George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Catalonië

Kunstwerk ‘Politieke gevangenen in het hedendaagse Spanje’ van Santiago Sierra onder druk verwijderd van kunstbeurs ARCOmadrid

with one comment

Opnieuw raken kunst en politiek elkaar. Een nieuwe controverse over hedendaagse kunst is geboren. Deze keer op de Spaanse kunstbeurs ARCOmadrid die van 21 tot 25 februari plaatsvindt. Het bestuur van de overkoepelende IFEMA (Institucion Ferial de Madrid) heeft de Madrileense Helga de Alvear Galerie verzocht om het werk ‘Presos políticos en la España contemporánea’ (Politieke gevangenen in het hedendaagse Spanje) van de Madrileense kunstenaar Santiago Sierra terug te trekken. De galerie heeft daar gehoor aan gegeven.

Als reden hanteert IFEMA de argumentatie dat de controverse waartoe de presentatie van Sierra’s werk in de media heeft geleid ‘schadelijk is voor de zichtbaarheid van de inhoud die ARCOmadrid 2018 samenbrengt’ (la polémica que ha provocado en los medios de comunicación la exhibición de estas piezas, está perjudicando la visibilidad del conjunto de los contenidos que reúne ARCOmadrid 2018) en daarom ziet organisator IFEMA het als haar taak om afstand te nemen van het publieke debat dat afleidt van de beurs als geheel (tratar de alejar de su desarrollo los discursos que desvíen la atención del conjunto de la feria). Volgens een bericht van de BBC probeerde het linkse stadsbestuur van Madrid de verwijdering of uitsluiting tevergeefs te voorkomen.

Santiago Sierra is een kritische kunstenaar die in zijn werk politiek stelling neemt. Op ARCOmadrid toonde hij een serie van 24 met pixels bewerkte foto’s van politieke gevangenen, onder wie separatistische politici uit Catalonië. Omdat dit in het huidige Spanje, en vooral in het centrum van de macht Madrid, politiek gevoelig ligt moest het werk van de beurs verwijderd worden. De Spaanse regering ontkent dat er in Spanje politieke gevangenen zijn. Volgens Sierra beschadigt Spanje met deze actie haar eigen reputatie en die van de beurs. Inmiddels is volgens een bericht in het Catalaanse La Vanguardia het voor 80.000 euro te koop staande werk verkocht aan een ‘Spaanse particulier’. Of het een Catalaanse koper betreft wordt niet gespecificeerd.

Het probleem met de opstelling van het bestuur van IMEFA dat zich kennelijk gedwongen voelt om onder druk van de Spaanse regering te handelen is dat er geen neutrale stellingname bestaat. Ofschoon IMEFA anders probeert te suggereren. Het tonen van Sierra’s werk op de ARCO is een politiek signaal en het verwijderen ervan is dat evenzeer. In een analyse voor La Vanguardia gaat Llucia Homs in op de rol van ARCO die meer is dan een kunstbeurs: ‘Het is geen toeval dat het het handelsgebeuren overstijgt en fungeert als forum voor debat, wat de rol die we aan beurzen en biënnales toekennen verwart.’ Homs meent dat in gevallen van artistieke censuur het effect vaak averechts is omdat het eerder meer dan minder aandacht vestigt op het gecensureerde werk. Dankzij IMEFA is Sierra’s werk ‘Presos políticos en la España contemporánea relevanter voor de Spaanse kunst en de Spaanse politieke geschiedenis dan het voor het verbod op ARCOmadrid was.

Foto: De sponsors van ARCOmadrid 2018.

Advertenties

Madrid reageert onbezonnen op onverstandig Catalaans referendum over onafhankelijkheid. Een dag met verliezers

with 10 comments

De tegenstanders van een sterk en verenigd EU wrijven vandaag vergenoegd in hun handen. Zij zijn de winnaars. In Spanje houdt de Catalaanse regering vandaag een referendum over onafhankelijkheid dat in strijd is met de Spaanse grondwet. Door de hoogste rechters van het land is het verboden. Als de Catalanen de rechtstaat zouden respecteren hadden ze het referendum niet doorgezet. Dat deden ze wel. De reactie van de centrale Spaanse regering op zijn beurt was dom en contraproductief. Het machtsvertoon van de Guardia Civil werkt averechts, zorgt voor schrijnende beelden voor komende campagnes en jaagt in Catalonië de twijfelaars richting onafhankelijkheid. Heethoofdige en kortzichtige politieke leiders in Madrid en Barcelona zijn twee vechtende honden die niet beseffen dat een derde er met de buit vandoor gaat. Het is vandaag een beroerde dag voor Catalonië, Spanje en de EU. Volksmenners die Europa willen ontrafelen trekken het weefsel kapot. De protesten overtroeven trouwens de EU-sceptici die voor de natiestaat gaan met een roep om regionalisering.

Written by George Knight

1 oktober 2017 at 13:29

Schotse onafhankelijkheidsstreven toont dat Oekraïne kansen mist

with one comment

De president van Catalonië Artur Mas zou in een referendum voor Schotse onafhankelijkheid ‘ja’ stemmen. Hij legt uit dat Catalonië een referendum door de Spaanse regering onthouden wordt. Mas meent dat als een meerderheid van de Schotten ‘ja’ stemt dat door de EU zal worden erkend en Schotland door onderhandelingen een plek in de EU krijgt. Juist vanwege de zorgvuldige procedure en voorbereiding.

Op een ander front meent de Oekraïense zender Ukraine Today dat gebruikers van sociale media die het Kremlin steunen in het streven naar onafhankelijkheid van de Schotten parallellen ziet met het streven naar onafhankelijkheid in Oekraïne. Maar eerder is het omgekeerde waar. Het Schotse referendum is volgens alle partijen wettelijk, goed georganiseerd, tijdig gepland (al in 2012), heeft maatschappelijke steun en is door overleg tussen vertegenwoordigers van het Schotse en het Britse parlement tot stand gekomen.

Niet door geweld, maar met overleg is het Schotse referendum tot stand gekomen. Dat is de enige juiste manier om te beslissen over onafhankelijkheid. Wellicht was dat begin 2014 in Oekraïne onmogelijk omdat evenals in Spanje de centrale macht uit angst zo’n referendum niet toe wilde staan. Maar het opdelen van een staat is ook niet niks en vraagt tijd en geduld. Bij een boedelscheiding wat de afscheiding van een regio is dienen complexe belangen uit elkaar geknoopt te worden. Dat vraagt rust, overleg en bezinning.

Degenen in Oekraïne die naar onafhankelijkheid streven, zoals op de Krim of de Donbass hadden hun oprechtheid getoond als ze evenals de Schotten of de Catalanen niet hun toevlucht tot haastige manipulatie van referenda of geweld hadden genomen. Ook nog eens met inroepen van hulp uit andere landen. Het onafhankelijksheidsstreven van de staat Azawad in Noord-Mali maakt duidelijk dat het omvormen van een stateloze staat tot een staat een traag proces is dat niet overhaast moet worden. Juist om de culturele bedding van onderop vorm te geven en volken tijd te geven om te wennen aan een idee van verzoening.

Gabriel loopt Merkel voor de voeten over Oekraïne

leave a comment »

the-project-page_3517_20140515.jpg.1024x378_q85_box-0,332,1200,776_crop

De Duitse vice-kanselier Sigmar Gabriel heeft in een interview met Welt am Sonntag gezegd dat het Verenigd Koninkrijk en Spanje gefederaliseerd moeten worden. Het is opmerkelijk dat de SPD’er, minister van Economie en tweede man van de grote coalitie van CDU/CSU en SPD over andere landen zegt hoe ze hun eigen staat moeten inrichten. Doorgaans zijn dat besluiten van interne politiek waarover andere landen geen uitspraken doen. Vraag is wat Berlijn denkt te bereiken door Londen en Madrid aan centrale macht te laten inleveren ten koste van deelstaten als Schotland en Catalonië. Komt dat neer op een Pruisisch staaltje verdeel en heers?

Het bovenstaande zei Gabriel niet over beide EU-landen, maar over Oekraïne. Ondenkbaar dat Gabriel dit over het Verenigd Koninkrijk of Spanje zou zeggen. Die landen zouden dat als inmenging in hun interne politiek opvatten. De Duitse ambassadeur zou op het matje worden geroepen. Gabriel had het in z’n wijsheid over de federalisatie van Oekraïne. Kanselier Merkel corrigeerde dat onmiddellijk tot het minder vergaande ‘decentralisatie’. De rechtse Gabriel heeft z’n carrière te danken aan een andere rechtse SPD’er: oud-kanselier Gerhard Schröder. Slechts enkele weken na diens terugtreden in 2005 trad Schröder toe tot het door het Russische Gazprom gecontroleerde Nord Stream als voorzitter van de Commissie van Aandeelhouders.

Ieder tijdperk krijgt de problemen die het verdient. De wereld lijkt uiteen te vallen in onsamenhangendheid. Er zijn nauwelijks politici die nog sturing weten te geven. In hun primitivisme denken ze niet verder dan de inzet van militaire middelen: Putin in Oekraïne en Obama in Irak. Ze doen dat voor hun eigen geloofwaardigheid, onder het besef dat het niks oplost, problemen alleen verergert en hoogstens tijdelijk onderdrukt. Leiders kopen met hun vliegtuigen, artillerie en infiltratie tijd. Vooral vanwege hun eigen positie. Om wanhopig van te worden. Want het is ook onze tijd. Maar als politici als Sigmar Gabriel als handlangers van het onrecht vervolgens de rechteloosheid en het gebruik van geweld legitimeren wordt het er nog onoverzichtelijker op.

Politici als Gabriel zijn een ramp voor stabiliteit. Ze geven geen duidelijke signalen af en werken niet aan een consistente oplossing. Het is lastig voor een zorgvuldig opererende kanselier Merkel als olifant Gabriel door de Europese porseleinkast en haar kabinet dendert. Zijn optreden benadrukt het gebrek aan kwaliteit van de hedendaagse generatie politici. Die is niet alleen meer in staat problemen in te dammen, maar verergert deze onnodig. Niet alleen gebrek aan strategisch inzicht kan Gabriel verweten worden, maar ook leugenachtigheid en onwaarachtigheid. Als hij zegt ‘een directe militaire confrontatie tussen Oekraïne en Rusland onder alle omstandigheden te willen vermijden’, dan doet-ie alsof-ie niet weet dat die directe militaire confrontatie al bestaat en nu al immense schade aan mensen, infrastructuur en relaties tussen landen aanbrengt.

Foto: Nord Stream.