George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Conflict

Almere heeft wereldrecord brainstormen. I-vent boven i-deeën?

leave a comment »

Almere verbreekt het wereldrecord brainstormen met een sessie over de Floriade 2022. Een i-vent zoals past bij een gemeente van het kaliber Almere. Er zijn liefst 12106 ideeën verzameld wat de vraag oproept wat daar mee gebeurt. Er wordt naar eigen zeggen nu gewerkt aan een ‘goed rapport’ en de ideeën zullen aangeboden worden aan de organisatie van de Floriade. Met het idee van interpreteren, selecteren en herdefiniëren.

Almere is een bijzondere gemeente waarvan de lokale politici het vooral belangrijk vinden om te weten ‘waar ze in het proces staan’. De uitkomst is dan ondergeschikt aan ‘het proces’. Op 1 september 2013 sloot de gemeente het ‘Museum De PaviljoensGastheer Guus Döll was er niet over te spreken: ‘Maar Döll heeft geen goed woord over voor het stadsbestuur dat naar zijn mening de ene na de andere blunder maakt. (..)  Kijk het Stedelijk gaat open, veel tam tam, het Rijks heropent, veel tam tam. En hier? Ze hebben er niets voor over, denken dat het niets wordt met cultuur in de polder, maar wel een Floriade die alleen maar kost.’ Döll kon in 2013 uiteraard nog niets weten van het wereldrecord brainstormen over de Floriade. Dat telt nog verder op.

Het openbaar bestuur van Almere is dol op marketing, op brainstormen, op wereldrecords, op sportmetaforen en blijkbaar vooral op het uit de weg gaan van conflict. Voordeel van brainstormen voor het gemeentebestuur is dat het ‘broodnodige kritiek en conflicten’ opschort en niet werkt, aldus Jonah Lehrer in The New Yorker. Nog een citaat, nu van David Burkus voor Forbes: ‘The real genius to brainstorming isn’t the number of ideas listed in a short period of time’ maar: ‘The ideas presented need to be externalized beyond the group and refined based on the collected reactions’. Met andere woorden, Almere kan met een schone lei beginnen door zelf in 12106 ideeën te gaan grasduinen. Met een wereldrecord en een idee over burgerinspraak dat vals oogt.

Hoe onderscheiden we complexe wereld en ons beeld ervan?

with one comment

roomed-livian-623x350

De mensen die zich terugtrekken in hun eigen reservaat (dorp, straat, huis, familie, school, vriendenkring, werk, hobby) hebben gelijk. Want de wereld is niet meer te volgen. Niet dat er meer onrecht is dan voorheen. Dat lijkt maar zo omdat we er dicht met ons neus bovenop zitten en daardoor alles door de nieuwe media extra hard aankomt. Als het niet het onrecht zelf of de media zijn die het verschil maken, wat is het dan wel?

Ik weet het niet exact, en sla er een slag naar. Het is een combinatie van de schimmige grens tussen goed en kwaad en de onoverzichtelijke veelheid aan conflicten, geschillen en wrijvingen die ons zo onzeker maakt.

Om te beginnen schort het aan identificatie. De wereld is soms als het kijken naar een korfbalwedstrijd tussen Bhutan en Nepal. We kunnen ons met geen enkele betrokkene vereenzelvigen. Daarnaast loopt alles door elkaar heen wat oorzaken betreft. De dader in conflict A kan slachtoffer in conflict B of bemiddelaar in conflict C zijn. Zodat het absolute kwaad niet meer bestaat. Ons wordt de makkelijke maatstaf uit handen geslagen. Hoe kunnen we dat allemaal nog met elkaar vergelijken om tot een eindoordeel te komen? Maar om de wereld te begrijpen moeten we het algemene uit de toevalligheden afleiden. Ons onderscheid is de bezwering ervan.

Verklaren de veelheid aan impulsen, de nieuwe media en de onoverzichtelijkheid die niet op een morele kaart past waarom wij mensen telkens op zoek gaan naar het absolute kwaad omdat ons dat wel een identificatie geeft? Zodat we ons morele kompas weer kunnen resetten en weten waar we ons bevinden. Zoals het zich nu lijkt voort te doen bij ISIS in Syrië en Irak. De hoofdenafhakkers die zeggen namens een religie te handelen.

Conclusie van zo’n overpeinzing is niet dat de wereld in grote problemen verkeert, maar wel onze voorstelling van die wereld. Wat kunnen we nog geloven? Waar stoppen we met theoretiseren, beginnen met relativeren en laten een oordeel toe? Hoe moeten we gebroken serviezen vergelijken waarvan geen enkel nog heel is? Is de scherf van het gebaksschaaltje van de NAVO erger dan de barst in het kopje van Rusland of het ontbrekende eierdopje van Nederland? De mensen die proberen de wereld te volgen hebben meer ambitie dan mensen die dat opgegeven hebben. Hoewel ze allebei gelijk hebben in het verbeiden van de tijd die mensen gegeven is.

le-voyage-extraordinaire

Foto 1: Livia Marin, Nomad Patterns, 2012. Keramiek, kunststof, gips, transfer print.

Foto 2: Georges Méliès en Georges Méliès in ‘Le Voyage extraordinaire’, 2011 van Serge Bromberg en Eric Lange

Written by George Knight

7 oktober 2014 at 17:35

Interventie, een woord zonder eigenschappen

leave a comment »

bea-yangyi

Interventie, kent u dat begrip? Toepasbaar op disciplines zoals de zorg, de museumsector, de hulpdiensten of de krijgsmacht. Zonder vastomlijnde betekenis. Bemiddeling, bemoeienisingrijpen, tussenkomst, inmenging.

Interventie klinkt van deze tijd, zonder op een fantasiewoord uit de koker van een marketingbureau te lijken. Het komt overeen met de aloude verteltechniek ‘deus ex machina’, ofwel een ‘goddelijke’ ingreep die uit de lucht komt vallen. Met het verschil dat het woord interventie nog onbelast is met het bezwaar niet logisch uit het voorafgaande te volgen. De brandweerauto, de kunstpresentatie, de verslavingstherapeut of de speciale troepen voegen zich in de bestaande orde met als doel deze een wending te geven. Streven is om een conflict te beheersen of juist op te werpen. Deze dubbelzinnigheid maakt interventie tot een bastaardbegrip. Het klinkt belangrijk en zwaarwegend, zelfs wat chic, maar mist scherpte omdat het in doelstelling vele kanten opschiet. Interventie is de allemansvriend voor regelaars die willen sturen zonder richting aan te geven.

Foto: Yang Yi, Old Town of Kaichan: Stadium, from the series Uprooted, 2007.

VN-rapport kritisch over mensenrechten Oekraïne

leave a comment »

800px-Crimean_51_Alushta-Simferopol_inter-city_trolleybus_in_Simferopol

De Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties komt vandaag met een kritisch rapport over Oekraine. Alle partijen krijgen een veeg uit de pan. Er resteert geen positief beeld van de mensenrechtensituatie in Oekraïne of de Krim. De conclusie is dat desinformatie, propaganda en het aanzetten tot haat dringend moeten worden tegengegaan in Oekraïne om de verdere escalatie van spanningen in het land te voorkomen.

De wijdverbreide corruptie in Oekraïne ziet het rapport als oorzaak voor de aantasting van de mensenrechten, de vrijheden en het vertrouwen in de rechtsstaat. Dit is des te schrijnender omdat corruptie juist de armste en kwetsbaarste burgers raakt. Zo is het budget voor de gezondheidszorg de helft (3,5%) van wat de Wereldgezondheidsorganisatie adviseert (7% van het bruto nationaal produkt). Een sociaal systeem van ziektekostenverzekering ontbreekt.

Over de zogenaamde Maidan-doden door scherpschutters twijfelt het rapport aan de voortgang van het onderzoek: ‘Concerns have been raised by local interlocutors in relation to the fact that the investigation is concentrating exclusively on the issue of persons killed by snipers on 20 February, and that it is not looking into issues related to responsibility for excessive force used on other occasions during the course of demonstrations between November 2013 and January 2014.’

Het rapport leest als een opsomming van een falende staat vol corruptie, gemiste kansen, propaganda, geweld en desinformatie die de werkelijkheid vertekent. Het is bedoeld als aanbeveling om lering uit te trekken, maar kan ook opgevat worden als een opeenstapeling van gemiste kansen en intolerantie. Geen prettig beeld.

Foto: Trolleybus in Simferopol op de Krim, 2007.

Written by George Knight

15 april 2014 at 15:07

Afstand houden tot onwaarheid. Een luxe product

with one comment

19428a

Een conflict dat overgaat in een gewapend conflict -dus oorlog- is nog tot daar aan toe. Het schijnt af en toe nodig te zijn om de overbevolking tegen te gaan. De duizenden of miljoenen doden en gewonden horen bij het spel. Evenals de verwoeste steden en de gebroken levens van degenen die het na kunnen vertellen. Jawel, het is uiterst cynisch om het zo op te schrijven, en dat gaat ook eerder met aarzeling dan genoegen, maar de wetmatigheid van de geschiedenis is nu eenmaal regeneratie. Het gewapend conflict als stamcel van het leven.

Vernietiging en vernieuwing zijn van een andere orde dan het verkrachten van de waarheid. Menselijk is dat onbeduidender, maar in filosofische zin telt het zwaarder. Reken maar na, zonder een samenhangend systeem van overtuigingen verliest iedereen het geloof in het leven. En verliest herleving een bodem om op te groeien.

Zelfs rustige mensen schieten in vuur en vlam als ze een vijand zien die onrecht doet. Vaak omdat anderen vertellen dat dat nou de tegenpartij is. Die anders kijkt. Anders ruikt. Anders praat. In iets anders gelooft. Of iets dierbaars af wil pakken. Een stuk land. Een oliebron. Of het ergste van allemaal: de eer van een natie.

Adverteren voor oorlog is dus kwalijker dan de oorlog zelf. Om de waarheid meer dan een begrip te laten zijn wordt het aangevuld met prediken over gelijk of recht dat om te overtuigen leugens en verzinsels van stal haalt. Als nooit meer in te tomen paarden. Onwaarheid is voorgeschreven voor de oorlog. Meermaals daags.

Buiten de oorlogszone gaat het leven verder in z’n gewone gang. Bij tijd en wijle klinkt er een echo van het strijdtoneel. Een vreemde generaal vertoont beelden. Leiders van strijdende partijen roepen op tot steun. Of begrip. Of hulp. Of welwillendheid. Krijgszuchtig opspelende afdelingen communicatie tonen verschrikkingen, overwinningen en vooral de verderfelijkheid van de tegenstander. Hij is anders, want afwijkender, zwakker of schuldiger. Het zal wel. Het voordeel van buiten de oorlog blijven is niet zozeer niet vernietigd worden, maar afstand te kunnen houden tot de onwaarheid. Niet verplicht te hoeven kiezen voor het een of het ander.

winston-link-train-nuit-05-b

Foto 1: Kobayashi Kiyochika, Een regenachtige dag te Kudan.

Foto 2: Ogle Winston Link, Sometimes the Electricity Fails. Vesuvius, Virginia, 1955-1960.

Written by George Knight

29 maart 2014 at 19:49

Raadsels bij een filmpje met rol voor Maria Primatchenko

with 2 comments

Overduidelijk een conflict. Wie heeft er belang bij om dit geruzie op YouTube te laten zien? Het National Museum of Ukrainian Folk Art plaatst het filmpje. Wat tevens het eerste en het laatste is. Voor wie het Oekraïens niet machtig is blijft het schimmig. Deelnemers lijken een vertegenwoordiger van de kerk, raadsleden van de Partij van de Regio’s en vertegenwoordigers van het museum. Het draait om de werken van Maria Primatchenko waarvan de eigendom betwist wordt door verschillende partijen. Wat leert het ons?

Jaime-lUkraine-Great-and-Grand-Arsenal-Kiev-9728

Kunst is bezit. Kunst is geld. Kunst is conflict. Kunst is raadsel. Kunst is een reden tot debat. Al gaat het over het bezit ervan. Aan Maria Primatchenko gaat het voorbij. Zij hoedt eeuwig de ganzen, zet borsjt op, knoopt haar hoofddoek en op en maakt haar werken. Vol kleur en aanschouwelijkheid. Ongewis van wat komen gaat.

80859649_09052003395755

Foto 1: Werk van Maria Primatchenko

Foto 2: Maria Primatchenko