George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Donald Rumsfeld

Trendbreuk van Rusland in internationale politiek is het probleem

with 2 comments

ERE1959038W00010/57

De positie van de VS is merkwaardig in Oekraïne. Voor de publieke tribune zegt het het als een zaak voor de Europeanen te beschouwen, maar achter de schermen is het al jaren bezig om de eigen positie in Oekraïne te verstevigen. Het zou wereldvreemd zijn om te vermoeden dat landen anders opereren. Het is ook logisch dat de Russische Federatie buiten de eigen grenzen de strategische belangen verdedigt. Dat recht heeft het evenzeer als de VS of de EU. Rusland claimt zelfs meer recht omdat Oekraïne de eigen achtertuin zou zijn.

Geopolitiek is een realiteit. Grote landen sturen, manipuleren en trachten direct of liefst indirect -zodat het het meest onzichtbaar is- hun belangen te behartigen. Via omkoping, spionage, invloed, druk of chantage.

Die vrije ruimte van manipulatie, beïnvloeding en vestiging van belangen door Rusland, de VS of China is wat de voormalige Amerikaanse defensieminister Donald Rumsfeld de known unknowns noemde. We weten dat het bestaat, het kan alleen niet gespecificeerd worden. Belangen werken binnen kaders die landen min of meer van elkaar aanvaarden. En die historisch gegroeid zijn. Dat kan een luisterpost in Polen of op Cuba zijn. Of een spionagesysteem. Of een black budget. Immers alle grote landen hebben een eigen veiligheidsindustrie waarin politiek, bedrijfsleven, media, wetenschappers en inlichtingendiensten hecht samenwerken.

Landen met tegengestelde belangen handelen met een zekere consensus en onderlinge verstandhouding binnen contouren. Als bedriegers onder elkaar die elkaar een poot uit willen draaien, maar waarvan iedereen wel dezelfde spelregels onderschrijft. Geopolitiek als psychologie van de boevenbende. Zelfs als het gaat om illegale acties zoals het met ondemocratische middelen omverwerpen van een vijandig staatshoofd wordt gepoogd dit te maskeren en op een oneigenlijke manier te legaliseren. Het overtredende land beseft dat dat verstandiger is. Een land wenst binnen de interne creditering van het onderlinge systeem van overtredingen er zo licht mogelijk voor aangeslagen worden. Op weg naar de volgende brandhaard of illegale actie.

Acties door de Russische Federatie van de afgelopen 7 jaar in Zuid-Ossetië, Abchazië, Moldavië, Transnistria, de Krim en Oost-Oekraïne kunnen als een trendbreuk gezien worden van deze schets. Door de contouren van de internationale rechtsorde in woord of handeling ter discussie te stellen geeft het de subversieve acties een andere inhoud. Het uitgangspunt ‘agree to disagree’ van tegenstanders die ondanks tegengestelde belangen volgens identieke patronen handelen binnen een stilzwijgend overeengekomen en historisch gegroeid handelingskader wordt doorbroken. Rusland ontkent wat het doet, wat het is en waarheen het naar op weg is. Dat maakt dat het gemeenschappelijke gesprek dat zelfs in de Koude Oorlog nog altijd een ondergrens van verstandhouding bood niet meer mogelijk is. In postmoderne non-communicatie. Daarom dienen de acties van Rusland en de VS die geen haartje van elkaar in doortraptheid verschillen, anders beoordeeld te worden.

Foto: Toenmalig vice-president Richard Nixon en de toenmalige leider van de Sovjet-Unie Nikita Chroetsjov tijdens diens bezoek aan de VS, 1962.

Advertenties

Slavoj Žižek over vrijheid. Wat stelt het tegenwoordig voor?

leave a comment »

Tragisch als we niet weten dat ons gebrek aan vrijheid een gebrek aan vrijheid is omdat we niet weten dat het een gebrek aan vrijheid is. Kunnen we ons trouwens gevangen voelen als we niet beseffen in een kooi te zitten? Het spel met woorden van de Sloveense filosoof en maatschappijcriticus Slavoj Žižek doet denken aan het begrip ‘unknown unknowns’ van de Amerikaanse oud-minister Donald Rumsfeld. Hoewel beide heren politiek haaks op elkaar staan. Žižek zet zijn woorden in om te onthullen en Rumsfeld om te verbergen.

Žižek meent dat we ingeperkt worden, maar ons niet in moeten laten perken. Met liefde als grootste vrijheid. Echter nooit gegarandeerd succesvol. De val die ingebakken is geeft vrijheid. Vrije ruimte. Zodat het zoeken naar zekerheid onze vrijheid beperkt. Dus wie ons zekerheden garandeert moeten we wantrouwen. Garantie op succes is een fopspeen om onze zoektocht naar echte vrijheid te blokkeren. Maar onbeperkte vrijheid die zich aan niets of iemand  gelegen laat liggen is evenmin gewenst. Zij die dat opeisen zetten de ander opzij.

Žižek ontstijgt maar nauwelijks aan het stereotype van een met zwaar accent sprekende Oost-Europeaan in een Hollywood-film. Zoals in de Marx Brothers film Duck Soup (1933) met de operateske staatjes Freedonia en Sylvana waar chaos en anarchie regeren. Wat moeten we aan met onze vrijheid? Die we mogelijk nog nooit volledig gekend hebben of ons ontnomen wordt zonder dat we het in de gaten hebben. Ach, simpel. Gewoon vragen blijven stellen en niks voor zoete koek aannemen. Ook niet het begrip van vrijheid dat ons opgelegd wordt. Da’s tegelijk een benauwend en een bevrijdend vooruitzicht. Als individu moeten we het zelf doen.

DuckSoup3

Foto: Still uit Duck Soup (1933),

Phil Donahue: gitzwart pessimisme over Amerikaanse democratie

leave a comment »

Journalist Phil Donahue en gastheer Paul Jay praten over de Amerikaanse gevestigde media. Hoe functioneren ze en hoe beïnvloedt de macht van het bedrijfsleven de journalistiek? Welnu, daarover zijn ze pessimistisch. Journalistiek is ondergeschikt geworden aan bedrijfsbelang. Donahue vindt dat president Obama teleurstelt en de verwachtingen niet inlost. De 2 miljard dollar die de VS per dag aan defensie besteedt leidt onvermijdelijk tot oorlog. Want iets anders legitimeert nooit de besteding van zo’n enorm budget. Beide heren verschillen van mening over verandering. Hoe dan ook denken ze dat die niet vanuit het establishment zal komen dat zo gecorrumpeerd is -ook in de Democratische partij- maar van gewone mensen. Dit lijkt erg op denken tegen beter weten in om de hoop levend te houden. Ze weten als journalist dat het zo niet werkt. Hoe met media die de status quo en de oorlog promoten verandering tot stand kan komen is de vraag die onbeantwoord blijft.

Onthulling over martelingen Irak belasten de VS

with 7 comments

Pas door de onthullingen in de the Guardian documentaire ‘Iraq – Searching for Steele‘ wordt duidelijk hoe diep de Amerikanen in de vuile oorlog in Irak betrokken waren. De martelingen vertonen opvallende overeenkomsten met wat er zo’n 30 jaar geleden in El Salvador en andere Latijns-Amerikaanse landen gebeurde. En ook toont het aan hoe belangrijk de rol van klokkenluiders zoals WikiLeaks en Bradley Manning is geweest. Zonder hen was de documentaire over de US-kolonel James Steele niet van de grond gekomen. Dit verklaart de heksenjacht van opeenvolgende Amerikaanse regeringen op de klokkenluiders. Deze regeringen hebben veel te verbergen. Opvallend is dat de documentaire in Europa volop aandacht krijgt, maar in de VS door de media zo goed als genegeerd wordt. ‘Democracy Now!‘ is een van de gunstige uitzonderingen.

Zie hier het full transcript van een interview met uitvoerend producente Maggie O’Kane. Met vele details.

Bradley Manning wint door openbaarheid aan geloofwaardigheid

with 7 comments

In het proces tegen Bradley Manning verhult de Amerikaanse overheid de waarheid. Het probeert uit alle macht te beletten dat de beweegredenen van klokkenluider Manning het grote publiek bereiken. Maar journalisten en burgerrechtenbewegingen brengen de woorden van Manning in de openbaarheid. De Freedom of the Press Foundation publiceert de Manning Tapes. Geleidelijk dringt door dat Manning verantwoordelijk gehandeld heeft. Topgeheimen heeft-ie niet gelekt, maar alleen berichten die het onrecht aan de kaak stelden. Bradley Manning wilde enkel en alleen een publiek debat aanjagen. Da’s nooit van de grond gekomen.

Manning liet zijn geweten spreken. Wir haben es nicht gewußt, kan niet hem verweten worden. Manning wordt aangepakt en de anderen ontlopen de dans. De Amerikanen hebben de oorlogen in Irak en Afghanistan niet gewonnen, maar moesten evenmin boeten als verliezer. Daarom ontbreekt een proces van Neurenberg dat de verliezende kopstukken van het naziregime in 1945-46 voor hun kiezen kregen. Als slotakkoord achter deze ongelukkige episode was een internationaal tribunaal passend geweest voor president Bush, president Obama, vice-president Cheney, minister Rumsfeld, minister Gates, minister Panetta en de hoogste militairen.

De Amerikaanse overheid mag de oorlogen verloren hebben, het hoopt wel de propaganda-oorlog te winnen. Dat lukt alleen als de gevestigde media Obama blijven steunen. Want wat valt Manning te verwijten als-ie als een klassieke klokkenluider afgewogen geopereerd heeft met de opzet om een publiek debat te beginnen over de misdragingen van het leger en de verkeerde inzet van dat leger? Hij heeft daarbij geheel op eigen houtje gehandeld  en is niet door Julian Assange bewerkt. Zodat door de woorden van Manning ook Assange wordt ontlast. De publieke opinie zal het verschil moeten maken. Zoals ooit president Nixon het veld moest ruimen.

Gezien deze langzame verandering in de publieke opinie roep ik de Nederlandse regering opnieuw op haar invloed aan te wenden om te bemiddelen in de zaak Assange. Nu is het juiste moment. Voordat de publieke opinie zich in deze kwestie frontaal tegen de Amerikanen en haar bondgenoten keert. Nederland moet flexibel handelen. De Ecuadoriaanse president Rafael Correa is zojuist herkozen en door het uitblijven van elk Zweeds initiatief om een oplossing te zoeken wordt bij steeds meer mensen duidelijk dat Julian Assange onterecht gecriminaliseerd is zoals dat bij Manning ook geprobeerd werd. Maar uiteindelijk niet lukte. Er is nog hoop.

Aanklacht tegen John Kiriakou tekent rechtsongelijkheid VS

with 13 comments

Update 26 januari 2013: Oud CIA-medewerker John Kiriakou gaat voor 2,5 jaar de gevangenis in. Zo besliste de rechter. Omdat-ie uit de school klapte over marteling door de CIA. Zie RT-video bij commentaar.

John Kiriakou was 14 jaar CIA-agent. Door het Amerikaanse ministerie van Justitie wordt-ie ervan beschuldigd de media geheime informatie te hebben gegeven. De misdaden zouden onder de 1917 Espionage Act vallen. Een aanklacht die is voorbehouden aan verraders die tegen hun land samenzweren. Omdat zijn verdediging meer dan een half miljoen dollar kost is er een actie gestart. Inclusief een website die zijn zaak belicht.

Door de aanklagers wordt Kiriakou niet beschuldigd van contact met een buitenlandse overheid, noch geld te hebben ontvangen van personen die vijandig tegenover de VS staan of regeringsdocumenten te hebben overhandigd. De ‘misdaad’ is dat-ie is in juni 2008 op een vraag van journalisten van de New York Times antwoordde  over de ondervragingsmethoden van de CIA onder de regering Bush, inclusief waterboarding.

Deze aanklacht geeft opnieuw aan dat de meningsuiting in de VS onder druk staat en klokkenluiders rechteloos zijn. De schijnheiligheid van de regering Obama doet pijn. Want Amerikaanse journalisten in het buitenland worden door de overheid geëerd als strijders voor informatievrijheid. Maar met dezelfde nieuwsgierigheid, professionalisme en kritisch onderzoek worden zij of de organisatie waar ze deel van uitmaken in het binnenland door de regering vervolgd. Nationale directeur mensenrechten Jesselyn Radack vindt het schandalig dat de regering Obama niet-spionnen als Kiriakou vervolgt onder de Espionage Act.

Schrijnend is dat tot nu toe niemand die verantwoordelijk was voor het programma van waterboarding is aangeklaagd. Maar voor CIA-agent John Kiriakou die er desgevraagd enkele jaren later open op terugblikt wordt de Espionage Act uit de kast gehaald. Terwijl niet hij gemarteld heeft of opdracht ertoe gaf. Een kanon schiet op een mug, maar de olifanten blijven buiten schot. Als-ie veroordeeld wordt kan John Kiriakou een straf van 30 jaar krijgen. De aanklacht samenzwering tegen de staat maakt het individu machteloos.

Foto: President Barack Obama

Robert Gates’ late inkeer

leave a comment »

 

Robert Gates verovert met verbaal geweld zijn plek in de geschiedenisboeken. De Republikeinse VS-minister van Defensie hield een opmerkelijke toespraak voor militaire kadetten in West Point. Hij waarschuwt voor een landoorlog in Libië, maar benadrukt tegelijk het belang van marine en luchtmacht. Naar verwachting treedt-ie later dit jaar terug.

Gates beweert dat de bureaucratie en slechte vooruitzichten binnen het Amerikaanse leger het grootste probleem zijn. Vele officieren zijn de afgelopen jaren opgestapt.

De opstelling van minister Gates wordt bepaald door de zogenaamde imperial overstretch. Ofwel, het Amerikaanse leger zit aan haar tax en kan een interventie in Noord-Afrika er niet bij hebben. Gates voorganger’ Donald Rumsfeld heeft de zogenaamde 1-4-2-1 doctrine ontwikkeld die zegt dat het Amerikaanse leger wereldwijd tegelijk in 4 vijandelijkheden betrokken moet kunnen zijn, waarvan het er uiteindelijk een beslissend wint.

Naast Pakistan, Afghanistan en Irak is er nog ruimte voor operaties in Libië. Maar een krijgsmacht houdt altijd reserves achter de hand. Militaire spanningen met vooral China en in mindere mate Iran zijn het afgelopen jaar opgelopen en in de eigen achtertuin dreigt Venezuela. De Arabische wereld beweegt. Dus grootschalig ingrijpen op land in Libië is ook zonder de waarschuwing van Robert Gates onwaarschijnlijk in een onbelangrijk land.

In 1961 uitte president Eisenhower in zijn afscheidstoespraak kritiek op het militair-industrieel complex. Gewezen president van de Dominicaanse Republiek en marxist Juan Bosch werkte dat uit en muntte de term Pentagonisme. Simpel gezegd komt dat erop neer dat oorlogen niet worden gevoerd om land te veroveren of koloniën te exploiteren, maar dat dreigingen worden opgewekt om grip te krijgen op een zo groot mogelijk deel van de binnenlandse bestedingen.

Rumsfeld en Gates zijn ministers die dit Pentagonisme tot grote hoogte hebben gevoerd. Door hun toedoen werd de wereldvrede beschadigd, boette de VS in aan kracht en geloofwaardigheid en verloor de glans van supermacht en werd het land opgezadeld met een onbetaalbare staatsschuld die door de oorlogen jaarlijks toeneemt met $120 miljard.

Gevoegd bij de bezuinigingen die president Obama door de Republikeinen worden opgedrongen en waaraan het leger niet ontkomt en de ongewisse situatie in Noord-Afrika en de Perzische Golf lijkt afwachten de remedie. Waarbij niet ondenkbaar is dat kleinschalige humanitaire acties door Amerikanen, Britten, Fransen en andere bondgenoten worden voorbereid. Als aflaat. Maar de dollars zijn op om weg te sluizen.

Foto: Chinese jonk, 1895-1935