George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Hyperallergic

Schaken en strips. Suspense buiten de regels om

with 2 comments

De voorpagina van een stripboek opent het artikelChess as a Comic Book Trope’ op Hyperallergic dat aandacht besteedt aan de tentoonstelling POW!. Schaken als metafoor en stijlfiguur. Want schaken is een oorlogsspel. Dat doet het goed in strips, zo meent Shannon Bailey, de hoofdconservator van de World Chess Hall of Fame. Het presenteert in tentoonstellingen de relatie van schaken met kunst, cultuur en geschiedenis.

Op de cartoon zien we een man in een gestreept kostuum met een verschrikt gezicht die achterom kijkt. Hij bevindt zich op de rand van een zwevend schaakbord waaronder een vuur brandt. Ziet hij van die kant een bedreiging of zoekt hij een uitweg? Een loper -die nog steeds in het Engels bishop wordt genoemd-  komt dichterbij. Ook een paard maakt aanstalten en dreigt de man van het bord te slaan. De witte schaakstukken staren de man aan. De koning kijkt nors, terwijl het machtigste stuk dat de dame is achteraf wat verloren staat. Een realistische stelling is het niet, eerder een beeld uit een nachtmerrie met Middeleeuwse dimensies.

Suspense is wat Alfred Hitchcock ooit omschreef als gecommuniceerde verrassing. De kijker weet wat komen gaat en identificeert zich daarom extra met de situatie. De voorpagina is waarschijnlijk een onderdeel uit de strip. We weten niet hoe het verhaal verloopt en zich ontwikkelt. Maar de tijding is duidelijk. Het gevaar loert om de hoek. Schaken is echter het tegendeel van suspense. Zetten van de tegenstander kunnen beredeneerd en gecalculeerd worden. We zien een losgeslagen zooitje ongeregeld dat in opstand komt en zich zelfs niet meer aan de schaakregels houdt. Een dystopie in 1958. Schaken wordt verbeeld als strijdperk van misstappen.

Foto: ‘Charlton Comics, Vol. 1, No. 36. Strange Suspense Stories (March 1958) (courtesy World Chess Hall of Fame)’ van tekenaar Maurice Whitman

Advertenties

Reuzenspin op Canadese kathedraal roept controverse op

leave a comment »

La Machine uit Nantes dat opereert op het raakvlak van publieksevenement, kunst en straattheater is in het Canadese Ottawa neergestreken. En wel met reuzenspin Kumo op de Notre-Dame Cathedral Basilica. Volgens een bericht in Hyperallergic niet tot genoegen van alle katholieken. De machinale spin zou in hun optiek ‘demonisch’ zijn en de heilige plek die hun kathedraal is ontheiligen. Een scheiding der geesten, want aartsbisschop Terrence Prendergast had het project omarmd om mensen te verbinden en de 150-jarige viering van de Canadese onafhankelijkheid luister bij te zetten. Het is lastig om de reactie goed in te schatten.

Zoals te verwachten wordt ook de strijd gevoerd op sociale media. Wel of niet voor Kumo en La Machine, wel of niet voor God. Mijn reactie: ‘I fear there is not much sense of humour in religieus institutions. Humour is not their core business. Last year I saw La Machine in Nantes and it was not my cup of tea. I found it intimidating, but not impressive. But of course it is OK for other people to like it. Religion is not my cup of tea either. And again, it is OK for other people to like it. Jonathan Andrews goes too far in lecturing other people about their life. It is OK for him to worship the God of Canada, but it is not OK to urge that same path for other people to follow. Let them decide for themselves. God, no God, another God or another no God, all tastes are available in a multiform society. Let people prefer a life without La Machine and without God.’