‘Tweeting with God’: poging katholieke kerk om bijdetijds te zijn

god

Wie antwoord zoekt op vragen als ‘Waarom is de Bijbel zo belangrijk?’, ‘Wie is de Heilige Geest?’ of ‘Hoe weet ik zeker dat de Kerk de waarheid vertelt?’ kan terecht op tweetingwithgod, een initiatief van Michel Remery. ‘Samen met een enthousiast team van jongeren geeft priester en auteur Michel Remery (NL) mensen met geloofsvragen korte en heldere antwoorden vanuit katholiek perspectief, om hen op die manier te helpen in hun zoektocht naar God.’ Het boek Twitteren met God is voor euro 19,50 te koop in de Webwinkel.

Remery grossiert in cirkelredeneringen. Zo is zijn antwoord op de vraag hoe men zeker weet dat de Kerk de waarheid vertelt als volgt opgebouwd: 1) Jezus stelt de Kerk in; 2) Apostelen krijgen van Jezus de Heilige Geest en 3) De Kerk vertelt de waarheid vanwege de Heilige Geest. Deze redenering is van hetzelfde kaliber als over de MacGuffin van Alfred Hitchcock, de verteltechniek die het verhaal aan de gang houdt en alleen die functie heeft: 1) Alfred Hitchcock maakt een film. 2) Het publiek krijgt van Hitchcock de MacGuffin aangereikt en 3) Een film vertelt de waarheid vanwege de MacGuffin. De onzin van Remery wordt professioneel verpakt.

De vraag waarom men in God zou geloven is nog opmerkelijker. Dat wordt zo opgebouwd: 1) Mensen verlangen naar geluk; 2) Geluk zit in ons, in liefde en in het besef het goede te doen en 3) Omdat de mens bij God hoort is het geluk alleen bij hem te vinden. Weer een cirkelredenering met een conclusie die niet noodgedwongen uit het voorafgaande volgt. Daar wordt als tegenbewijs van de weerlegging nog aan toegevoegd dat het wellicht wat simpel klinkt, maar dat het ‘een diepe waarheid’ om gelukkig te worden is dat je ‘alleen maar hoeft in te stemmen met het plan dat God met je heeft’. Tja, of niet, wie zal het zeggen?

Tweetingwithgod dat enthousiast is ontvangen in Rooms-Katholieke kringen als een middel om bij de tijd te zijn en jongeren via hun eigen media aan te spreken maakt inzichtelijk hoe simpel is het om regels van een godsdienst op te stellen. Elke bewering klopt omdat in zo’n gesloten systeem verwijzingen over en weer de logica vormen. Van het type [fiets: zie rijwiel] en [rijwiel: zie fiets]. Beginselen van een godsdienst komen niet buiten dat systeem van binnenhuizige verwijzingen. Het klopt altijd. De uitleg van Remery wordt potsierlijk als het de pretentie neemt om vanuit dat gesloten systeem naar buiten te verwijzen. Daar komt godsdienst tekort.

Want geloof is niet meer en minder dan wat het zegt: ‘geloven’. Daar helpt geen hedendaagse katholieke uitlegkunde aan die denkt bij de tijd te komen door schijnlogica. Als de 45-jarige akela in korte broek met gitaar rond het kampvuur in 1955 die jong met de jongeren denkt te zijn. Ach, voor even lukt het misschien.

Foto: Schermafbeelding van 1.7 Waarom zou ik in God geloven?’ op ‘TweetingWith God’.

Omroepbrief Dekker kijkt naar toekomst. Politiek ook hervormen?

omr

Staatssecretaris Sander Dekker stuurde de kamer vandaag een brief met voorstellen over de toekomst van het publieke mediabestel. ‘De publieke omroep wordt een plek waar innovatie en creatieve makers elkaar ontmoeten. Waar gestreefd wordt naar de mooiste programmering.’ zo eindigt het. Feitelijk betekent de brief van Dekker een herhaling van de goede bedoelingen uit de Medianota (1984) van toenmalig minister van WVC Elco Brinkman. Terug naar de kern, terug naar de urgentie, weg van het amusement en de sport, en meer aandacht voor de categorieën informatie, kunst en maatschappelijke ontwikkeling die bij een publieke omroep thuishoren. Ruim baan voor programmamakers en inperking van de omroepmaatschappijen. Dekker doet aan achterstallig onderhoud en stript weg wat sinds 1984 het bestel binnengeslopen is.

De analogie zal een politicus als Ton Elias mogelijk niet direct erkennen. De vergelijking tussen ‘het verzuilde en vermolmde’ omroepbestel en het politieke bestel ligt voor de hand. Ook zo’n gesloten systeem. Als Elias zegt dat ‘ook anderen dan omroepen toegang krijgen tot de publieke netten’ en ‘voor het eerst sinds jaren gaat de discussie over de inhoud van wat publieke omroep is in plaats van over structuren, poppetjes en gevestigde belangen’ dan is dat toepasbaar op het politieke bestel. Ook daar gaat het eerder over coalities, poppetjes en gevestigde belangen dan over inhoud, laat staan over de maatschappelijke rol van de politiek.

Ook het politieke bestel is volgens velen vermolmd en verzuild. Waar staatssecretaris Dekker voorstelt om nieuwkomers tot het omroepbestel toe te laten, blokkeren gevestigde politieke partijen de toegang van nieuwe partijen (startsubsidie) of de participatie van burgers die binnen de politiek een plek krijgen om als individu mee te beslissen. De Omroepbrief is een goed begin, nu de Partijpolitiekbrief nog. Wie durft?

Foto: Schermafbeelding van ‘Omroepbrief is een goed begin’ van de VVD, 13 oktober 2014.

Wat zeggen racende apen over de gemeenteraadsverkiezingen?

Het is makkelijk om deze bootrace op te vatten als zinnebeeld van de komende gemeenteraadsverkiezingen. Met de vlaggende scheidsrechter als burger die de strijd niet meer aan kan zien. Nee, dat zou te simpel zijn.

Wat voor de apen spreekt is dat ze iemand die vindt dat dit een onechte race is niet het recht ontzeggen om dat te zeggen. Ze spreken dat niet tegen. Weten zij veel. Van deze houding kunnen onze hedendaagse ‘democraten’ leren dat systeemkritiek op de strijd niet inhoudt dat men eerst aan de strijd moet meedoen. Of anders het recht van spreken verliest. Zodat iedereen die voor een ander politiek stelsel pleit buiten de orde wordt geplaatst en monddood wordt gemaakt. Da’s democratie op voorwaarden van de gevestigde politiek.

Apen zijn oprechter in hun race. Hoewel we niet precies weten wat ze denken. Ze zijn ook minder aapachtig dan organisaties en personen die een idee na-apen dat ze zelf niet doorgronden. Namelijk het idee dat de montage van het politieke systeem onzichtbaar maakt. Deze navolgers houden niet op zich op de ‘democratie’ te beroepen, maar hebben als gemeenschappelijk kenmerk dat ze verbonden zijn aan de gevestigde politieke partijen. Onder het mom van het algemeen belang (‘ga stemmen of zwijg’) wordt hun eigenbelang gediend.

Die eis houdt het systeem in stand waaraan ze hun positie danken. Zo simpel is het. De bootrace van de apen lijkt primitiever dan de komende gemeenteraadsverkiezingen, maar is vele malen opener en eerlijker. Echt.