George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Hoer

Gedachten bij een oproep tot boycot van rapper Boef

with 4 comments

Programmamaker Guilly Koster gaat in op de oproep tot boycot van de Frans-Nederlandse rapper Boef. Met voorbeelden uit het lichte amusement toont hij dat wat Boef heeft gezegd niet uitzonderlijk is. Boef wordt erop afgerekend en andere artiesten als Hans Teeuwen of Youp van ’t Hek niet. Er lijkt hier met twee maten te worden gemeten omdat Boef een moslim is. Wat trouwens in een geconditioneerde reflex wordt gerelativeerd door de geïnstitutionaliseerde islam zoals godsdiensten altijd afstand nemen van probleemgevallen in eigen huis om hun blazoen schoon te poetsen. Of Boefs huidskleur of religie de hele verklaring is valt te betwijfelen.

Het lijkt er eerder om te gaan dat Teeuwen en Van ’t Hek publiekstrekkers in theaters en op televisie zijn, politieke dekking hebben en een machtspositie hebben opgebouwd die Boef mist. Maar wel vanuit hun witheid. Daarom heeft een oproep tot boycot bij de machteloze Boef succes en bij Teeuwen en van ’t Hek niet. Daarom richten de pijlen van verontwaardiging zich op Boef omdat de anderen onschendbaar zijn voor kritiek.

Wat in Kosters betoog ontbreekt is de context waarin deze artiesten hun uitspraken doen. Satire vormt binnen het cabaret een alibi om straffeloos alles te kunnen zeggen. Die context ontbreekt bij Boef. Dat is zijn pech.

Nederlands cabaret is een stilzwijgende afspraak aan twee kanten. Het is een uitlaatklep voor de gevestigde orde om binnen de bescherming en grenzen van een gedramatiseerde alsof-situatie voor burgermannetjes door burgermannetjes alle burgermannetjes en burgervrouwtjes van Nederland af te zeiken. Nederlands cabaret is een door de overheid getolereerd en geregulariseerd escapisme. De oproep tot boycot van Boef kan via een omweg als herkenningsteken van zijn authenticiteit worden opgevat. Het lijkt alsof wat hij zegt echt waar is en hij gemeend zegt. Die indruk ontbreekt bij de spelende en vrijblijvende Teeuwen en Van ’t Hek.

Vlaamse affiche tegen vrouwonvriendelijke islam: de onderkant

with 12 comments

BWhylIlIQAEA_rm.jpg-large

Een affiche van vrouwentegenislamisering dat gelieerd is aan het Vlaams Belang. Filip de Winter kondigt het aan in een tweet. Een eerdere affiche met schoenen van het merk Louboutin -met rode zool- werd door de Rechtbank van koophandel in Antwerpen verboden na een klacht van het Franse schoenenmerk, aldus deredactie.be. Nu een affiche met een gele zool. Vlaams Belang-politica Anke Van dermeersch staat model.

Volgens de Vrouwen tegen islamisering bestaat er een oplopende schaal: shariaconform, gematigde islam, provocatie, slet, hoer, verkrachting en steniging. Een merkwaardige opsomming omdat het perspectief wisselt van de georganiseerde islam (shariaconform, gematigde islam) via kwalificaties van vrouwen (slet, hoer) tot wat de vrouwen aangedaan wordt (verkrachting, steniging). Het perspectief van provocatie is dubbel. Wat voor identificatie is dat? De slogan ‘Vrijheid of islam?‘ is veranderd in het opener ‘vrijheid of islam…‘.

Het beeld van de oplopende schaal is in de affiche met de rode zool strakker verbeeld. Bij de gele zool met de schaal die om de knie gaat wordt het rommelig. De blauwe achtergrond oogt wat modderig.

De Vrouwen menen dat de vrouwen het grootste slachtoffer van de islam zijn: ‘De islam is immers fundamenteel vrouwonvriendelijk; de islamitische leer legitimeert geweld tegen vrouwen en schrijft dit zelfs voor. Binnen de islam is de vrouw een minderwaardig wezen, dat op allerlei terreinen wordt achtergesteld op de man.‘ Jammergenoeg lijken ze hierin gelijk te hebben. Hoewel soms de islam iets in de schoenen wordt geschoven dat een cultureel verschijnsel is en niets met religie te maken heeft. Maar juist dan kan men zich afvragen waarom de verschillende verschijningsvormen van de islam het niet meer opnemen voor de vrouwen.

Deze vrouwonvriendelijkheid leidde er voor mij een paar jaar geleden toe dat ik me mentaal afkeerde van deze islam. Zonder me daarmee tegen de islam te verzetten. Want da’s weer een stap verder die ik niet kan zetten om niet in strijd te komen met de vrijheid van godsdienst. Want zolang religieuze instellingen de vrijheid van handelen hebben mogen ze dingen doen die in de ogen van de ander bizar zijn. En dan zijn er naast de islam nog wel meer religies die een kritische affiche verdienen. Dus ook deze affiche heeft een punt. Het wachten is op de tegenaffiche ‘Vrijheid of extremisme…‘. Dat publieke debat laat onze samenleving leven. Godzijdank. 

shar

Foto 1: Nieuwe affiche, met gele zool.

Foto 2: Oude affiche, met rode zool.

Kunst is een madam zonder basis. Glans als cultuurpolitiek

with 8 comments

Breitner GH 1890s model for painting

Financieel geograaf Ewald Engelen ziet in een column voor Het Parool de kunst als de hoer van de uitbater. Een pronkzuchtige madam die heeft afgerekend met haar verleden, de wereld is ingetrokken en op geen plek meer thuishoort. Hij is verheugd dat het Amsterdamse museumplein en de omringende musea er weer mooi bijliggen. Het Rijksmuseum, Stedelijk en Van Gogh pronken. De bouwputten zijn dicht, de steigers afgebroken en de zalen stijlvol ingericht. Alles glanst. Laat de toeristen maar komen met hun dikke portemonnee.

In die glanzende oppervlakken ziet Engelen tegelijk een probleem. Het glanst te mooi: ‘Het plein is een geldmachine geworden: visueel aantrekkelijk en esthetisch genotzuchtig, houdt het de bezoeker aanminnig een fictief zelfbeeld voor van avant-gardistisch, elitair kosmopolitisme, die ook bijvoorbeeld non-plaatsen als Schiphol en de Zuidas uitstralen.‘ Het bevalt hem matig, op de koop toe om ouderwets gevonden te worden.

De ouderwetsheid van Engelen is een verwijzing naar Nederland van voor de crisis. Of liever gezegd, van voor de culturele kaalslag door de VVD, geholpen door PVV en niet tegengewerkt door PvdA en CDA. In de optiek van Engelen schuurt er iets op het museumplein. Maar dat valt de witte wijn en kreeft etende elite niet te verwijten. Of de in zwarte kledij met designbrillen vernissages aflopende elite-in-aantocht op weg naar meer.

Het gemis dat Engelen constateert en ervaart zonder het goed onder woorden te kunnen brengen is een direct gevolg van het verstoorde evenwicht van het kunstbeleid. Zoals de VVD dat op de rails heeft gezet om het onder parvenu-achtig leedvermaak integer te laten ontsporen. Het verwijt dat het Rijks, Stedelijk en Van Gogh zijn zoals ze zijn zou een dwaas verwijt zijn. Voor de duidelijkheid, dat zegt Engelen ook niet. Wat Nederland, Engelen en alle kunstliefhebbers van Nederland missen is een tegenwicht voor de grote kunstinstellingen.

In de cultuurbezuinigingen zijn de topinstellingen ontzien. Mede om het beeld van een creatief landje naar het buitenland toe in stand te houden en het toerisme te laten blijven draaien. Op witte wijn en kreeft. Richard Florida als onmisbare noot in cultuurpolitieke beleidstukken die een creatieve klasse in elke stad van het land als een overal opduikend spookleger een basis laat leggen onder elke overheidsinvestering. Grootheidsdenken heeft een keerzijde. Experiment en talentontwikkeling zijn even blingbling als het repareren van het riool. Pas na enkele regeringsperioden wordt zichtbaar dat het ontbreekt. Wie maalt daar nou om? Wie weet dan nog wie Zijlstra, Bussemaker of Rutte waren? Hedendaagse blingblingkapitalisten schuiven de toekomst van de kunst onbezonnen voor zich uit. Da’s het gemis van het museumplein. Onder de oppervlakte ontbreekt de basis.

Foto: George Hendrik Breitner, Schildersmodel, circa 1890.