George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Filmfestival

We betalen de prijs voor belastingontwijking door vermogenden en multinationals. Dat tekent de ondergeschiktheid van partijpolitiek

with one comment

We kennen ‘cloud computing’, ofwel ‘the cloud’ waarin onze data worden opgeslagen. Maar er is ook een andere cloud. Die van buitengaats (offshore) geld dat nooit ergens landt. En waarover geen belasting wordt betaald. Verbazingwekkend en tamelijk ontluisterend voor de geloofwaardigheid van de partijpolitiek is dat dit type belastingontwijking legaal is. Degenen die er schade van ondervinden, maar er geen invloed op kunnen uitoefenen vinden het een immorele praktijk. Vermogenden en internationale bedrijven maken er misbruik van, betalen geen of nauwelijks inkomens- of vermogensbelasting in de landen waar ze gevestigd zijn, maar profiteren wel van alle voorzieningen die door de burgers van die landen worden betaald. Dat is immoreel.

De documentaire ‘The Price We Pay’ (2014) van Harold Crooks zet op een rijtje hoe belastingparadijzen van invloed zijn op het draagvlak van de democratie. Want als de arbeiders- en middenklasse gaan beseffen dat rijken en multinationale bedrijven zich onttrekken aan het betalen van belasting dan roept dat een reactie op. Of deze burgers bewegen zich in de richting van valse profeten (fascisme, populisme) die een oplossing beloven of ze verliezen het vertrouwen in de werking van de democratische rechtsstaat en keren zich ervan af. Omdat de nationale politiek afhankelijk is geworden van grensoverschrijdende financiële instellingen en erdoor gegijzeld wordt heeft de politiek geen ruimte meer om er iets aan te veranderen. Een oplossing moet komen door samenwerking van landen, maar dat wordt gefrustreerd door bedrijven die dat blokkeren.

Wat de documentaire schetst is de reden waarom ik het geloof in partijpolitiek ben verloren. Partijpolitiek is de gewichtloosheid van de middelmaat. Partijen houden zich bezig met trivialiteiten en de eigen marketing (Asscher! Wilders! DENK!) in het besef dat ze niet in staat zijn iets te veranderen aan de grote lijn. Of liever gezegd, politieke partijen weten dat ze geen invloed hebben om de afbraak van de verzorgingsstaat een halt toe te roepen. Dat gaat ten koste gaat van de laagbetaalden die ook nog eens relatief zwaar belast worden. De oprechtheid om toe te geven dat de verzorgingsstaat voorbij is en ze er geen invloed op hebben kunnen de politieke partijen niet opbrengen. Begrijpelijk, want dat zou hun overbodigheid nog extra benadrukken. Daarom houden ze in hun gesloten systeem met z’n allen de leugen van hun eigen belangrijkheid in stand.

The Price We Pay’ zag ik afgelopen week op het Fraude Film Festival in Amsterdam. Een boeiend festival met een olifant in de zaal waarover niemand praatte. Want wie bedenkt dat tot de sponsors Deloitte, Allen & Overy en ABN-Amro behoren die belastingontwijking faciliteren moet concluderen dat ze op een festival dat zich sterk maakt om fraude aan de kaak te stellen en te bestrijden niets te zoeken hebben. De organisatie doet er dan ook verstandig aan om haar sponsorbeleid te herzien. Om de schijn van belangenverstrengeling van dit soort bedrijven te vermijden is het onvermijdelijk om dit type partners in te wisselen voor betrokkenen die voortkomen uit de grassroots van de samenleving. Als het Fraude Film Festival wil doorgroeien naar een maatschappelijk relevant en geloofwaardig evenement dan moet het beseffen dat er een onaanvaardbare tegenstelling bestaat tussen de hand die het voedt en de hand die met kritiek gebeten moet kunnen worden.

Advertenties

Dans om het Gouden Kalf

with 9 comments

Is het voorstelbaar een acteur in zijn dankwoord op een landelijk filmfestival te horen zeggen: Tegen minister Verhagen zou ik willen zeggen, en tegen Wilders en al die anderen: Ik ben een Nederlander. Ik ben trots op mijn Nedersaksische bloed. Ik ben een christen en ik sta hier met een fucking Gouden Kalf in mijn hand. Ik zou de schouders ophalen en denken dat de acteur nog een lange weg richting emancipatie te gaan heeft.

Dat denk ik ook van Nasrdin Dchar die op het Nederlands Film Festival in Utrecht een Gouden Kalf voor Beste Acteur won. Vervang Nedersaksisch door Marokkaans en christen door moslim en zijn dankwoord is daar. Op filmfestivals gelden doorgaans regels om geen partijpolitieke uitspraken te doen. Bij het Nederlands Film Festival zijn de regels blijkbaar minder strikt. Als er iets politieks gezegd wordt dan gaat het meestal over milieu, armoede en planeet waar niemand zich een buil aan kan vallen. Maar hier is iets anders aan de hand.

Nasrdin Dchar gaat verder. Hij gebruikt de prijsuitreiking van een filmfestival voor partijpolitieke uitspraken. Dat opent perspectieven. Een voorschot op volgend jaar: Tegen minister De Jager zou ik willen zeggen, en tegen Joop Wijn en al die anderen: Ik ben een Nederlander. Ik ben trots op mijn Amerikaanse bloed. Ik ben een homo en ik sta hier met een fucking Gouden Kalf in mijn hand. Of: Tegen Job Cohen zou ik willen zeggen, en tegen de Paus en al die anderen: Ik ben een Nederlander. Ik ben trots op mijn Finse bloed. Ik ben een atheïst en ik sta hier met een fucking Gouden Kalf in mijn hand. Zo wordt de Nederlandse film eindelijk spannend.

Foto: Landscape Forever van Sarkis in Museum Boijmans van Beuningen Rotterdam, 2008