Heksenjacht van rechtse media op Annalena Baerbock en Sigrid Kaag

Lezersbrief in De Telegraaf, 9 september 2021.

Het is een wetmatigheid dat de rechtse pers een centrum-linkse partij als favoriet doelwit voor aanhoudende kritiek neemt. Niet een radicaal-linkse partij, want die zit in hetzelfde frame als de rechtse pers. Namelijk schoppen tegen de gevestigde orde en de overheid.

Rechts valt partijen aan die zich het meest sterk maken voor de gevestigde orde, zich het actiefst verzetten tegen de tegenstanders ervan die EU en Europese landen willen destabiliseren en geen stabiele machtsbasis hebben om hard terug te slaan.

Als de lijsttrekker van zo’n centrum-linkse partij dan ook nog een vrouw is, dan is het helemaal heerlijk scoren voor de rechtse pers die nog grotendeels in een mentaliteit van machismo is blijven hangen omdat masculiniteit in de verdrukking zou zijn geraakt.

Naast een ideologisch heeft dat ook een economisch motief. Aanvallen op vrouwen jagen de clicks de hoogte in. Ze worden vooral op hun persoon of karakter en vrouw-zijn en niet op de inhoud van het politieke programma van hun partij aangevallen. In de populistische rechtse pers worden lifestyle en politiek hecht met elkaar verbonden en lopen zelfs zo in elkaar over dat ze niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

Schermafbeelding van deel artikelWoke’ D66 afgeslacht door eigen prominenten‘ op Geen Stijl, 9 september 2021.


In Nederland zijn Sigrid Kaag (D66) en in Duitsland Annalena Baerbock (Groenen) het kop van jut van rechtse media en rechtse opiniemakers. In de VS was dat in 2016 Hillary Clinton. Het is trouwens de vraag of vooral D66 en de Democraten in alle gevallen centrum-links zijn, maar in de beeldvorming worden ze zo wel gekarakteriseerd door rechts. Dat valt een stropop aan, dus een fictief persoon, ofwel een sprookjesversie van een politicus, en niet de echte politica.

Tweet van Anne met verwijzing naar Telegraaf-column van Ronald Plasterk.

Onderzoek van Avaaz maakt duidelijk dat Baerbock via sociale media vooral door Russische staatsmedia met desinformatie wordt aangevallen. De Groenen zijn vanwege zorgen over het klimaat en de geopolitiek de grootste tegenstanders van de Russische gaspijplijn Nord Stream II. De aanval heeft dus een strategische reden van een buitenlandse actor om het eigenbelang veilig te stellen.

De ongerijmdheid is dat rechtse media die dat eigenbelang niet hebben en zeggen te gaan voor wet en orde, nationalisme en eigenheid voortborduren op de buitenlandse inmenging. Dat is het raadsel van een rechtse pers die zweert bij nationalisme, maar in de praktijk daar haaks op staat en de eigen democratie helpt verzwakken. Onder het mom de vijand van mijn vijand is mijn vriend.

Tweet van Syp Wynia, 11 september 2021.

Deze observaties maken maakt duidelijk dat de aanval van de rechtse media en rechtse opiniemakers op centrum-links gerelativeerd moet worden. Het is niet waarover het lijkt te gaan. Het is het dienen van de belangen van anderen in de hoop om makkelijk te scoren door oude, overleefde vooroordelen op te poetsen en telkens te recyclen zodat de eigen achterban gevangen blijft in een vijandbeeld en mentaal niet meer kan weglopen.

De hetze tegen centrum-links is de lopende band van simplisme waar de rechtse pers mee scoort en in een automatisme niet meer hoeft na te denken hoe het werkelijk is door het denken uit te besteden aan de eigen reflex.

In de Russisch-Oekraïense oorlog vechten militairen tegen burgers

‘Autoriteiten vullen hun zakken en maken ons schuldig’, zo zegt een inwoonster van Avdiivka in de provincie Donetsk dat onder controle van het Russische hybride leger staat. Tegenstellingen zijn soms oorzaak, soms gevolg van de oorlog. Meestal lopen in oorlogen oorzaak en gevolg door elkaar heen. Niemand, maar zeker de bevolking weet dan nog precies waarom de oorlog ooit begon en wat het doel er ook al weer van was.

Wraak, haat, oorlogswinst en machismo voeden de militairen. Zeker de aanvallers gedragen zich als kinderen met hun militair materiaal, vlaggen, uniformen en bravoure. De grootste tegenstelling zit ‘m niet in de strijd tussen partij A en B die met hun bommen en granaten elkaar bestoken, maar tussen militairen en burgers.

De bevolking is machteloos in een oorlog waar het niet om heeft gevraagd en die hun alleen maar materiële en immateriële schade berokkent. Elk land zou in onbewoonde gebieden verplicht een speelterrein voor militairen met een teveel aan testosteron moeten inrichten. Dan kunnen ze in hun zandbak met elkaar spelen.

 

 

Geert Wilders past in vijandbeeld van mannentijdschrift DABIQ

gw

Het gonst in Nederlandse media: Geert Wilders staat prominent afgebeeld in de 9de aflevering van DABIQ. In zekere zin de voortzetting van Inspire (met de befaamde ‘dodenlijst’). Nationale trots als een Nederlander weer eens prominent het buitenlandse nieuws haalt. Wat de reden ervoor ook is. Een land dat niet genoemd wordt bestaat niet. DABIQ is het online magazine van IS dat dient voor propaganda en werving. Onderschrift bij Wilders foto luidt ‘een kruisvaarder die de profeet bespot’ (A crusader who mocked the Prophet).

DABIQ is een mannentijdschrift. Voor, door en met mannen. Gezellig onder elkaar voor de jihad. Op tientallen foto’s is geen enkele vrouw te zien, op wat meisjes in de marge na. Dat is geen toeval, maar een bewuste keuze van de eindredactie. Sommige mannen dragen overigens jurkachtige kleding, maar dat kan vrouwen toch niet vervangen. Dus Geert Wilders was zeker niet afgebeeld als hij een vrouw was geweest. DABIQ moet het hebben van vijandbeelden, en Wilders ook. In DABIQ vinden ze elkaar. Haantjes zonder kippen, die gozers.

Foto: Schermafbeelding uit DABIQ #9 met foto van Geert Wilders (met twee vrouwen half achter zijn schouder).

Parade of parodie van milities in Donetsk op 2 mei 2015?

De muziek is beter dan de parade. Bij nader inzien een zielige ogende optocht van een zooitje ongeregeld. Nietszeggend theater dat zo leeg is dat het er weer veelzeggend op wordt. Op 2 mei 2015 in Donetsk, Oekraïne. Of hoe het tegenwoordig genoemd wordt. Separatisten profileren zich als strijdvaardig. Leven ze over een jaar nog? Ach, het valt allemaal te billijken. Zo zijn sommige mannen. Wie een paar jaar in militaire dienst gezeten heeft, zal weinig begrijpen van dit martiale geparadeer. Moet dat het zijn? Schijn door schijn?

Rusland lijft Zweden in. Parodie of geen parodie?

Een oude parodie op de Russische staatstelevisie. Wat oudbakken. Dus de geel-blauwe nationale kleuren van Zweden verwijzen niet naar Oekraïne. WikiLeaks vestigt er weer eens aandacht op en ziet er de essentie van homopropaganda in. Maar daar gaat het de klokkenluiderssite niet om. WikiLeaks is verre van dol op Zweden omdat het vermoedt dat het samen met de VS samenzweert om Julian Assange uit te leveren aan dat laatste land, dan wel Assange het werken zo moeilijk mogelijk te maken. Wat lukt omdat deze klokkenluider al 1274 dagen zonder aanklacht bezig gehouden wordt door de aanklacht, die dus geen aanklacht is. Vraag is of het hier wel om een geslaagde parodie gaat. Zijn Zweden feminiene watjes die gered moeten worden door macho-Russen? Moet Zweden dat een van de trouwste bondgenoten van de VS in Europa is, maar geen NAVO-lid, zich voor bescherming wenden tot Rusland? In humor liggen de grenzen van geloofwaardigheid niet nauw vast.

Jacob Zuma beschadigd door beschadiging schilderij Brett Murray

Update 31 mei: Het besmeurde schilderij is van de presentatie in de Goodman Gallery verwijderd. Met medeweten van beide partijen. In ruil voor het intrekken van een procedure door het ANC heeft de galerie dat besloten. Satire en vrijheid van expressie lijken zeldzaam in Zuid-Afrika. Maar kunst wordt serieus genomen. 

Een controversieel schilderij The Spear van Brett Murray is besmeurd door zowel de blanke Barend la Grange als de zwarte Lowie Mabokela. De laatste werd hardhandig aangepakt. Juist op het moment dat de ANC via een gerechtelijke procedure een verbod eiste. Het toont een Lenineske pose van Jacob Zuma (1942), de president van Zuid-Afrika. De bravoure wordt verstoord door het geslacht dat uit zijn broek hangt. In de serie ‘Hail to the Thief‘ uit 2010 gebruikt Murray ook communistische symbolen voor zijn maatschappijkritiek.

Veel wijst erop dat het besmeuren van ‘The Spear’ in de prestigieuze Goodman Gallery te Johannesburg een publiciteitsstunt is. Een camerateam van eNews legt het met draaiende camera vast,  galeriemedewerkers of beveiligers grijpen pas in nadat het schilderij besmeurd is en de reden die de blanke man als reden voor zijn daad geeft klinkt vergezocht. Zuid-Afrika zou in gevaar zijn. Het levert eNews veel publiciteit op. Maar reporter Iman Rappetti stelt dat gezien de politieke aandacht voor het schilderij de beveiliging onvoldoende was en er waarschijnlijk ontslagen volgen. En het acrylschilderij schijnt onherstelbaar beschadigd te zijn.

Zuma is polygaam en deed in het verleden stof opwaaien door zijn relatie met vrouwen. Zijn opmerking dat het voor een Zulu-man een misdaad is om een sexueel opgewonden vrouw onbevredigd achter te laten deed de vrouwenbeweging moord en brand schreeuwen. In zijn levenswandel geeft Zuma alle aanleiding voor de observatie dat-ie, plastisch gezegd, zijn lul achternaloopt. Hij bracht zijn land in een lastige positie en moest zich daarom fatsoeneren. De hernieuwde aandacht voor The Spear focust juist op Zuma’s slechte zeden.

Foto 1: Brett Murray, The Spear, Acryl op doek, 2012. Voor de beschadiging. Credits: Alexander Joe,  AFP/Getty Images

Foto 2: Brett Murray, Cash is King (Jacob Zuma) uit de serie Hail to the Thief, 2010. Zeefdruk