George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Groene Amsterdammer

Groene: Voorzitter Toetsingscommissie Ontzamelen schond regels

leave a comment »

55519Meiners_Landweggetje

Update 30 oktober 2014: In de commissie zorg, onderwijs, cultuur en sport van de Rotterdamse raad zat vandaag enig venijn in de staart. Ruud van der Velden van de Partij van de Dieren stelde wethouder Adriaan Visser vragen over de voorzitter van de gemeentelijke toetsingscommissie ontzamelen Jan Laan. Hoe had-ie ooit benoemd kunnen worden? Het zat Van der Velden niet lekker. En Visser evenmin. Uit Vissers antwoorden bleek Laan gesolliciteerd te hebben in juni en al per juli benoemd te zijn. Snel. Echter met de restrictie dat Laan niet een beslissende stem heeft als voorzitter. Dus ondanks zijn benoeming bestaat het besef dat Laan een vlekje heeft. Toch wordt-ie benoemd. Zoals het er nu naar uitziet wordt 19% van de collectie van het Wereldmuseum in een eerste tranche ter beoordeling aan de toetsingscommissie voorgelegd. Zo’n 19.000 objecten. Van der Velden vroeg Visser hoe Jan Laan die de fout in is gegaan als voorzitter van de Raad van Toezicht van museumgoudA bij de verkoop van The Schoolboys en de ethische code van de ICOM en de LAMO die de NMV hanteert heeft geschoffeerd als voorzitter van een toetsingscommissie kon worden benoemd. Een vraag waarop geen antwoord mogelijk is en die Visser uit de weg ging. Culturele Maastunnelvisie?

Sjors van Beek pakt in De Groene grandioos uit met een vervolgartikel over het Wereldmuseum. Zie hier zijn voorgeschiedenis. Directeur Stanley Bremer van het Wereldmuseum krijgt al geruime tijd kritiek wegens zijn plannen om delen van de collectie af te stoten zonder dat de gangbare regels gevolgd zouden worden. Onder leiding van de vorige Rotterdamse cultuurwethouder Antoinette Laan en onder maatschappelijke druk is in samenwerking met de raad in januari 2014 de procedure voor het ontzamelbeleid van musea aangescherpt.

Van Beek signaleert dat de 78-jarige Jan Laan voorzitter is van de Toetsingscommissie Ontzamelen die bekijkt of de plannen van de Rotterdamse musea nu wel volgens de regels verlopen eerder in zijn functie als voorzitter van de Raad van Toezicht van Museum Gouda in conflict kwam met die afstotingsregels. Van Beek: ‘Bij die verkoop werd de zogeheten LAMO-richtlijn (Leidraad Afstoting Museale Objecten) doelbewust aan de kant geschoven om het Goudse museum van een faillissement te redden.’ Dat wordt door het Goudse college en museumdirecteur Gerard de Kleijn als waar beweerd. Maar daarmee is het nog niet waar. Omstandigheden wijzen op andere redenen dan financiële voor de verkoop van schilderij The Schoolboys van Marlene Dumas. Naast een klein tekort gaat dat over het verleden, het belang van religie en de gesloten bestuurlijke cultuur.

Over de Raad van Toezicht van Museum Gouda (toen nog: museumgoudA) merkte ik in 2011 op: ‘Toegepast op museumgoudA is de slotsom dat een niet goed functionerende museumdirecteur die regels overtrad begeleid wordt door een onvoldoende opererende RvT. Tot op de dag van vandaag. Maar wat moet de consequentie zijn? Het slecht functioneren van de RvT is een bijkomend probleem dat tot nu toe in de kwestie rond de verkoop van The Schoolboys onder de publicitaire radar is gebleven. Da’s onterecht omdat een RvT een positieve rol had kunnen spelen en de directeur van museumgoudA voor foute stappen had moeten behoeden. Het geeft aan dat een RvT in de Nederlandse verhoudingen ondergeschikt is. Toch is dat slechts ten dele waar. Zo was in de procedure rond de benoeming van de huidige museumdirecteur Gerard de Kleijn RvT-voorzitter Jan Laan leidend. Laatstgenoemde heeft een dubbele verantwoordelijkheid op zich geladen. Omdat zowel bij de werving en selectie van als de controle op het beleid van de museumdirecteur in Gouda ogenschijnlijk fouten zijn gemaakt dringt de vraag zich op wie er toezicht heeft op de RvT. Het antwoord is kort: niemand. En in de publiciteit legt deze RvT-voorzitter geen verantwoording af. Het ontbreken van een controlerend mechanisme bij een RvT is een merkwaardige weeffout bij geprivatiseerde instellingen.

Nu drie jaar later Jan Laan in zijn capaciteit als voorzitter van de RvT van Museum Gouda door Van Beek om verantwoording wordt gevraagd is het antwoord van Jan Laan afwijzend: ‘En ik wil ook niet dat u hier nu een groot verhaal over maakt. Ik wil uitdrukkelijk stipuleren dat de Goudse geschiedenis los blijft van wat ik nu in Rotterdam doe!’. Alsof hij dit feit uit de publiciteit kan houden door dit een journalist toe te bijten. Dit toont akelig regentesk. Jan Laan vergeet dat hij er in 2011 zelf een groot verhaal van heeft gemaakt door niet volgens de regels te handelen, zodat Museum Gouda de hele museumsector over zich heen kreeg en op het nippertje niet uit het museumregister gegooid werd. Waarom wil Laan in het openbaar geen verantwoording afleggen? Het geeft ook te denken over het openbaar bestuur in Rotterdam dat het college nou juist iemand met deze beladen episode als achtergrond benoemt tot voorzitter van de Toetsingscommissie Ontzamelen.

Foto: Pieter Meiners, Landweggetje. Arntzenius-collectie van Museum Gouda.

Wilders in de mist

with 12 comments

Jegens Wilders heb ik een dubbele houding die trouwens het afgelopen jaar veranderd is. Als verdienste van Wilders zie ik de signalering van problemen waar met name de linkse politiek voor wegkeek en het openbreken van die politiek.

Vanuit mijn religiekritiek kon ik goed leven met Wilders’ vrijzinnigheid die echter steeds een behoudender inspiratie vond en verliep van liberaal naar conservatief. Naarmate Wilders dichter bij het centrum van de macht kwam kerstende hij zichzelf. Verwijzingen naar een joods-christelijke traditie met een vleugje humanisme zetten zijn vrijzinnigheid definitief in de uitverkoop.

Voorstellen van Wilders over de hoofddoek verwijderden zich zo ver van het idee van de rechtsstaat dat-ie in een klap het voordeel van de twijfel kwijt was. Het omgekeerde groepsdenken van Wilders spiegelt wat Dick Pels in de Groene over de groepscultuur van de Marokkanen zegt: Het gevoel een islamitische eenheid te vormen, is bijna dictatoriaal. Individualisme is in beide gevallen het kind van de rekening.

Liever extreem gematigd, dan gematigd extreem. Weg van dictatuur en groepsdenken. De nuance woont in het midden. De hufterigheid en de rancune van de Wilderianen heeft Nederland even weinig te bieden als het groepsdenken van moslims of het gebrek aan ideeën en durf van de huidige linkse politiek.

Rechtsstatelijkheid die zonder uitzondering iedereen in de relatie tot de Staat en de wet plaatst is de meetlat die mooie praatjes ontmaskert. Dat zou de houding jegens Wilders, Cohen, Rutte of Pechtold moeten bepalen. Gevangen in hun doelgroep stellen allen teleur. Onafhankelijk denken van burgers wordt gevraagd om het tekort van de Nederlandse politiek aan de orde te stellen. Elke dag opnieuw.

Het kan dwarser en minder voorspelbaar. Weg uit de loopgraven van de geest. Ultieme daad van verzet kan nooit het schoppen tegen Wilders zijn. Overigens is de macht achter Wilders interessanter. Maar uiteindelijk gaat het om het bouwen van een alternatief. Wilders lost immers op. Wilders is de enige die Wilders kan verslaan. Zijn eenmansbedrijf is zijn zwakte. Vage kritiek zorgt voor de mist waarin Wilders kan verdwijnen.

Foto: Geert Wilders op straat, 2009