George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Ger Groot

Aandacht voor de persoon Baudet leidt af van zijn rechts-extremistische denkbeelden

leave a comment »

Thierry Baudet is met de kleinste partij een tamelijk onbelangrijke speler in de Tweede Kamer. Maar met zijn persoonlijke inzet blijft hij de aandacht trekken. Niet voor zijn politiek, maar voor zijn persoon. Dat trekt Baudet zelfs naar een meta-niveau door de vraag of ‘kwestie’ op te werpen waarom de media zo door hem gefascineerd worden. Zo probeert Baudet aandacht voor zichzelf te trekken door vragen over de aandacht voor hem te thematiseren. Deze nieuwkomer in de Tweede Kamer die dronken van eigenwaan is probeert zijn aandachtscurve omhoog te slingeren. In de verslaggeving werken media daaraan mee door het wereldbeeld dat Baudet en zijn partij nastreven niet centraal te stellen. Dat is anti-modernistisch van mentaliteit, 19de eeuws van geopolitiek, extreem-rechts van denkbeeld en hooghartig in de maatschappelijke opstelling.

Gelukkig zijn er kritische columnisten die een begin maken met de analyse van Baudet en zijn partij. Maar ook zij blijven aan de oppervlakte en maken er eerder een sociologische schets dan een gedegen politiek analyse van. Het lijkt er niet op dat ze zich verdiept hebben in het programma van Forum voor Democratie of de contacten van Baudet met Europese rechts-nationalistische partijen hebben blootgelegd. Ger Groot komt in Trouw tot de volgende karakterisering: ‘Kijk naar Donald Trump en je zult je nooit meer vergissen. Er is veel domheid voor nodig om jezelf te bewieroken als de allerslimste.’ Maar wat moeten we met de open deur dat Baudet lijdt aan zelfoverschatting en Fortuynse arrogantie en uiteindelijk een dommerik is? Dat weten we al.

Thomas von der Dunk komt in een column voor TPO niet verder dan Groot. Hij is weliswaar kritisch, maar laat zich ook vangen in het frame dat Baudet heeft gezet door zich te laten vangen in de aandacht voor de persoon Baudet. Dat beeld van de persoon komt voor het politieke programma te staan. Die afleiding is de opzet, ondanks het feit dat Baudet vooral negatieve flak over zijn persoon en persoonlijkheid treft. Dat past bij de narcist die hoe dan ook midden in de belangstelling wil staan. Zo zet Baudet de aandacht voor zijn persoon in als afleiding voor zijn politiek die rechtser, extremer en in elk geval minder sociaal dan die van de PVV is. Von der Dunk constateert terecht dat Forum voor Democratie helemaal geen stem aan het volk wil geven.

Zonder de diepte in te duiken geven Von der Dunk en Groot wel goed aan hoe tegenstrijdig zelfs aan de oppervlakte de opstelling van Baudet is. De partij die zegt namens het volk te spreken heeft leidsmannen die in hun gedrag en politiek voorkeur het tegenovergestelde doen. De partij dreigt dan ook in tegenstrijdigheid onder te gaan, want Nederland kent geen 186.000 rechtse intellectuelen die zo’n wereldbeeld steunen.

Mijn reactie op TPO: ‘Baudet is even weinig elitair als Donald Trump en even tegenstrijdig in zijn houding daarover. Goede voornemens om het moeras droog te leggen, maar in de praktijk pakt het volledig tegenovergesteld uit. Wie Baudet en Hiddema de afgelopen maanden heeft zien opereren kon gewaarschuwd zijn en zal niet verrast zijn dat deze twee heren bij uitstek vertegenwoordigers van het establishment zijn. Alleen, binnen het establishment heerst een strenge hierarchie waar Baudet en Hiddema zich nu proberen in te vechten. Met het volk heeft dat niets te maken, maar vooral met hun eigenbelang en carrière. Ambitie is menselijk en geen schande, maar meer moeten we er niet van maken. Baudet gaat voor Baudet. De rest is bijzaak’. Het wachten is op een journalistiek portret van de politiek en de extreem-rechtse contacten van Baudet, met onder meer het Front National. Kritische schetsen over de persoon van een over het paard getilde zelfverklaarde intellectueel bereiken het omgekeerde van wat ze beogen. Ze leiden af van de racistische en extremistische politiek van Forum voor Democratie en helpen eraan mee die partij salonfähig te maken.

Zie voor een inhoudelijk-politieke analyse over Baudet en Forum voor Democratie mijn commentaar van 12 maart 2017: ‘Is de nationalistische romantiek van Thierry Baudet zinvol voor Nederland?

Foto: Schermafbeelding van deel artikelFvD’s zakenkabinet: laat ik nu juist denken dat Baudet een stem wilde geven aan ‘het volk’’ van Thomas von der Dunk voor TPO, 24 maart 2017.

Advertenties

Bij een foto van Aylan. Kan de politiek het winnen van de emotie?

with 2 comments

media_xl_3267216

De foto van het op Bodrum aangespoelde dode driejarige Koerdische jongetje Aylan Kurdi uit het Syrische Kobani heeft tot vergelijkingen geleid. Met iconische beelden zoals het Vietnamese napalmmeisje Kim Phúc in 1972 of het Nederlandse Sini-meisje Settela Steinbach in 1944 op weg naar Auschwitz. Volgens filosoof Ger Groot in Trouw zal de foto van Aylan eindigen als cliché: ‘De emotie schokt, mobiliseert, spoort aan – maar je fundeert er liever geen politiek op.’ Emotie is een slechte raadgever. Het kan snel tot verkeerde politiek leiden.

Hoe moet die politiek er dan uitzien? De analyse is simpel, maar de uitvoering gecompliceerd. Breng rust in Syrië, verdrijf en versla zowel IS als het bewind van Assad en vestig met de gerespecteerde politici zonder bloed aan hun handen zoals Faruq al- Sharaa een regering die alle facties vertegenwoordigt. Syrië-kenner Marcel Kurpershoek heeft dat uitgewerkt in een opinieartikel. Maar geven Iran en de Russische Federatie hun posities en steun aan Assad op en staat Turkije autonomie van de Koerden vlak over de eigen grenzen toe?

De vergelijking tussen emotie en politiek kan ook omgedraaid worden. Emotie kan ontstaan door het gebrek aan politiek. Omdat de Russische Federatie, Iran, Turkije, Qatar, Saoedi-Arabië en westerse landen elk op hun manier niet verantwoord handelen en door actie en reactie de strijd in Syrië hebben geïnitieerd en aan de gang houden, kan emotie in de plaats van de politiek komen. Het beeld van Aylan is het tekort van de politiek.

Wat moeten we aan met deze abstracties als het leed blijft toenemen en niet gestopt wordt? De politiek moet in elk geval terug op de bestuurdersplaats en emoties mogen hooguit dienen om de politiek in beweging te zetten. Het onontwarbare probleem dat Aylan het leven kostte moet in deelproblemen opgedeeld worden. Niet elke migrant is een vluchteling. Opvang van Syrische vluchtelingen is politiek bepaald, zo nemen de Golfstaten en Saoedi-Arabië ze niet op. Maar het grootste probleem is hoe de politiek weer politiek kan worden gemaakt.

Foto: ‘De driejarige Aylan Kurdi spoelde aan op het strand van Bodrum. Het beeld ging razendsnel de wereld over.’ Credits: © ap.