George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Beroepsopleiding

ElanArt en NewArts beschouwen amateurs als kunstenaars. Kunst als halfproduct voor maatschappelijke processen

with one comment

kun

Er wringt iets bij het project #Identity door Stichting ElanArt en Platform NewArts uit Nijmegen. Het lijkt een kleinigheid, maar dat is het niet. Zoals uit bovenstaand artikel uit De Gelderlander blijkt is de opzet van het project dat 10 ‘kunstenaars’ met vluchtelingen een productie over het thema ‘identiteit’ maken. Maar wat bedoelen beide organiserende instellingen nou precies met ‘kunstenaars’? Het wordt er niet duidelijk op omdat ze allerlei begrippen door elkaar gebruiken, zoals ‘jongeren die in beweging komen’, ‘creatieve talenten‘, ‘jonge artistieke talenten’, ‘jong artistiek talent tot 30 jaar’ of ‘artistiek talent uit het hele land’.

Uit de presentatie blijkt dat ElanArt en NewArts jong artistiek talent zoekt dat past bij hun doelstelling op het gebied van amateurkunst en samenleving. Maar dat zeggen ze niet. Zo zorgen ze voor begripsverwarring. Ze hebben het over kunstenaars, maar bedoelen jongeren met creatief talent. Dat is een andere categorie. Kunstenaars zijn professionals met een beroepsopleiding en -praktijk die het stadium van het jonge creatieve talent gepasseerd zijn. Een kunstenaar heeft ervaring en een andere manier van werken, denken en handelen dan een amateur en bevindt zich op een ander niveau dan een in een kunstdiscipline geïnteresseerde jongere voor wie ‘de ruimte om jezelf te uiten en talentontwikkeling de belangrijkste doelstellingen zijn‘.

Is het erg dat ElanArt en NewArts de jonge talenten die ze werven ‘kunstenaar’ noemen? Ze zullen het niet kwaad bedoelen, maar doen wel mee aan het dedain van de politiek voor professionele kunstenaars. Dat staat voor een mentaliteit die kunst niet serieus neemt en een professionele kunstenaar als inwisselbaar beschouwt voor een jongere zonder noemenswaardige kunstopleiding of vaardigheden. Beide instellingen beschouwen kunst als halfproduct, als middel voor maatschappelijke processen. Het is het misverstand dat iemand die foto’s neemt een professionele fotograaf is, iemand die schildert een beeldend kunstenaar is of iemand die danst een professionele danser is. Maar amateurs die zich voor kunst interesseren zijn geen kunstenaars.

Foto: Schermafbeelding van deel artikelJonge kunstenaars maken kunst met vluchtelingen’ in De Gelderlander, 2 december 2015.

Advertenties

Kunsthal is van jou! Iedereen geeft vorm. Hoe wonderlijk is dat?

with 2 comments

Stel je voor, je bent museumdirecteur. Iedereen kan het worden, er is geen beroepsopleiding voor. Laat staan een diploma voor te behalen. Dus zo onwaarschijnlijk klinkt dat niet. Een secretaresse kan het worden, een metselaar, een leraar of een wetenschapper met de neus in de boeken. Natuurlijk kan zo’n directeur niet alles zelf doen. Maar-ie moet wel zorgen dat het museum schoongemaakt wordt, goed beveiligd is, rekeningen op tijd betaald worden, het achter de schermen geen puinhoop wordt of medewerkers elkaar in de haren vliegen, en er op zaal iets te zien is wat mensen trekt. Een museumdirecteur kan doen alsof-ie het publiek om raad vraagt. Onder de belofte dat uiteenlopende meningen van uiteenlopende mensen over uiteenlopende aspecten tot een eensluidende vormgeving van een tentoonstelling leiden. Raar maar waar. Maar waarom zou een directeur die daartoe is aangesteld niet zelf knopen doorhakken? Marketing maakt meer kapot dan je lief is.

Zes personages op zoek naar een identiteit: Parkeerhandhaving

with 8 comments

De Nederlandse veiligheidssector kent vele snelheden. Dat gaat van doortimmerde rapporten van theoretisch niveau en academisch kader tot handhaving op straat. Zoals bekend, is snelheid een kwestie van intelligentie. Gisterenavond zag ik een langzame variant in werking. De dienst Parkeerhandhaving in de vriendelijke wijk Wittevrouwen van de gemeente Utrecht.

Gisterenavond rond 21.15 uur werd ik opgeschrikt door harde stemmen. De zon was net onder. Voor mijn deur was een woordenwisseling tussen een Nederlands-Marokkaanse scooterrijder en Parkeerhandhaving die de boete uitdeelde. De beboete was het daar niet mee eens en liet dat verbaal weten. De functionaris die de bon uitdeelde was ook Nederlands-Marokkaans. Aan zijn kin groeide de onderste helft van een baard.

Toen ik goed keek zag ik dat er vijf veiligheidsfunctionarissen op scooters toekeken. Ze waren blijkbaar als versterking opgeroepen. Maar ze boden weinig meer steun dan hun aanwezigheid. De beboete jongen sprak steeds driester. Hij betichtte de parkeerwachten van het feit dat ze stonken, viespeuken waren, laf waren en hem moesten hebben vanwege zijn etniciteit. Op dat laatste sprak-ie in het bijzonder de halve baard aan.

Uiteindelijk werd de boete uitgereikt en dropen alle scooters af. De beboete schold verder en in mijn ooghoek zag ik nog net dat het tot een handgemeen met duwen en trekken over en weer kwam. Toen daalde de rust weer neer in mijn rustige wijk. Maar omdat ik nieuwsgierig was geworden hoe de zes parkeerwachten eraan toe waren liep ik naar buiten. Iets verder op de singel was de evaluatie druk van gestart gegaan.

Een witte auto van Parkeerhandhaving was inmiddels ter plekke. Ook daar werd druk overlegd. Maar het epicentrum van de discussie was de halve baard. Toen ik langsliep hoorde ik hem zeggen We hebben het toch goed gedaan. Meer ving ik niet op. Ze hingen geslagen op hun scooters en vroegen zich af of ze het goed gedaan hadden. De adrenalinepiek van 24 augustus zou snel geschiedenis worden. Maar nu nog even niet.

Mijn inschatting van de situatie wijzigde zich naarmate ik de situatie beter begreep. Dat ging van een straatjongen die zich miskend voelde en uit zijn dak ging tot een groep veiligheidsfunctionaris die over zich heen liet lopen en niet passend wist op te treden. Mijn definitieve inschatting was medelijden met mensen die op pad gestuurd worden zonder goede opleiding en voldoende middelen om passend op te kunnen treden.

Foto 1: Parkeerplaats vermoedelijk eind jaren 1940

Foto 2: Dienders na 1955. Geven ze elkaar een bon?

Inhollands drama van het onderwijs

leave a comment »

Fraude in het HBO, afnemende kwaliteit van het basisonderwijs, experimentele gedachten over de middenschool, ondermaats presterende leerlingen (studenten?) van Hogeschool Inholland, sjoemelende bestuurders, schaalvergroting, ambitie om 50% van de jongeren naar HBO of universiteit te sturen, ambitie om Nederland tot kenniseconomie te maken, ontbrekende politieke en bestuurlijke controle op het onderwijs en concentratie op management en ondersteuning ten koste van onderwijs en onderzoek schetsen het failliet van het Nederlands onderwijs.   

Onvermijdelijk dat deze oorzaken tot gevolgen leiden die we nu zien. Grootheidswaan en gebrek aan kwaliteit zijn de sector binnengeslopen. Onderwijs is verworden als een rij omvallende dominostenen. Vlak voor onze neus valt Hogeschool Inholland om. Maar het gaat om een heel scala aan oorzaken dat moest leiden tot ondermaats presterende leerlingen en een sjoemelend bestuur.

Simpel wat er de laatste dertig jaar gebeurd is. Op alle niveau’s is het peil van de leerlingen gedaald. Vroeger maakten 1 of 2 leerlingen van een klas in de basisschool de overstap naar de middelbare school. Na bijscholingscursussen om het toelatingsexamen te halen. Nu maken 1 of 2 leerlingen de stap niet. Gevolg van het gedaalde niveau is dat middelbare schoolverlaters minder ver zijn in taalbeheersing of andere basisstof.

Het afgenomen niveau sijpelt door alle onderwijsinstellingen en uit zich logischerwijs het eerst op het laagste niveau. Dus bij het HBO en bij Hogeschool Inholland. Ik heb nooit op een HBO gezeten, maar vanaf de buitenkant de snelle opwaardering met verbijstering gadegeslagen. Nog maar dertig jaar geleden hadden op een Zeevaartschool of een technische opleiding na de HBO-instellingen geen enkel prestige. Ineens veranderde dat.

De kloof tussen schijn en wezen, tussen ambitie en praktijk is de genadeklap geweest voor het onderwijs. Achter de voordeur bestond niet wat er op de gevel stond. Bestuurders, politici, onderwijskundigen en studenten wisten dat en speelden tientallen jaren een gevaarlijk spel door collectief de waarheid te verbergen. Kritische rapporten, visitaties en fraude werden keer op keer genegeerd.

Wat is de oplossing? Het onderwijs moet terugkijken naar vroeger, zeg 1975, en oppikken wat daar goed aan was. De ambities moeten naar beneden bijgesteld worden zodat het onderwijs weer wordt wat het zegt dat het is. Geven van onderwijs en onderzoek moeten weer centraal komen te staan. Bijzondere hoogleraren met hun gekochte invloed moeten verdwijnen van universiteiten. Enzovoort, enzovoort, want iedereen kan uittekenen wat er mis is.

Is het van belang om te constateren dat in 40 jaar tijd het uitstekende onderwijs van Nederland veranderd is in haar tegendeel? Ik hoop dat een omslag mogelijk is. Maar het wegkijken uit het recente verleden maakt somber over het zelfcorrigerend vermogen van studenten, bestuurders en politici. Vervreemding in de sector is ver doorgevoerd. Tragedie en onverwachte verandering horen bij elkaar. Dat geeft hoop.

Foto: Montessorischool Hasebroekstraat 113, Amsterdam, 21 november 1947, collectie IISG

Written by George Knight

15 mei 2011 at 11:13