Is de vrijheid van godsdienst absoluut zodat predikers met gebed verwarring mogen zaaien over bescherming tegen het coronavirus?

In deze video claimt de evangelische prediker Robert van Mierlo dat het gebed bescherming kan bieden tegen het coronavirus. Hij slaat in het begin van zijn betoog een redelijke toon aan door te benadrukken dat mensen hun gedrag moeten aanpassen door bijvoorbeeld plekken te vermijden waar veel mensen samenkomen. Maar na 3’ 35’’ zegt hij: ‘Want als jij een drager bent van de naam van Jezus (..) dan mag je ook die naam gebruiken om [om] bescherming te bidden over degene van wie je houdt’. Van Mierlo zegt zijn toehoorders om op de Goddelijke bescherming te vertrouwen. Met zijn gebed dat bescherming biedt tegen het coronavirus laat deze autodidact-prediker de kwalijke kanten van godsdienst zien. Zijn gebed komt halfslachtig in de plaats van het nemen van gepaste voorzorgsmaatregelen. Van Mierlo laat zich op een moment dat alle beschikbare middelen nodig zijn om de uitbraak van het coronavirus in te perken kennen als een onverantwoorde gek die tegen de richtlijnen van de overheid ingaat. Hij is een gevaar voor de volksgezondheid. Het is gewenst dat hij met zijn onzin van sociale media verbannen werd. Want zijn misleiding zet in de huidige noodsituatie de mensen die hij inspireert op het verkeerde been, stelt hen onterecht gerust en sust hen in slaap. Predikers als Van Mierlo beroepen zich op de vrijheid van godsdienst en hebben de wettelijke ruimte om hun wartaal te verkondigen.

Kamer wil opheldering over moord en onderzoek Theo van Gogh

De Tweede Kamer vraagt opheldering van het kabinet over de uitlatingen van hoofdofficier van Justitie Frits van Straelen in Dossier Een Vandaag over de moord op Theo van Gogh. Op 2 november 2014 10 jaar geleden. De moordenaar zou niet alleen hebben gehandeld. PVV’er Geert Wilders is de woordvoerder. Vooral de reactie in een brief van 10 november 2004 van de ministers Donner (Justitie) en Remkes (Binnenlandse Zaken) aan de Tweede Kamer krijgt nu kritiek. Ze  verklaarden dat de AIVD goed werk had verricht. Maar hoe konden ze dat zonder diepgaand onderzoek zo snel en zeker weten? Vooral opmerkelijk is dat de Amsterdamse politie signalen had over de radicalisering van de moordenaar van Theo van Gogh die niet de AIVD bereikten, en gegevens van de AIVD niet de lokale politie bereikten. Is dat gebrek aan coördinatie binnen de veiligheids- en opsporingsdiensten onderhand geen reden voor een parlementaire enquête naar de moord op Theo van Gogh?

Sinds 2004 werden vele kamervragen over de kwestie gesteld, zoals hier. De wetmatigheid is dat steeds weer de antwoorden tekortschoten. De reportage van Een Vandaag met medewerking van filmproducent Gijs van de Westelaken valt moeilijk los te zien van de publiciteit voor de politieke thriller ‘2/11: Het Spel van de Wolf’ over de moord op Theo van Gogh die op 25 september in première gaat op het Nederlands Film Festival te Utrecht en op 2 november op televisie bij de VPRO is te zien. Een Vandaag reconstrueert verdienstelijk, maar biedt geen nieuwe inzichten. Het valt dan ook te betwijfelen of de Tweede Kamer deze keer verder komt.

Digitale veiligheid vraagt om investeringen. En trotseren van de VS

Smart-Grid-Cyber-Security

Peter van Schelven stelt voor een deel van het geld voor de JSF aan de digitale bescherming van Nederlandse bedrijven te besteden. Nederland is van plan om 20-25 JSF-toestellen aan te schaffen die vier miljard euro kosten, hoewel de publiciteit over hogere aantallen toestellen spreekt. Deze ad interim directeur van de branchevereniging van Nederlandse ICT-bedrijven merkt op dat economische spionage een kernactiviteit van inlichtingendiensten is. Zoals de spionage van het Braziliaanse Petrobras door de NSA aantoont. ‘Hedendaagse veiligheid en defensie mag zich daarom niet beperkten tot marineschepen of straaljagers‘.

Van Schelven praat over nationale veiligheid en digitale veiligheid van bedrijven. Ze liggen in elkaars verlengde maar zijn niet identiek. Met de oproep om te investeren in de digitale veiligheid hengelt Van Scheven naar overheidsopdrachten voor zijn branche. Toch klinkt z’n waarschuwing dat de digitale dreiging misschien wel groter is dan de fysieke dreiging onrustbarend. Gezien alle onthullingen over spionage door de NSA en de Britse GCHQ klinkt dat aannemelijk. Het is dan ook merkwaardig dat het kabinet geen extra middelen in de digitale veiligheid van Nederland investeert. Wil ons land zich niet wapenen tegen de volgende oorlog?

De aanschaf van de JSF kan opgevat worden als het kopen van bescherming door de VS. Naar verluidt is de JSF het enige toestel van z’n generatie dat Amerikaanse kernbommen kan vervoeren. Deze liggen opgeslagen op de vliegbasis Volkel, zoals Ruud Lubbers onlangs nog opmerkte. Stilzwijgend wordt aangenomen dat de tegenprestatie van de VS bij de aanschaf van de JSF door Nederland de modernisering van het Amerikaanse kernwapenarsenaal in Nederland is. Zodat ons land onder de Amerikaanse atoomparaplu mag blijven schuilen.

Het zich wapenen tegen digitale spionage zou juist het omgekeerde signaal aan de Amerikanen geven. Want Nederland is doelwit van de VS. Door de onthullingen van Edward Snowden is niet onopgemerkt gebleven dat de NSA alles en iedereen bespioneert. Ook Nederland zoals de spoedig komende onthullingen van Glenn Greenwald duidelijk zullen maken. Met investering in digitale veiligheid  koopt Nederland geen Amerikaanse bescherming, maar trotseert het de VS. Natuurlijk zijn er ook andere landen en criminele organisaties die het gemunt hebben op Nederland en Nederlandse bedrijven, maar de Amerikanen spannen toch de kroon. Pas als het Nederlandse kabinet tot het inzicht komt dat de VS een bedreiging vormen voor onze digitale veiligheid zal het mentaal in staat zijn daarin te gaan investeren. Zoals Van Schelven met andere woorden zegt.

Foto: Cyber security.

#OpNSA: Failliet van de Amerikaanse politiek en journalistiek

Anonymous richt zich met de actie #OpNSA direct op Amerikaanse politici die hun ziel voor geld verkopen. En indirect op de gevestigde journalistiek die in de controle van de macht in gebreke blijft. Amerikaanse media zwijgen over de werking van de macht en houdt misstanden in stand. Tekenend is dat de meeste onthullingen over de NSA werden geopenbaard in de Britse The Guardian, het Duitse Der Spiegel en het Braziliaanse O Globo. Ontluisterend voor de Amerikaanse media. In de VS zijn weliswaar de Washington Post, de New York Times en andere kwaliteitskranten die kritisch kunnen zijn maar toch nooit voet bij stuk houden als het erop aankomt. Nooit valt te voorspellen hoe en wanneer ze onder druk inbinden voor de zittende regering. Zodat de klokkenluider Edward Snowden bewust contact zocht met niet-Amerikaanse media voor zijn onthullingen.

Anonymous neemt nu die taak voor de VS op zich omdat de Amerikaanse journalistiek het laat afweten. In vier videos somt het op hoe volksvertegenwoordigers door bedrijven worden gekocht: Saxby Chambliss, Mike Rogers, Dutch Ruppersberger en Dianne Feinstein. De meest kritische journalistiek is op internet te vinden. Niet bij networks die opgekocht zijn door bedrijven of onder druk van de regering-Obama inbinden. Een nieuwe mediawet die nu in behandeling is stelt voor om enkel journalisten te beschermen die ‘real reporters‘ worden genoemd door het establishment. WikiLeaks en Anonymous vallen in een bizarre omkering van waarden buiten de definitie van journalistiek. Terwijl hier in werkelijkheid de meest vasthoudende kritische journalisten zitten, en die zogenaamde ‘echte journalisten’ waterdragers van bedrijfsleven en overheid zijn.

usacps3

Foto: Grafisch materiaal van de actie #OpNSA van Anonymous. 

Nieuwe start voor bescherming persoonsgegevens gevraagd

In 1989 werd de Wet persoonsregistratie van kracht. Het stelde regels aan het gebruik van persoonsgegevens door bedrijven of overheden. Principe was een opt-in systeem. Personen moesten toestemming geven voor gebruik van gegevens. In 2001 werd de wet vervangen door de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).

De uitleg over deze wet op Wikipedia roept een juridische werkelijkheid, wereldvreemdheid en onrealistische houding op die alleen al door de schaalgrootte achterhaald is: ‘De Wbp geeft de burger bepaalde rechten, zoals het recht om te weten wat er met zijn persoonsgegevens gebeurt. De burger mag zijn gegevens – tegen betaling conform het Besluit kostenvergoeding Wbp – te allen tijde inzien en mag ook verzoeken tot onder andere correctie van zijn gegevens en bezwaar maken tegen de verwerking van zijn persoonsgegevens’.

Hoe kan een burger weten in welke bestanden van gemeente, inlichtingen- en veiligheidsdienst, ziekenhuis, huisarts, belastingdienst, religieuze organisatie, politieke partij, supermarkt, werkgever, uitkeringsinstantie, provider, telecombedrijf, aanbieder van sociale media of mediabedrijf zijn of haar gegevens zijn verzameld?

Organisaties die persoonsgegevens verwerken hebben plichten. Ze moeten toestemming hebben van de betrokken burger, de gegevens voor omlijnde doelen gebruiken en de burger informeren over wat het doet met de gegevens. Koppelen zonder toestemming mag niet. De verwerking van gegevens moet bij het College Bescherming Persoonsgegevens CBP gemeld worden. Die neemt ze op in een openbaar register.

Naar aanleiding van de onthullingen door Edward Snowden dat inlichtingendiensten massaal data verzamelen worden burgers bezorgd over hun privacy. Er zijn bewijzen dat dit gebeurt. Zo verwerft de samenwerkende  NSO (Nationale Signal-intelligence Organisatie) van AIVD en MIVD ‘inlichtingen door de ether te verkennen en gericht en ongericht telecommunicatie te onderscheppen.‘ Let wel: ‘ongerichte’ onderschepping.

Nodig is een nieuwe start voor de nieuwe tijd waarin internet de standaard is. Een start die teruggaat naar de uitgangspunten van de Wet bescherming persoonsgegevens, maar beseft dat er een inhaalslag valt te maken.

De burger is ingehaald, om niet te zeggen overvallen door een nieuwe werkelijkheid. Nodig is een start die organisaties die data verzamelen er beter bewust van maakt wat toegestaan is. Een start die organisaties de kans geeft om als spijtoptant terug te komen op gemaakte keuzes, om data alsnog bij het CBP te melden. Een start die elke burger eenmalig voorziet van de namen van alle organisaties die persoonsgegevens van de betrokken burger in hun databases opgenomen hebben. Zoals blijkt uit de openbare registers van het CBP. Met die gegevens in de hand kan de burger voortaan besluiten hoe het met de eigen privacy wil omgaan.

We Live In Public: Josh Harris en (on)zichtbaarheid

Internetpionier Josh Harris had het allemaal al gezien en gedaan. En gefilmd. Voordat Big Brother van Endemol in 1997 doorbrak en geld uit zichtbaarheid ging slaan. In de aanloop naar een advies over het museumbestel presenteert de Raad voor Cultuur nu een stelling waarover we worden gevraagd na te denken: De beste bescherming voor kunst en cultureel erfgoed is zichtbaarheid. Dat roept associaties op met surveillance en aantasting van privacy. Kunst als TrapWire, het krijgt ons allen in het oog. Zonder dat we het beseffen.

Maar zien nadenkende burgers zichtbaarheid niet eerder als bedreiging dan bescherming? Er kleeft weinig positieve associatie aan. Het staat haaks op intimiteit, zekerheid en zelfstandigheid. Des te meer omdat erfgoed en kunst zowel bij publiek als politiek niet op respect mogen rekenen. Nog niemand heeft op de stelling gereagereerd. Logisch, het mist de urgentie en de durf die uitgaan van de uitspraak dat kunst in de onderduik wordt gedwongen: De beste bescherming voor kunst en cultureel erfgoed is onzichtbaarheid.