George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Karaktermoord

Stemmingmakerij en karaktermoord van columnist Han Lips op schaakfamilie Van Foreest. Het Parool gaat het debat uit de weg

with 4 comments

Afgelopen maandagavond werd de documentaire De Stelling Van Foreest; een schaakfamilie (VPRO) van de gelauwerde filmmakers Maarten Schmidt en Thomas Doebele uitgezonden op NPO2. Schaakgrootmeester Hans Ree zei daar afgelopen zaterdag in zijn schaakrubriek in NRC het volgende over: ‘Voor de kinderen lijkt schaken vanaf hun vroegste jeugd zo natuurlijk als ademhalen te zijn geweest. De gewone leerstof waarvoor andere kinderen naar school gaan, leerden ze thuis naast het schaken en passant in sneltreinvaart en ondanks hun extreme schaakspecialisatie kunnen ze veel dingen die ik niet kan, zoals een gebakken ei uit de pan gooien, of rolschaatsen.’

Columnist Han Lips van Het Parool heeft een faliekant andere mening dan Ree over deze schaakfamilie. Waar Ree sociaal vaardige kinderen ziet die evenwichtig en natuurlijk opgroeien ziet Lips in zijn column het tegenovergestelde: ‘uiterst beklemmend, zo’n opgedrongen jeugd.’ De kop boven zijn recensie spreekt boekdelen: ‘Beklemmend: deze kinderen worden gedrild tot grootmeesters.’

Je kunt zeggen dat hier twee meningen tegenover elkaar staan waar gedebatteerd over kan worden. Maar op Parool.nl wordt het debat niet op prijs gesteld. Mijn reacties bij de column werden gisteren per omgaande verwijderd. Inclusief de laatste: ‘Wat is dat voor onzin, eindredactie? Lips geeft in zijn recensie de feiten verkeerd weer, ik wijs daar in een reactie op en vervolgens wordt mijn reactie verwijderd. Welke gedragsregels overtreed ik hierbij? Het is mij onduidelijk. Wat moet hier beschermd worden? In elk geval niet een open debat. Ik verzoek u dan ook mijn eerste reactie terug te plaatsen en een debat te laten ontstaan. Als u durft.’ Een vergeefs verzoek dat sprak tegen de dovemansoren van het Het Parool. Mijn kritiek werd niet geplaatst.

In mijn eerste reactie wees ik op onnauwkeurigheden in Lips’ weergave en vroeg ik me af of hij wel goed gekeken heeft. Lips zegt: ‘De kinderen van de familie Van Foreest (..) gaan niet naar school maar worden thuis gedrild tot grootmeesters.’ Deze twee beweringen zijn onjuist. Ze worden zelfs in de documentaire weerlegd. De moeder legt namelijk omstandig uit dat de ouders de kinderen individueel voor de keuze hebben gesteld of ze wel of niet naar school gaan. Op één na kozen de kinderen ervoor om gewoon op te gaan voor hun eindexamen op een middelbare school. Dat is dus een combinatie van thuisonderwijs met regulier onderwijs.

Daarnaast is het suggestief van Lips om te suggereren dat de kinderen worden ‘gedrild’ tot grootmeesters. Wat verstaat hij onder ‘drillen’? De woordkeuze verwijst naar het africhten van een hond die zonder besef trucjes en gehoorzaamheid wordt opgelegd. Hoe dan ook lijkt Lips te weinig kennis van de schaakwereld te hebben in combinatie met zijn onoplettend en bevooroordeeld kijken om tot zo’n conclusie te kunnen komen. Want het is juist dat de kinderen zoals Ree constateert een ‘extreme schaakspecialisatie’ hebben, maar het grootmeesterschap is daarbij geen einddoel. Hoewel de oudste zoon Jorden wel grootmeester is en zelfs in 2016 Nederlands kampioen werd. Doel is om de kinderen zich mede door het schaken te laten ontwikkelen. Dat is geen opvoeding die in de plaats komt van een reguliere ontwikkeling, maar een bijkomend doel is.

Lips is een slechte kijker. Dat is een doodszonde voor iemand die een documentaire recenseert. Lips zet zijn mening voor de feiten. En vervolgens gaat Lips het debat uit de weg en reageert niet op kritiek. Het Parool verwijdert inhoudelijke kritiek. Dan kan het beter duidelijk zijn en de optie om te reageren onder artikelen uitschakelen. Op Facebook is reageren bij artikelen trouwens wel mogelijk. Daar plaatste ik deze reactie. Wat Lips parten lijkt te spelen is zijn romantische en achterhaalde opvatting van de schaakwereld. Hij lijkt eerder associaties te hebben met de onevenwichtige, geniale Bobby Fischer of de romanfiguur Luzhin uit Nabokovs The Defense, dan met de huidige generatie topschakers als Kramnik, Anand, Aronian, Carlsen, of Giri die zich tamelijk evenwichtig ontwikkeld heeft en van alle markten thuis is. Jorden lijkt ook uit dat hout gesneden.

Overigens, in een serieuze recensie over dit onderwerp had het voorbeeld uit Boedapest niet ongenoemd kunnen blijven. Namelijk de drie Polgar zusters, onder wie de sterke Judit Polgar die zo’n 15 jaar geleden tot de wereldtop behoorde. Een vergelijking had diepte aan Lips’ recensie kunnen geven die nu blijft steken in stemmingmakerij en een slecht begrip van de schaakwereld. Vader Laszlo Polgár kreeg volop kritiek op zijn opvoedingsmethode die omstreden werd bevonden. Maar het verschil met de familie Van Foreest is groot. De joodse Laszlo Polgár was sociaal geïsoleerd en maatschappelijk achtergesteld en gebruikte zijn dochters om zijn gram op de gesloten, communistische Hongaarse samenleving te halen. Wat uiteindelijk lukte. Vader Nicky van Foreest daarentegen is een geslaagd universitair docent uit een oud adellijk geslacht in de open Nederlandse samenleving die zijn kinderen alle vrijheid geeft. Geen Aziatische tijgermoeders in Groningen.

Foto: Schermafbeelding van deel columnBeklemmend: deze kinderen worden gedrild tot grootmeesters’ van Han Lips in Het Parool, 27 juni 2017.

Advertenties

Leugens van DENK. Liegen tegen beter weten in om op te vallen

leave a comment »

De politieke logica die Donald Trump leert is dat het er niet toe doet of de feiten kloppen. Trump kwam tot nu toe weg met zijn leugens, maar omdat hij hiermee een kleine meerderheid van de Amerikanen voorgoed tegen zich in het harnas heeft gejaagd is zijn positie hopeloos geworden. En dat nog wel tegen die andere kandidaat Hillary Clinton die ook historisch lage favorability ratings heeft door haar gelieg en gedraai. Een mooi stel die Trump en Clinton. Liegen kan een tactiek zijn die werkt als een deel van het publiek de leugen weliswaar doorziet, maar toch zegt ‘hij durft wel’ en ‘zo had ik het ook willen zeggen’ en het de leugenaar gunt.

Het kwartet van DENK is ook een mooi stel en liegt en schmiert in een parodie op amateurtoneel er op los hoewel het kan weten dat het eigen script gebaseerd is op leugens. NRC weerlegt met gemak de vier ‘leugens’ die DENK de NRC aanwrijft. Verschil met Trump is dat DENK geen meerderheid achter zich hoeft te krijgen. Het liegt erop los om aandacht te trekken en zich te onderscheiden. Met een paar kamerzetels is het tevreden.

DENK introduceert een nieuwe manier van politiek bedrijven. Het liegt en is berekenend genoeg om te weten dat wij weten dat het liegt. Daartoe valt het zelfs ‘de media’ aan. Immers ook vermeende leugenaars die altijd aan de kant van de gevestigde macht staan en dus geen haartje beter zijn dan de leugenaars van DENK. Met twee van de PvdA ‘gestolen’ kamerzetels moet DENK zich nog in die macht invechten. DENK denkt niets te verliezen en alles te winnen te hebben. Alle middelen zijn geoorloofd. Het lijkt erop dat het hoopt door het liegen tot in het absurde door te voeren genoeg publiciteit te krijgen om tot de macht toe te treden. Wat het er vervolgens mee aan moet is bijzaak. Evenals de overweging of het ooit nog serieus genomen wordt.

Sex, klokkenluiders en Craig Murray

with one comment

Voormalig Britse ambassadeur in Oezbekistan en klokkenluider Craig Murray kan zich voor z’n kop slaan voor z’n optreden in het BBC-programma Newsnight. Hij liet zich overbluffen, hoewel-ie ook opmerkt dat zijn microfoon zacht werd gezet. Murray stelt de schijnheiligheid van de Britse pers aan de kaak. In de uitzending mocht-ie de naam Anna Ardin niet noemen. Terwijl iedereen die de verhalen over WikiLeaks volgt haar naam kent. Ze zou een slachtoffer van verkrachting door Julian Assange zijn. Assange is niet in staat van beschuldiging gesteld en de Zweedse aanklager weigerde het aanbod om hem in Engeland te ondervragen.

De reactie op Craig Murray door de gevestigde Britse media was te verwachten omdat-ie zich aan de kant van Julian Assange heeft opgesteld. In de toespraak die hij voor de Ecuadoriaanse ambassade in Londen hield tekent Murray de wetmatigheid die klokkenluiders overkomt. Van 2’11” – 4’38”. Klokkenluiders worden nooit bestreden op politieke standpunten die ze aan de grote klok hangen, maar altijd beschuldigd voor criminele zaken die daar niets mee te maken hebben. Zoals winkeldiefstal of verkrachting. Die criminalisering is zowel een afleiding voor de politieke stellingname van de klokkenluider als een middel om het klokkenluiders zo lastig mogelijk te maken. Ze worden immers gedwongen zich op hun verdediging te concentreren.

De wetmatigheid die klokkenluiders treft kan feministes die zich oprecht voor vrouwenrechten inzetten in het verkeerde kamp doen belanden. Tegen hun wil worden ze gebruikt door regeringen als de Amerikaanse, Britse en Zweedse. Te hopen valt dat feministes voldoende onderscheidingsvermogen op kunnen brengen om te beseffen wie de vijand is. Om zonder hun vrouwenzaak te laten vallen toch afstand te nemen tot regeringen die vrouwvriendelijkheid voorwenden om klokkenluiders te neutraliseren of zelfs fysiek uit te schakelen.

Media reageren bij affaire-Assange voorspelbaar in patronen

with 2 comments

Voor sympathisanten van Julian Assange valt het niet mee om de media aan het werk te zien. Na zijn optreden op het balkon van de Ecuadoriaanse ambassade in Londen werpen journalisten zich op in hun enerzijds-anderzijds commentaar. Woorden als mits en hoewel ogen evenwichtig en suggereren nuance, maar zijn geen van beide. Een deftige mantel bedekt het opereren van de macht met liefde. De klassieke opvatting van journalistiek met hoor en wederhoor verhindert journalisten de waarheid te zien. Halverwege blijven ze hangen in de persoon Assange en zijn vermeende onhebbelijkheden. Ze stoppen als het er toe gaat doen.

Een commentaar in Trouw onder de titel ‘Sympathiek doel WikiLeaks is geen reden om verhoor in Zweden te ontlopen‘ mist volledig de hoofdzaak. Exemplarisch voor een naïeve opstelling die de gevestigde macht zwaar laat wegen en niet echt verder kijkt. Het meent dat de VS een rechtsstaat zijn en Assange niks te vrezen heeft. Maar onder president Obama zijn de VS nog slechts deels een rechtsstaat. Wie in de VS de confrontatie met het establishment zoekt valt buiten de rechten van de rechtsstaat. Het commentaar noemt Bradley Manning al.

Hoe kan het anders dat Julian Assange die geen hoogkwalificeerde staatsgeheimen lekte door belangrijke Amerikaanse politici dood gewenst wordt, terwijl klokkenluider Daniel Ellsberg 40 jaar geleden z’n veel geheimere Pentagon Papers kon openbaren zonder vervolging? In de VS van Obama is het slechter gesteld met de rechtsbescherming dan onder president Nixon. Is het logisch dat Assange en zijn juridisch team niet vertrouwen op een eerlijke rechtsgang? De geheime ‘grand jury‘ in Virginia die al eind 2010 een aanklacht tegen Assange formuleerde staat het de aangeklaagde niet eens toe zich voor te bereiden op z’n verdediging.

Karakteristiek van journalistiek die zich op de borst klopt over eigen spitsvondigheid, objectiviteit en openheid is dat het bij kritiek de luiken sluit. Journalisten staan zichzelf toe de affaire-Assange te reduceren tot het karakter van de hoofdpersoon. Of het idee dat recht eerlijk te halen is. Maar persoonlijke kritiek op de persoonlijke kritiek wordt niet aanvaard. M’n reactie bij zo’n ‘deftig‘ pseudo-academisch commentaar van Tristan Stewart-Robinson op het Britse Firstpost.com werd verwijderd. Daarom plaats ik het maar hier:

‘Julian Assange may be a not too nice person. That’s not what it’s about. Don’t make it into a Hollywood movie in which characters are more important than society and structure. Look behind the person Assange, Mr. Stewart.

Since two years WikiLeaks is under pressure by an economic blockade. Assange has a Red Notice by Interpol so he couldn’t travel abroad. In both cases institutions weren’t transparant in their decisions. Shouldn’t you call that a threat?

Journalists missed the big story about Iraq and Afghanistan while WikiLeaks delivered breaking stories. Is it envy or collaboration in bullying Assange? It makes you human.

Let Assange be, he’s not important. Try to look behind the story. Look at MI5 or CIA. Look at the political and juridical irregularities. Look at president Obama who has a bad record concerning human rights. But don’t consider yourself objective by taking reality for a movie. Try to be a journalist, Mr. Stewart.’

Foto: Susan Benn, rechts, van Julian Assange Defence Fund, praat met leden van de media voor de Ambassade van Ecuador in Londen, vrijdag 29 juni 2012. Credits: Lefteris Pitarakis / AP

Progressieve media laten zich gebruiken tegen Assange

with 4 comments

Cenk Uygur fileert de oppervlakkigheid van de New York Times die naar zijn idee opereert als dommekracht voor de regering-Obama. De krant, ooit een gezaghebbende progressieve en onafhankelijke krant, doet alles om in het gevlij te komen bij de zittende macht. Dus bij president Obama die dissidenten en klokkenluiders harder aanpakt dan elke president voor hem. Zo laat de NY Times zich gebruiken om Assange af te branden.

De medewerking van de Times aan de jacht op Assange doet steeds meer denken aan het jarenlang inslikken van kritiek op president Bush over zijn inval in Irak in 2003. Pas later bekenden de Amerikaanse media dat ze het verhaal gemist hadden en Bush te blindelings hadden gevolgd in zijn speculaties en halve waarheden. Nu speelt zich echter hetzelfde scenario af en volgen de progressieve media Obama blindelings. Ze hebben niks geleerd en trappen er opnieuw in. Net als Nederlandse media verzaken ze hun kritische en onafhankelijke rol.

De opstelling van de Times gaat samen met media die economisch en daarom ook politiek onder druk staan. Maatschappijkritiek wordt overgenomen door blogs op internet of niet aan westerse regeringen gebonden nieuwsbronnen als Russia Today of Al Jazeera English. Of The Young Turks met Cenk Uygur. Assange heeft met z’n jaloerse vrienden bij de New York Times geen vijanden meer nodig. Zo zijn de contouren bepaald.

Assange heeft met progressieve vrienden geen vijanden nodig

with 10 comments

Julian Assange heeft een programma op RT. In 12 afleveringen interviewt hij in The World Tomorrow mensen die zelden of nooit op westerse omroepen te zien zijn. Zoals Hezbollah-leider Hassan Nasrallah in aflevering 1 of de Sloveense filosoof Slavoj Žižek in aflevering 2. In juli 2011 debateerde Assange ook al met Žižek

Russia Today is de zender van de Russische machthebbers. Die samenwerking komt Assange op kritiek te staan van zijn ‘vrienden’ bij the Guardian of The New York Times. Ze stellen zich vijandig tegenover hem op en lieten hem al eerder vallen. RT dikt het eigenbelang aan. Assange produceert de interviews voor een Britse productiemaatschappij en zegt journalistieke onafhankelijkheid te hebben. Als voorbeeld voert-ie aan in het gesprek met Nasrallah de positie van zowel Hezbollah als het Kremlin bekritiseerd te hebben door te kiezen voor de Syrische oppositie. Ook klokkenluider Bradley Manning krijgt geen steun in progressief Amerika.

Niet langer westerse progressieve media doen het meest aan maatschappijkritiek. Die rol is overgenomen door buitenstaanders als RT of Al Jazeera English. Uiteraard hebben ze hun eigen agenda door maar al te graag het Westen te bekritiseren. Feit is echter dat alleen daar maatschappijcritici als Assange, John Berger, Noam Chomsky, John Pilger of Daniel Ellsberg nog aan het woord komen. Tragiek is dat er steeds meer valt te kritiseren omdat de VS onder president Obama steeds meer anti-democratische trekjes vertoont terwijl critici met inzet van economische en juridische staatsmacht naar de marge wordt verbannen.

Dat eens progressieve media als the Guardian of The New York Times hun kritische rol niet meer voluit spelen is een gemis. Of ze nou uit jaloezie omdat Assange met de ‘scoops’ gaat lopen, economische of  politieke redenen Julian Assange in de steek laten, meedoen aan de karaktermoord en hem verketteren is jammer. De keuze van Assange voor RT geeft aan dat ook de media globaliseren en de macht naar het Oosten verschuift.