George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Kim Jong-il

Deelnemers aan het 7de partijcongres ontvangen in Pyongyang

with one comment

In Noord-Korea is in Pyongyang het 7de partijcongres begonnen. Het eerste sinds 1980. Steunbetuigingen in de vorm van arriverende en marcherende massa’s, applaudisserende en kransen leggende mensen zijn niet van de lucht. De menselijke ketting is nog meer dan de lopende band het herkenningsteken van dit zichtbare Noord-Korea. Het is niet als het krioelen van mieren of bijen, maar het zich stuk voor stuk en masse tonen van een kudde zebra’s op de savanna. Het roept: samen sterk. Traditionele accessoires van het partijcongres worden getoond in de aanloop ernaar, dus in de marge ervan. Op de ontvangst volgt het stilstaan bij de geschiedenis van de partijleiders. Uitgeput en ademloos worden de afgevaardigden langs de staties geleid. Ze kijken omhoog en houden zich koest, en lijken nog verrast te worden ook. Alles uniform in uniform.

De beelden hebben iets nostalgisch. Het is vaker beweerd dat Noord-Korea iets bewaard heeft dat elders verloren is gegaan. Volkswil is het niet te noemen omdat het volk in deze dictatuur niets te zeggen heeft en niet over het eigen leven kan beschikken. Waarneembaar is dat elke twijfel aan de schijn door elk individu bij voorbaat is uitgesloten. Per definitie niet het verslag haalt. De gehoorzaamheid van discipline gaat over in zelfkastijding en masochisme. Het plezier dat gesuggereerd wordt is het opgaan in de massa. De enscenering is het collectieve klaarkomen voor een betere wereld. Dat verlangen wordt eeuwig uitgesteld en nooit ingelost.

Als het een tentoonstelling was dan zou de titel van de aanloop naar het 7de partijcongres zoiets moeten zijn als ‘De grote familie van de Noord-Koreaanse mens’. De suggestie is dat deze gemeenschap universeel is, terwijl het toch de staatsgrenzen niet te buiten gaat. De afbeelding van de nietige mensen die strak bewegen als radartjes in de propagandamachine heeft iets aandoenlijks. Niet dat de mensen snoezig zijn, maar hun situatie is die van de kwetsbaarheid. Ze zijn broos. Met een vingerknip kunnen ze uit de rij genomen worden om voorgoed te verdwijnen. De methode van de dreiging maakt mak. Tegelijk is dit mogen bestaan als een ongenummerd nummer een bekroning van een schelle carrière die optimaal haalbaar is binnen grenzen.

De wereld een Potemkindorp. Te beginnen met Noord-Korea

leave a comment »

Dansen maakt gelukkig. In Noord-Korea leeft een nieuwe generatie een gelukkig leven, geniet het onderwijs en is het zorgeloos. Zo zegt vol overtuiging de in het roze geklede 19-jarige vrouw. Met de suggestie dat in andere landen jongeren slechter af zijn. Geen vrijheid, geen onderwijs en geen rechten. Dit soort video’s doet denken aan het begrip Potemkindorp. De term is in 1787 ‘uitgevonden’ op de Krim om keizerin Catharina tijdens een bezoek te behagen. Of is het een mythe om een opponent in diskrediet te brengen en zijn ze verzonnen? Hoe dan ook, nu zijn ze alom aanwezig. Zodoende is de wereld steeds meer een Potemkindorp.

Een façade van wat niet is, met het besef dat het niet kan zijn, maar wat ondanks dat toch glashard wordt beweerd. Agitatie raakt de emoties, propaganda bezweert de geest en de tucht onderdrukt de tegenwerping.

Theater_Stage_Backdrops_Painting_Richard_Ancheta

Foto: ‘Theater stage scenic backdrop’ van Richard Ancheta; airbrush.

Noord-Korea propageert de grootste talenten te bezitten

leave a comment »

Met filmpjes van propagandazender Stimmekoreas zijn blogs te vullen. Vervreemding maakt het interessant. Indirect kijken we immers door de Noord-Koreaanse bril naar onszelf. Het stelt ons via een omweg de vraag wat normaal is. Of liever gezegd, wat wij normaal vinden. Want waarom is iets welbeschouwd normaal?

Het gewone benadrukt het ongewone. Buigen en masse op het nieuwjaarsfeest Seollal als het Jaar van de Slang zich aankondigt en het volk hulde aan de leiders brengt. Of een kookcompetitie in een land vol hongersnood. Of een dansende beer in het circus. Daarnaast de gewone portie anti-imperialisme. In elk geval de filmpjes over het dagelijkse leven doen zo hun best gewoonheid uit te drukken dat het er ongewoon door wordt.

Vervreemding blijkt ook uit de roboteske toewijding van de jonge talenten die hun kunstje opvoeren. Op het ritme van martiale marsen in een vormgeving vol zuurtjeskleuren. Ze lijken niet te stoppen. De kinderen hebben talent. Ze tonen toewijding. Om de eentonigheid te doorbreken mag een jongetje op de trommel slaan. Na 13’15”. Een doorbrekend grimlachje op zijn gezicht symboliseert de menselijkheid van het regime.

Overal scoren kinderen. Met hun talenten die ouderen inzetten. Of het nou ouders, scouts of politieke leiders zijn. Verschil lijkt dat er voor Noord-Koreaanse kinderen geen ontkomen aan is. Dat ze makkelijker te sturen zijn dan volwassenen die altijd kunnen afwijken is hun pech. In zo’n circus wordt dat niet op prijs gesteld.

Hysterisch huilen in Noord-Korea om dood Kim Jong-il

leave a comment »

Vandaag werd bekend dat de Noord-Koreaanse leider en dictator Kim Jong-il afgelopen zaterdag is overleden. Vermoedelijk aan een hartstilstand tijdens een treinreis. Waarschijnlijk is het verdriet van de Noord-Koreanen over de dood van hun leider in scene is gezet. De combinatie van melodrama en absurdisme maakt het tot een spektakel. In 1953 reageerden Soviet-Russen op het Rode Plein terughoudender op de dood van Jozef Stalin:

Foto: Soviet-Russen op het Rode Plein te Moskou tijdens de begrafenis van Jozef Stalin, maart 1953

Written by George Knight

19 december 2011 at 17:45