George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Brigitte Bardot

Strijd over postzegels, Marianne, Inna en FEMEN

leave a comment »

fHR0csuoba

In Frankrijk won een postzegel dat de nieuwe feministes van FEMEN zou verbeelden de competitie voor een nieuwe Marianne. Zo licht ontwerper Olivier Ciappa toe. Elke president mag een eigen Marianne kiezen en kan zich met deze keuze profileren. Deze moederfiguur vertegenwoordigt de Franse republiek en is een tijdje het gezicht van Frankrijk. Onder meer Brigitte Bardot (1969), Mireille Mathieu (1978) en Catherine Deneuve (1985) gingen FEMEN-voorvrouw Inna Shevchenko voor. Zij inspireerde ontwerper Ciappa. De keuze voor iconen uit de populaire cultuur is begrijpelijk vanwege de veilige keuze. Elke Fransman moet zich erin kunnen vinden.

Omdat Marianne het symbool van de Republiek is ligt de keuze gevoelig. De kritiek barstte los. FEMEN vergrootte dat uit door critici te reduceren tot nationalisten, reactionairen, homohaters en ander fascistisch tuig. FEMEN ziet op haar website in de keuze voor het ontwerp van Ciappa een bevestiging van de eigen strijd. Die het verbindt met de Franse Revolutie en het streven naar gelijkheid. De keuze voor FEMEN is opvallend. Deze keer dus geen icoon uit de populaire cultuur, maar een uit Oekraïne afkomstige politieke activiste.

Zien we wat we zien? Of denken we te moeten zien wat het bijschrift zegt? Ciappa zegt zich te hebben laten inspireren door allerlei voorbeelden. Inna Shevchenko was daarvan wel de belangrijkste. In de postzegel zal niet voor iedereen het gezicht van de oprichtster van FEMEN terug te vinden zijn. Eerder doemt een poezelig meisje als hoofdpersoon uit een tienerstrip op. In de postzegel is zonder voorkennis geen directe verwijzing naar FEMEN of Inna Shevchenko te herkennen. Conclusie is dat in de discussie over de nieuwe Marianne de beeldenstrijd het verliest van de woordenstrijd. In een beeldcultuur beslist zoals vaak de onderliggende tekst.

6804104310_d13839c6b2_z

Foto 1: Franse postzegels met nieuwe Marianne. Ontwerp: Olivier Ciappa.

Foto 2: Activiste en oprichtster van FEMEN Inna Shevchenko (rechts).

Miss World zonder bikini in Indonesië wegens islam. Slim?

with 2 comments

ind

Miss World Ltd. schrapt dit jaar de bikini. Zo lijkt het. Reden is dat de verkiezingen dit jaar in Indonesië zijn en de organisatie de moslims niet wil beledigen, aldus AFP. Als locaties noemt het Bali en Bogor, het vroegere Buitenzorg in West-Java. De 137 deelnemende vrouwen zullen voor de strandkleding-competitie die op Bali plaatsvindt nu een sarong dragen. Maar wordt de bikini wel geschrapt? Voorzitter Julia Morley laat weten dat er nog geen definitieve beslissing is genomen over de uiteindelijke kleding die gedragen wordt tijdens de verkiezingen. Waarom ze een slag om de arm houdt is twijfelachtig. Vinden er nog onderhandelingen plaats?

Vooralsnog is onduidelijk waarom de organisator Miss World Ltd. de bikini heeft geschrapt. Op radicale moslims maakt dat geen indruk en lijkt het vóór alles een loos gebaar. Ze bezwoeren vandaag om de in hun ogen ‘immorele’ schoonheidswedstrijd tegen te zullen houden. Met of zonder bikini. De meeste Indonesiërs beleiden een tolerante versie van de islam. Maar doordat de regering consequent niet optreedt tegen de radicale moslims die andersdenkenden intimideren krijgen die steeds meer macht in politiek, op straat en in de media. En worden bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet. Veel christenen zijn er het slachtoffer van.

Er zitten twee merkwaardige kanten aan de beslissing van de organisatie. Omdat de vrouwen in de nationale verkiezingen mede geselecteerd zijn op het lopen in bikini is het merkwaardig om dat onderdeel nu te schrappen. Drie maanden voor aanvang. Tijdens het spel worden de spelregels veranderd. Weliswaar is de strandcompetitie in Bali pas in september zodat de 137 vrouwen nog tijd hebben om te oefenen met de sarong, maar de kanshebsters die het vooral moeten hebben van hun uitstraling in bikini worden benadeeld.

Een groter bezwaar is dat de organisatie Miss World Ltd onvoldoende politiek besef heeft waar het mee bezig is. Het onderschat de politieke strijd die de radicale moslims bereid zijn te voeren en de stilzwijgende steun die ze van de Indonesische regering krijgen. Nu bereikt de organisatie het omgekeerde van wat het beoogt. Niet het beeld blijft hangen dat het de moderniteit naar Indonesië brengt, maar wel dat het conservatisme naar de eigen verkiezingen komt. De organisatie dient niets met het schrappen van de bikini. Zelfs niet het eigen economisch belang. Het geeft een vinger aan de radicale moslims die vervolgens de hele hand afhakken.

tumblr_m6to29PKBJ1qh0yodo1_500

Foto 1 : Model en zangeres Vania Larissa uit West Kalimantan gekroond tot Miss Indonesia 2013. 21 februari 2013.

Foto 2: Brigitte Bardot in Cannes 1953 die de bikini bekendheid gaf. Zie ook: GKKort: B van Bikini.

Charlie Hebdo publiceert album over het leven van Mohammed

with 2 comments

couv-mahomet_2_

De samenvatting van het album van het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo over Mohammed begint met dezelfde vraag die Bassem Youssef (‘de Egyptische Jon Stewart’) ook stelt. Namelijk wie mag bepalen wie een moslim is. Wie is de eigenaar van Mohammed, ofwel ‘À qui appartient Mahomet?‘ Geen onredelijke vraag aan een islamitische wereld waar radicalen door demagogie en intimidatie het antwoord menen te kunnen claimen op de vraag wie wel of niet een goede moslim is. Velen gaan bangelijk mee in die retoriek. Niet Bassem Youssef die de bal terugkaatst door radicale sjeiks niet langer als representant van de islam te beschouwen.

Charlie Hebdo leidt evenmin aan koudwatervrees om zich ferm tegen de claim van de radicalen uit te spreken. Over een onderwerp dat niemand bezit: ‘On peut caricaturer Mahomet comme on caricature Jésus, Napoléon ou Zorro‘. Dus de karikatuur van Mohammed is evengoed toegestaan als die van Jezus, Napoleon of Zorro.

Charlie Hebdo trok de laatste jaren vaker de internationale aandacht. In november 2011 kwam het wegens een ‘Charia'(Sharia)-nummer met Mohammed als gastredacteur onder vuur te liggen door een aanslag op de kantoren. Toen bleek al dat het samengaan van islam en humor niet door iedereen begrepen werd. Als antwoord op de Innocence of Muslim-film werd in september 2012 Mohammed als filmster geportretteerd. Met een naakte Mohammed als parodie op de film Le Mépris van Jean-Luc Godard. De Franse minister Laurent Fabius van Buitenlandse Zaken (socialist) zag er een onnodige provocatie in. Volgens critici een laffe reactie.

Het album hors-série is bedoeld om te informeren over het ontstaan van de islam waarover zo weinig bekend is. Islamitische kroniekschrijvers worden nauwgezet gevolgd, ook omdat de Fransen bijster weinig weten over de achtergronden van de tweede godsdienst van het land. Wat de vraag oproept waarom de islam zichzelf niet wetenschappelijk doorlicht. Dat alles zonder toevoeging van humor, ‘Sans aucun humour ajouté‘. Alsof het biologisch voedsel betreft. Zo’n terzijde kan men bij een satirisch blad gerust met een korreltje zout nemen.

Zoals gebruikelijk als het om islamkritiek gaat barst de kritiek van alle kanten los. Waarbij nuttige idioten zich bij de professionele belangenbehartigers van de islam voegen. Secretaris-generaal Ekmeleddin Ihsanoglu van de Organisatie van Islamitische Samenwerking (OIS) zegt in een verklaring dat de publicatie tegen de normen van verantwoorde journalistiek ingaat en dat de meningsuiting wordt misbruikt. Hij ziet in de publicatie zelfs aanzetten tot haat, en roept de Franse regering op tot ‘passende’ maatregelen. Zijn beschuldiging dat Charlie Hebdo de mensenrechten schendt klinkt onaannemelijk uit de mond van een vertegenwoordiger van een regio waar censuur eerder regel dan uitzondering is. De dubbele standaard van de OIS doet pijn aan de ogen.

Nog pijnlijker zijn goedpratende journalisten die nooit volmondig voor de vrijheid van meningsuiting zonder beperkingen gaan, maar deze inperken met hun gedachten over verantwoordelijkheid, fatsoen of dialoog. En zo hun collega’s afvallen en de radicale moslims bijvallen. Didier Houth van L’Express maakt het bont en ziet in de publicatie een provocatie en een middel om geld te verdienen. Hij schuift Charlie Hebdo het standpunt in de schoenen dat islam en democratie niet samengaan en dat een journalist daar niets over te zeggen heeft. Da’s aan de politiek om over te oordelen. Hoe kan iemand met zo’n beperkte opvatting van de meningsuiting en de journalistiek zich in hemelsnaam journalist noemen? Wat een nuttige idioot, zo’n Didier Houth.

torah-7

Foto 1: Omslag van het door Charlie Hebdo uitgegeven album La vie de Mahomet (Het leven van Mohammed) – 1ste deel – Les débuts d’un prophète ( Het debuut van een profeet). 

Foto 2: Cartoon door Chab voor Charlie Hebdo: Luisterend naar de profeten die namens God spreken; Chab: ‘U hebt 5 minuten‘ – Jezus: ‘Ik ben de zoon van God, en als zodanig wil ik je vertellen dat …‘ – Mohammed: ‘Luister niet naar die verliezer! Ik ben de boodschapper van God en ..

Mohammed: A Star Is Born

with 5 comments

Mohammed wordt in de satirische pers steeds populairder. Het Franse Charlie Hebdo lanceerde de islamitische profeet een week geleden als filmster die met zijn billen pronkt als ooit Brigitte Bardot. Dat was uiteraard een verwijzing naar de film ‘Innocence of Muslims‘ toen Mohammed de filmwereld ingesleept werd.

Nu volgt het Spaanse satirische blad El Jueves dat deze week op haar omslag zet: ‘Maar weet iemand hoe Mohammed eruitziet? Dat weten we niet en volgens moslims mogen we dat niet weten. In The Huffington Post legt directeur Mayte Quílez van El Jueves uit dat het blad niet pretendeert Mohammed te tekenen. De omslag is een parodie op de situatie in islamitische landen, ‘Es una parodia de la situación que se está viviendo en los países islámicos‘. ‘Want als je Mohammed niet mag afbeelden, hoe weet je dan dat-ie op de cartoons staat?’

Mayte Quílez vindt dat El Jueves stelling moet nemen. Het blad gaat in tegen een onverdraagzame religie die druk uitoefent en doodt in naam van iets, ‘Vamos contra un sector intransigente, que presiona y mata en nombre de algo‘. Het is de functie van humor om dat met respect voor religie, maar minder respect voor onverdraagzaamheid aan de kaak te stellen. Het Duitse satirische blad Titanic heeft aangekondigd ook met een Mohammed-nummer te komen. De profeet moet de omslag delen met voormalig first lady Bettina Wulff. Hoofdredacteur Leo Fischer rekent op het begrip en de onverschilligheid van Europese moslims in hun reactie.

Zoals de oplossing voor religie niet minder maar meer religie is, zo is de oplossing voor religiekritiek meer satire. Daarbij kan de ventielfunctie van humor helpen. Van hoe meer kanten kritiek komt, hoe vrijer de meningsuiting geuit kan worden. En hoe beter de islam kan functioneren. En de nieuwe filmster Mohammed? Ach, Mohammed moet niet mopperen, want van alle religies worden karikaturen gemaakt. Al eeuwenlang. Dat het nu de islam overkomt is een verregaande, maar noodzakelijke stap in de emancipatie van deze godsdienst. In Nederland blijft het opvallend stil met satire. Kwestie van humor? Of angst na Theo van Gogh?

Foto 1: Omslag Spaans satirisch blad El Jueves met teksten: ‘Rellen afbeelding Mohammed’ en ‘Maar weet iemand hoe Mohammed eruitziet?’

Foto 2: Omslag Duits satirisch blad Titanic met Bettina Wulff en ‘Mohammed’ die een film gaan maken

Foto 3: Cartoon van Delize in de France Soir met de tekst: ‘Mopper niet, Mohammed, wij allen hier worden gekarikaturiseerd

Islam laat Charlie Hebdo koud, maar koudwatervrees bij politici

with 10 comments

For English translation see comments (‘Reacties’).

Een orthodox-joodse man duwt een moslim in een rolstoel. Ze zeggen dat u niet mag lachen. Intouchables verwijst naar een recente Franse film over een rijke gehandicapte blanke en zijn zwarte verzorger die ondanks hun afwijkende achtergrond het samen prima kunnen vinden. Charlie Hebdo is een Frans satirisch blad.

Het laat zich de mond niet snoeren. In reactie op de reacties op ‘Innocence of Muslims‘ besteedt het aandacht aan de islam. Bij een themanummer over Mohammed in november 2011 vernietigde een bom de kantoren. De daders zijn nooit opgespoord. Nu met een naakte Mohammed als parodie op Le mépris van Jean-Luc Godard. Een film uit 1963 met Michel Piccoli en Brigitte Bardot. De beveiliging van de kantoren is aangescherpt.

Directeur Charb(onnier) ziet in persvrijheid geen provocatie. En moslims hoeven Charlie Hebdo niet te lezen, net zomin als hij naar een moskee gaat om naar een preek te luisteren die strijdig is met wat hijzelf gelooft. De Franse minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius ziet er een onnodige provocatie in. Hij perkt zo de meningsuiting in door zijn verwijzing naar de ‘huidige context‘, ‘vermijden van het overbodige‘ en ‘individuele verantwoordelijkheid‘. Hij voegt zich bij de westerse bestuurders die uit veiligheidsoverwegingen voor een politiek van schipperen kiezen. En feitelijk de persvrijheid niet ondubbelzinnig ondersteunen.

Charb roept de Franse premier Jean-Marie Ayrault op de persvrijheid te ondersteunen in plaats van onder de indruk te zijn van een stelletje idiote clowns dat voor de Amerikaanse ambassade protesteert: ‘Jean-Marc Ayrault devrait soutenir la liberté de la presse et la République, plutôt que d’être impressionné par une bande de clowns ridicules qui manifestent devant l’ambassade des Etats-Unis.’ Premier Ayrault laat Charlie Hebdo trouwens vrij om zelf te oordelen. Charb ziet nooit een gunstige mondiale context om te spotten met religie.

Dalil Boubakeur, rector van de Grote Moskee in Parijs roept op tot kalmte. Hij verklaart met verbazing, verdriet en bezorgdheid vernomen te hebben dat de publicatie van Charlie Hebdo de protesten in de islamitische wereld kan verergeren. Hij roept op geen olie op het vuur te gooien. Boubakeur betreurt het dat het aanzetten tot religieuze haat niet even zwaar bestraft wordt als het aanzetten tot rassenhaat. Zijn vorige klacht tegen Charlie Hebdo werd ongegrond verklaard. Een verbod zou in zijn ogen een rem op de protesten kunnen zijn.

Vraag is welke opstelling meer te betreuren valt. De praktische vol berekening van Fabius of de zalvende zonder gevoel voor humor van Boubakeur. Van deze kun je nog stellen dat-ie voor het islamitisch belang ingehuurd is. Dat doet-ie kundig. Maar Fabius vertegenwoordigt het morele failliet van de liberale democratie. Voor een satirisch blad als Charlie Hebdo zijn laffe, blunderende en frauderende politici een ware zegen.

Foto 1: Omslag van Charlie Hebdo, 19 september 2012

Foto 2: Pagina uit Charlie Hebdo: Le film qui embrase le monde musulman (De film die de moslimwereld omarmt). ‘Mohammed’ vraagt aan ‘regisseur Jean-Luc Godard’ of-ie van zijn kont houdt (Et mes fesses? Tu les aimes mes fesses?). Verder: Mahomet, une étoile est née! (Mohammed, een ster is geboren!).