworven machtsposities van een oude garde binnen partijen zijn niet langer een garantie voor succes, maar juist het omgekeerde: een garantie voor mislukking.

Cenk Uygur (TYT) interviewt Bernie Sanders

Cenk Uygur van The Young Turks interviewt de Democratische presidentskandidaat Bernie Sanders, de senator van Vermont. De medewerkers van TYT bedrijven activistische politiek en steken dat niet onder stoelen of banken. Ze vinden dat Sanders de enige geloofwaardige kandidaat is die voorbijgaat aan de cultuurstrijd (immigranten, islam, abortus etc.) en serieus aandacht besteedt aan sociaal-economische programmapunten (inkomensverdeling, studieschuld, politieke macht van Wall Street) en daar uitgewerkte plannen over heeft.

Sanders doet het in de strijd tegen Hillary Clinton goed. Ondanks de vooringenomenheid van de gevestigde media (‘corporate media‘) die hem en zijn maatschappijkritiek (‘real issues‘) zo goed als negeren, hem stigmatiseren en niet eerlijk verslag doen van zijn resultaten en programma. Voor Amerikaanse begrippen is Sanders extreem, maar in Europa zou hij een gematigde sociaal-democraat genoemd worden. Cenk Uygur onderbouwt die kleuring van de media met voorbeelden en vraagt Sanders hierover diens mening hier. De vooringenomenheid van de media symboliseert de beslissende rol van het grote geld in de Amerikaanse politiek. Exact het hoofdonderwerp dat Sanders aan de orde stelt in zijn campagne en grondig wil aanpakken.

Sanders houdt de campagne vol om Clinton te dwingen progressieve programmapunten over te nemen. Maar hij vindt dat hij een reële kans op de nominatie maakt. Het verschil in het aantal behaalde gedelegeerden is nu volgens website FiveThirtyEight van Nate Silver 1233 voor Clinton en 929 voor Sanders. Alles is nog mogelijk. Vooral als het een eerlijke strijd zou zijn met media die objectief verslag doen. Maar dat is dus niet zo.

Wensdenken en framing: Clinton, Sanders, Trump en Rubio

Donald Trump heeft de primary in South Carolina gewonnen met 32% voor Marco Rubio en Ted Cruz met 22%. Nate Silver wijst in een posting op twee scenario’s voor het vervolg: a) Trump! en b) Rubio. Deze laatste is de kandidaat van het partij-establishment. Bij de Democraten won de partijkandidaat Hillary Clinton de caucus in Nevada met een verschil van 5% van Bernie Sanders, en sprokkelde 7 meer gedelegeerden bij elkaar. Sanders wint langzaam aan kracht, maar zal het waarschijnlijk toch afleggen tegen Clinton en de partij-elite.

Zo kondigt zich een ramp af als het vervolg zich ontwikkelt zoals het er nu op lijkt: de onberekenbare Trump tegenover de berekenbare Clinton. De a-politieke Trump tegenover de politieke Clinton. Beide aangestuurd door het grote geld. Voor vele Amerikanen worden de presidentsverkiezingen zo een voetbalwedstrijd tussen Bhutan en de Malediven. Met geen van de partijen kan men zich identificeren. Het zal wel. Nederlanders zou het ook niets kunnen schelen als de VS politiek, economisch en militair niet zo machtig waren. Kiezen tussen Mussert en Moskou. De Amerikaanse kiezers zijn niet te benijden. Of gloort toch nog de strijd Rubio-Sanders?