George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Ed van Thijn

Van der Galien vertrouwt in zijn opiniestukken voor DDS op de toon en laat de inhoud los. De tragiek van de lege huls als valkuil

with 2 comments

Wat het is met de opiniestukken van hoofdredacteur Michael van der Galien van De Dagelijkse Standaard is de vraag. Ze bijten steeds meer in eigen staart en spreken zichzelf tegen. Ze missen een degelijke opbouw. Dat is een vorm van laksheid die haaks staat op het streven om lezers te overtuigen. Zijn gelegenheidsstukken lijken een oefening om af te tasten in hoeverre de vorm los kan staan van de inhoud. Doet de inhoud er nog iets toe bij een verbolgen, beschuldigende toon vol verwijten en toespelingen die de truc is die het moet doen?

Van der Galien maakt stukken waarbij het niet om de inhoud draait. Hij neemt niet eens meer de moeite om zelfs de schijn van een degelijke argumentatie op te houden. Het experiment is communicatie die los komt te staan van de inhoud. Van der Galiens verwachting is dat de lezers blijkbaar niet door de emoties en de toon heenkijken en hoe dan ook alles pikken wat hij zegt. Dat doet denken aan het oude experiment met Ed van Thijn en Hans Wiegel waarbij de eerste een VVD-verhaal hield en de tweede een PvdA-verhaal. Maar toch werd Van Thijn als een links warhoofd en Wiegel als een rechtse bal afgeschilderd door het publiek. Van der Galien gaat een stap verder en laat zelfs de pretentie van inhoud los. Zijn toon moet de muziek maken. Mijn reactie:

De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet. Want Michael van der Galien kan NRC nou wel verwijten dat het andere journalisten continu de maat neemt, maar hijzelf doet exact hetzelfde door NRC aan te vallen. Vraag is of hij zich hiervan bewust is of net doet alsof hij onnozel is.

Daarnaast is hij een slecht lezer van NRC door te suggereren dat de krant de overheid buiten schot laat. NRC komt met scoops over de dividendbelasting en de financiering van moskeeën door autoritaire, Arabische landen als Koeweit en Saoedie-Arabië waarmee het de regering Rutte in problemen brengt.

Kortom, NRC is een journalistiek medium dat de feiten vooropzet en onderzoek doet, en De Andere Krant is een niet-journalistiek medium dat een mening voor de feiten zet en zich activistisch opstelt. Dat laatste mag en er is niks mis mee, maar journalistiek is het niet.

Overigens hanteert DDS dezelfde methode als De Andere Krant en heeft het vooral tot doel om de publieke opinie te beïnvloeden. Dat is wat anders dan de lezer informeren, zoals NRC en andere journalistieke media doen.

Het is trouwens een misverstand om te stellen dat NRC links is. Het betoog van Van der Galien rammelt trouwens en bevat rare tegenstrijdigheden. Want als NRC de rechtse Rutte in bescherming neemt, dan is het dwaas om te zeggen dat NRC links is. NRC zou mogelijk links kunnen zijn als het Rutte niet in bescherming zou nemen. Maar dat ontkent Van der Galien. Zijn argumentatie is onbruikbaar. Een medium kan niet tegelijk links en pro-establishment zijn. Het is het één of het ander. Allebei is niet mogelijk.

Van der Galien is opnieuw tegenstrijdig als hij stelt dat NRC zich aan de kant schaart van ‘kranten die een links, anti-Russisch en pro-establishment wereldbeeld verkondigen.’ Hij verwart hiermee een anti-Putin standpunt met een anti-Rusland standpunt. Als een nieuwsmedium zich keert tegen de zittende macht in het Kremlin, dan wil dat niet zeggen dat het hiermee anti-Russisch is. Net zomin als kritiek op president Trump een nieuwsmedium anti-Amerikaans maakt.

Eerder het omgekeerde is het geval. Kritiek op autoritaire leiders van het kaliber Erdogan, Putin, Xi Jinping of Trump breekt juist een lans voor de landen die ze vertegenwoordigen en die deze leiders in gijzeling hebben genomen en als hun bezit beschouwen. De kritiek draagt de wens in zich dat het land teruggeven moet worden aan de burgers ervan. Kritiek op president Putin die de Russische Federatie gijzelt en nauwelijks probeert te ontwikkelen en klaar te maken voor de toekomst is niet anti-Russisch, maar pro-Russisch.

Foto: Schermafbeelding van deel artikelNRC doet diepgravend onderzoek: pro-Poetin krant blijkt uitgegeven te zijn door antisemitische bioboer!’ van Michael van der Galien op DDS, 25 april 2018.

Advertenties

Eindrapport Stedelijk Museum: wat ging er fout en waarom?

with one comment

sm

Op 8 november presenteerde de Evaluatiecommissie Bouwproces het eindrapport ‘Hang naar verstilling, Drang naar spektakel‘ over het bouwproces van het Stedelijk Museum Amsterdam. Najaar 2012 werd de commissie door het Amsterdamse college ingesteld met als opdracht om het bouwproces te evalueren. Wat was er goed gegaan, en vooral wat was er misgegaan? Wim Deetman die ook het kindermisbruik in de katholieke kerk onderzocht was de voorzitter. Hij kreeg wegens ontbrekende volledigheid van verschillende kanten kritiek.

De commissie is niet mals voor de Amsterdamse politiek. Het Stedelijk was 8,5 jaar dicht en de planvorming en realisatie hebben meer dan 23 jaar in beslag genomen. Had dat niet korter gekund? Vooral de bouwperiode Midreth (2007-2010)  schetst het rapport als dieptepunt. Eind 2006 wordt dit bouwbedrijf de aanbesteding gegund terwijl het de directie–begroting met 35% overstijgt. Had dat niet mislukt verklaard moeten worden? Het naar beneden bijstellen van de begroting zorgt later voor strijd over meerwerkclaims en de planning. Als Midreth in 2010 failliet gaat ligt de bouw zelfs maanden stil. Hoe weinig doortastend het Amsterdamse college in die beginfase (1989-2003) opereerde blijkt uit de voorbereidingskosten die in 2003 al 8 miljoen euro bedragen. ‘Het ontbrak een bestuurlijke regie en politieke interesse‘ concludeert de commissie. Voor de BV Amsterdam geldt: ‘lessen van eerdere evaluaties zijn niet systematisch en slechts incidenteel toegepast.’

Met aanbevelingen beoogt de commissie het samenspel tussen politiek en openbaar bestuur bij dit soort projecten te verbeteren. Hoe dan ook moet er betere regie gevoerd worden. Want die ontbrak. Zoals die in Nederland vaak ontbreekt en kosten uit de hand lopen. In de publiciteit wordt nu het spel gespeeld welke verantwoordelijken schuld dragen. Met een eigen rol voor de media, want waarom noemt de NRC wethouder Gehrels niet? Cultuurwethouders Marja Baak, Ernst Bakker, Saskia Bruines, Hannah Belliot, Carolien Gehrels en burgemeesters Ed van Thijn, Schelto Patijn en Job Cohen hebben fouten gemaakt, geaarzeld, informatie verzwegen en niet altijd handig geopereerd. Op de D66’ers Bakker, Baak en Bruines na allen lid van de PvdA. Tijd voor een nieuw gezelschapsspel, zwartepieten over het Stedelijk. Wie ging wat uit de weg en waarom?

Foto: Schermafbeelding van de trap in het Stedelijk Museum in het eindrapport ‘Hang naar verstilling, Drang naar spektakel

Lubbers drukte partijpolitieke benoemingen Tilburg en Den Bosch door

with 2 comments

Het Brabants Dagblad reconstrueert aan de hand van geheime dossiers het machtsspel rond de burgemeesterbenoemingen van Tilburg en Den Bosch eind jaren ’80. Een zeer verdienstelijk onderzoek dat navolging verdient. ‘Per abuis waren die dossiers, die veel vertrouwelijke gegevens bevatten, niet afgesloten voor inzage. Brabants Dagblad ontdekte het lek en stelde het Nationaal Archief daarvan onlangs op de hoogte, maar niet nadat wij een aantal dossiers hadden gekopieerd, onder meer de dossiers van Dries van Agt, Don Burgers, Gerrit Brokx, Ed Nijpels en Ed van Thijn.’ Er zit dus nog het een en ander in het vat.

Toenmalig minister-president en CDA’er Ruud Lubbers manipuleerde en schoffeerde de voordrachten van de vertrouwenscommissies. De Brabantse Commissaris van de Koningin Frank Houben (CDA) stelde zich daarbij ondergeschikt op in dienst van Lubbers. Bij lezing van de dossiers Burgers (Den Bosch) en Brokx (Tilburg) valt op dat het bij dit soort benoemingen uitsluitend om partijpolitiek gaat. In het bijzonder het dossier Brokx is leerzaam omdat de vertrouwenscommissie ‘tot haar spijt moest constateren in hem niet het minste vertrouwen te hebben’. Commissaris Houben hangt in de verantwoording een betoog op waar geen logica in te ontdekken is en dat Brokx goedpraat. Bij de benoeming in Den Bosch stond Don Burgers in elk geval nog op de tweede plek. Daar werd oud-minister Bram Stemerdink (PvdA) gepasseerd door Lubbers en Houben.

Publicatie van beide dossiers tekent het failliet van de Nederlandse partijpolitiek. Niet de kwaliteit van het openbaar bestuur, of de stad en haar inwoners staan centraal bij deze benoemingen, maar enkel en alleen het partijbelang. Overigens schermt in zijn reactie op Lubbers toenmalig fractievoorzitter van de PvdA Wim Kok ook met allerlei claims en percentages. Ook Kok claimt benoemingen namens de PvdA. Het nieuws is dan ook niet zozeer dat Ruud Lubbers machtspolitiek speelt, maar dat alle partijen dat doen. Zolang ze de functies in het openbaar bestuur kunnen blijven beschouwen als hun bezit kunnen de partijen hun claim op deze functies blijven leggen. Dit is een onhoudbare en onbillijke situatie in een land waar slechts zo’n 2% van de bevolking lid is van politieke partijen en 98% niet in aanmerking komt voor hoge functies in het openbaar bestuur.

Foto: De junior burgemeester bezoekt Brakkestein, 1930. Credits: Regionaal Archief  Nijmegen.

Anti-discriminatie industrie

with 9 comments

Overdreven om te stellen dat discriminatie van moslims in Nederland breed wordt gesteund. Het komt voor, zoals vrouwen, joden en homo’s weer door moslims worden gediscrimineerd. Vraag is hoe we discriminatie kunnen verminderen. In elk geval moeten we beide ogen open houden en goed kijken wat er gebeurt.

Men dient altijd te beseffen wat het belang is van diegenen die menen te moeten waarschuwen voor discriminatie. Niet zelden profileren ze zich in hun verontwaardiging en zetten zo een stapje omhoog. Cynisch om te zeggen, maar anti-discriminatie is een serieuze industrie waarin mensen carrière kunnen maken. Vaak is het een herstart van reeds uitgespeelden zoals Mohammed Rabbae of Ed van Thijn, en in zekere zin ook Pim Fortuyn en Geert Wilders.

Het belang van de anti-discriminatie industrie als sector die het publieke debat aanjakkert moet verminderen. Als uitvergrotingen en emoties niet langer het publieke debat domineren, dan kunnen de rust, de bezinning en de consensus weer centraal komen te staan. Zo kunnen mensen tot elkaar komen. Op de schouders van alle aanjagers die etniciteit of religie omvormen tot vehikel voor hun ambitie, carrière of economisch gewin ligt een verantwoordelijkheid om hun eigen belang ondergeschikt te maken aan het algemene belang. De oplossing is tweeledig.

In de buitenlandse politiek dient het conflict tussen Israël en Palestina te eindigen. Het heeft niets te maken met wat er in Europa gebeurt tussen etniciteiten of religies, maar het zorgt voor ruis. Het voedt de anti-discriminatie industrie. Het conflict kent vele problemen door koppigheid aan beide kanten. Externe gematigde krachten dienen Israël en Palestina een vrede op te dringen. De regio zelf is door het eigen morele failliet niet meer bij machte dit zelf te realiseren.

Veranderingen gaan langzaam. Misschien helpt het voor ons voorstellingsvermogen als we verschil maken tussen richtinggeving en realisering. Oftewel, laten we eerst kleine stapjes zetten om te leren lopen. Het ontmoedigt om te beginnen met de bestudering van het wereldrecord marathon. Dat smoort elke lust, zin en initiatief. We moeten onze angst voor het leven verliezen door de levenslust te hervinden. Het is absurd om zoveel chagrijn te tonen in een van de beste en welvarendste landen ter wereld.

Onzekerheid voedt sentimenten die door partijen aan linker- en rechterzijde geëxploiteerd worden. De opbouw van Nederland wordt erdoor verstoord. Nederland komt door deze afleiding niet toe aan fundamentele keuzes over kenniseconomie, duurzaamheid en infrastructuur. Overigens een manier voor de politiek om het eigen gebrek aan lef en ideeën te maskeren.

Een open samenleving met een levendig publiek debat zonder onnodige beperkingen is weliswaar een voorwaarde voor een krachtige democratie, maar waar mensen anderen hun eigenbelang voorspiegelen als algemeen belang vermindert de transparantie van het debat. Het wordt zelfs problematisch als instituties die gelieerd zijn aan de overheden zich erin mengen. Da’s een brug te ver. De correctie door een tegenmacht is nodig. De vorming van een vrijzinnige burgerrechtenweging die het vizier op de rechtsstaat houdt zou uitkomst kunnen bieden.

Foto: Cartoon ‘Discriminatie’ van Opland