Beschuldigingen van verkiezingsfraude. Nigel Farage beschuldigt Boris Johnson. Waarheid of manoeuvre in verkiezingscampagne?

De Brexit wordt steeds meer een side show met side shows. Ofwel een bijzaak met bijzaken. De leider van de Brexit Party Nigel Farage zegt in gesprek met BBC’s John Pienaar dat de claim dat de Conservatieve partij van premier Boris Johnson zijn partijgenoten hebben proberen om te kopen een feit is. Zo zouden volgens Farage acht leden van de Brexit Party door medewerkers van Johnson een plek in het Hogerhuis aangeboden zijn als ze zich terug zouden trekken als kandidaat in de verkiezingen van 12 december 2019. Zodat de Leave stem in de strijd met de LibDems of Labour niet verdeeld wordt. Farage noemt onder andere Ann Widdecombe die in 2019 overstapte van de Conservatieve naar de Brexit Party en benaderd zou zijn. Blijkbaar wordt nu omkoping ingezet door de Conservatieven om hen een meerderheid te in het Lagerhuis te laten behalen. Farage noemt het corruptie. Scotland Yard bekijkt volgens een bericht van The Guardian twee gevallen van verkiezingsfraude van kandidaten van de Brexit Party die de belofte kregen in de adelstand verheven te worden als ze zich bij de verkiezingen van 12 december terugtrokken. Johnson geeft toe dat er ‘gesprekken’ met leden van de Brexit Party waren, maar ontkent vierkant dat er functies aangeboden zijn. De Brexit leidt tot nieuwe dieptepunten.

Vernietigend rapport Hogerhuis over Europese Oekraïne-politiek

In wat de New York Times een vernietigend (scathing) rapport noemt analyseert de commissie Buitenlandse Zaken van het Britse Hogerhuis (House of Lords) hoe Europa inclusief Groot-Brittannië slaapwandelend de Oekraïne-crisis ingewandeld is. Wat een gevoelige uitdaging van buitenlandse politiek was werd beschouwd als een handelskwestie. Nederland dacht tot de ramp met de MH17 ook zo. Ondernemers denken nog steeds vanuit hun eigen belang. Daarbij miste Europa de expertise om de Russische signalen goed te lezen en een redelijke middenweg te bewandelen tussen realisme en moralisme. Gevoegd bij een agressieve Russische politiek van een steeds meer naar binnen gekeerd land moest dat botsen. Dat gebeurde in Oekraïne.

Het rapport legt een ander accent dan de opinie die zegt dat de VS en EU na 1990 beloften hebben gebroken jegens Rusland over de uitbreiding van de NAVO. Het rapport stelt het breken van beloften jegens Oekraïne centraal zoals het Boedapester Memorandum (1994) dat Groot-Brittannie met Rusland en de VS ondertekende en dat de soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne garandeerde. Britten en Amerikanen hebben zich niet aan hun woord gehouden en Oekraïne in de steek gelaten bij de bezetting door Rusland van de Krim.

Deze conclusie is strijdig met de beschuldigingen uit Russische hoek dat Westerse agressie de oorzaak van het conflict is of van Westerse analisten die meeliften op deze mening en Westerse agressie als medeoorzaak zien. Het rapport toont aan dat het eerder het gebrek aan expertise en betrokkenheid van het Westen was die ruimte hebben gelaten voor de Russische agressie. Hoewel dit ontbreken van een volwassen Westerse opstelling tegelijk ruimte liet voor hardliners in eigen gelederen die in de publiciteit een rol konden speelden die betrekkelijk losstond van de eigen buitenlandse politiek. En de Russen munitie voor propaganda bood.

Wat nu? In elk geval aanscherping van de economische sancties als Rusland zoals nu een dubbelspel blijft spelen over de afspraken van Minsk-II die tegelijk worden bevestigd en gebroken. Dit lijkt gezien de inname van Debaltsevo door de Russen en de komende belegering van Mariupol onvermijdelijk. Maar het door en door corrupte Oekraïne dient ook zijn huiswerk beter te doen. Steun aan het land dient nog beter dan nu uitgeruild te worden tegen het doorvoeren van hervormingen. Maar de EU streeft naar goede contacten met de Russische Federatie als een partner van de toekomst. Dat is wat anders dan het huidige Rusland van president Putin.